Ο σπόρος

Μου πρόσφερες μια άγουρη σκέψη.
Το σώμα μου την κράτησε
χωρίς φροντίδα.
Έμεινε για πάντα σπόρος,
σπόρος εν τη γενέσει,
νεκρός εν τη γενέσει.
Η γένεση δεν προηγήθηκε αρκετά
δεν άφησε περιθώρια.
Δεν μπορεί όμως
πριν πεθάνει
ο σπόρος γεννήθηκε.
Ακόμα το σκέφτομαι.
Ας ήσουν άγουρος εσύ
τον σπόρο τον σκότωσα εγώ.

ΕΛΛΗΝΟΣ ΟΝΕΙΡΩΞΗ

Στου μαγαζιού το μέσα μέρος

εκαθόταν μια παρέα

και παρήγγειλε ενθέρμως

οίνον εκλεκτόν να φέρουν εκεί πέρα.

Προς τους θεούς εγίνηκαν σπονδές

προτού ξεκινήσει η οινοποσία,

όπως προβλέπεται για τους έλληνες συμπότες,

κι έπειτα προχώρησαν στη συνομιλία.

Με την ακολουθία του Διονύσου

και του οίνου του εκλεκτού την θέρμη

προσέγγισαν το στοιχείο του σοφού

κι οτιδήποτε άλλο ζωή και θάνατο εμπεριέχει.

Όλα εκύλησαν ανθρώπινα κι ελληνικά

δίχως παρεμβάσεις βαρβαρότητος.

Έφαγαν, ήπιαν, εμίλησαν, διασκέδασαν κι εψυχαγωγήθησαν,

όλα κατά τη διάρκεια αυτού του ενός γεύματος.

Ωστόσο απ’ την υπέρμετρη του ονείρου ηδονή

εξύπνησεν ο αιρετικός νεανίας.

«Ω θεία φύσι«, είπε, «σ’ ευχαριστώ που μας έδοκες την ονείρωξη.

Διατί δίχως αυτή το ελληνικό πνεύμα θα ‘χε ήδη χαθεί.»

Κάτι πασχαλινό

Δος μοι τούτον τον ξένον
να πάμε ποδηλατάδα κατηφόρας ως την θάλασσα
αφήνοντας την αλυσίδα να γρυλίζει
σε αέρα υποκοριστικό
Και φτάνοντας, στο έρμο νησί, στο χείλος του κόσμου,
χεράκι χεράκι να περάσουμε το Αιγαίο
Όταν μας διψάσουν τα σφουγγάρια
να τηλεμεταφερθούμε τυχαίως, σε όποιο πηγάδι βγάλει το google maps
που να σερβίρει τσάι για δύο
Εκεί, θα συμφωνήσουμε μετά από αρκετή μουσική, πώς αν υπάρχει κάποια νότα μυστική
που στο άκουσμά της σαν βροχή ανάποδη η γη νανουρίζει τα άστρα,
αυτή θα κρύβεται λογικά μες τον απόηχο ενός δυναμίτη αναστάσιμου, ή σε ένα θαλάσσιο βούκινο που ροχαλίζει

Άγνωστοι στην ίδια πόλη
γόρδιος δεσμός η αγάπη που μας κράταγε
Αλλά το μίσος δυνατό σαν το σπαθί του Αλέξανδρου
Η πρόσκρουση τόσο δυνατή που χάθηκε η αρμονία
Και οι ψυχές μας δεν επικοινωνουσαν πλέον
Χαθήκαμε σαν πλοίο στο πούσι
Και ο φάρος δεν έλαμπε πια
Είχε σταματήσει η καρδιά να στέλνει σήμα
Και το μυαλό παρέσυρε το κύμα

Κοίτα πατέρα πετάω
Ο ήλιος πέφτει
Δεν κινδυνεύω
Ως καύσιμο έχω την αγάπη
Και η γραμμή του ορίζοντα
Μου δείχνει τον δρόμο
Η θάλασσα είναι ελαφριά πατέρα
Ο Ποσειδώνας θα με αγκαλιάσει απαλά
Η αγάπη τελειώνει πατέρα
Και εγώ Ίκαρος χωρίς φτερά
Μην με ψάξεις πατέρα
Χάθηκα στα βαθιά

ΤΟ ΘΑΜΑ

Ξέχωρο απόψε φέξιμο σα να’ χει αυτό το νύχτωμα,
σαν κάποιο βαθιονόημα η ονειρική γαλήνη,
ριγούν λες τ’ αστροκάντηλα με τρέμουλο περίπαθο
και σ’ έκσταση εξωτική λιγώνεται η σελήνη.

Κάτι θαρρείς πως ξέφυγε απ’ τ’ άδυτα του σύμπαντου
κι έρχεται μεταπλάθοντας τις φόρμες των πραγμάτων,
ξυπνώντας μες στο διάβα του γλυκούς κι υποσυνείδητους
κι ανόθευτους ερωτισμούς βουκολικών πνευμάτων.

Σαν κάποιο ροδονέφαλο αχνό να μετεωρίζεται
πάνω από τα ευφρόσυνα κρεβάτια της αγάπης,
όπου εραστές ανύποπτοι σ’ ερωτικό ξεφάντωμα
μοιάζουν θηράματα εκλεκτά στα βρόχια της Εκάτης.

Λες και γλυκοδροσίζονται τα ξαναμμένα μέλη τους
απ’ αύρες μοσχομύριστες κι ανθοπνοές αντάμα
κι οι άπληστες αισθήσεις τους προσμένουν μες στον οίστρο τους
μ’ ένα στερνό αναπαλμό το ανείπωτο το θάμα.

Και μπρος στ’ αλαφροήσκιωτα τα μάτια ξεδιπλώνονται
ασύλληπτα οράματα και μαγικά σεργιάνια
στο πριγκηπάτο του έρωτα κι αρίφνητα ηχοχρώματα
πλέκουν αργά, μεθυστικά, γιρλάντες και στεφάνια.

Ετούτο το ξαγρύπνημα θε’ να μας πάει μακρύτερα
μετρώντας το ξεθώριασμα των άσωτων σφυγμών μας
τους πόθους μας ξαλέθοντας και του κορμιού τα κύτταρα
μες στην οπάλλινη αχλύ των πλάνων ρεμβασμών μας.

Πάρε με ακριβοπόθητη της νύχτας μου συντρόφισσα
πάρε με σε φιλήδονη κι αλέγρα στροφοδίνη
κι ας φύγουμε ανέψυχοι με βίαιο ανεμοκύκλισμα
στα βάθη τα χαοτικά, σε πλέρια λησμοσύνη.

Κι ως σβήνει το πρωτόφαντο το θάμα και το αντίθαμα
και πορφυροφωτίζεται ο θόλος του απείρου,
πριν φύγουμε στην άβυσσο λιγάκι ακόμα ας ζήσουμε
εωθινές μαρμαρυγές στις παρυφές του ονείρου.