Κατερίνα Λέκα, Ποιήματα

ΜΙΑ ΓΟΥΛΙΑ ΣΤΟΝ ΕΓΩΙΣΜΟ

Μέσα σε ένα παλιό ντουλάπι γεμάτο όνειρα και υγρασία,
διπλώνω τα ρούχα μου,διπλώνω και τον πόνο μου.
Ποτέ μου δεν μου άρεσε να τα τσαλακώνω,
ούτε εκείνα,
ούτε την εικόνα μου.
Μαζί σου όμως τα τσαλάκωσα όλα.
Τσαλάκωσα την εικόνα μου.
Τσαλάκωσα το είναι μου.
Αυτοκαταστράφηκα.

-Σπλατς!

Έκανα θόρυβο,
σαν μια γουλιά στον ωκεανό.

Κάθε βράδυ αυτοτιμωρούμαι με τις σκέψεις όλων όσα ζήσαμε,
-Ίσως έτσι να βάλω μυαλό.

ΥΓ: Πριν φύγεις πάρε μαζί σου τα σκουπίδια.
Πάρε και τα συναισθήματα.
Μου είναι άχρηστα πια.

ΠΙΝΓΚ ΠΟΝΓΚ ΜΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ 

Καλημέρα.

Πήρα το κεφάλι μου και το πέταξα στην άσφαλτο.
Γρήγορα το μάζεψα, μην δω κανένα περαστικό.
Πινγκ πονγκ.

Που πάνε οι σκέψεις όταν φεύγουν από το μυαλό ;
Μην φωνάζεις, δε μπορώ να συγκεντρωθώ.
Έχω ένα συνέδριο στην άλλη άκρη του τραπεζιού με εμένα.
Πέτα το μυαλό .
Πινγκ πονγκ.
Βάλτο γρήγορα στη τσέπη σου,
πριν σε περάσουν για τρελό.
Πινγκ πόνγκ.

Μητέρα μου,
έχω έναν τάφο για εγκέφαλο,
και στριφογυρνάω κάθε δειλινό.

Πινγκ πονγκ , πινγκ πονγκ , πινγκ πονγκ…

ΗΜΙΤΕΛΗ ΤΕΛΗ

Σερβίραμε τον αποχαιρετισμό
σαν ένα άγευστο, κακόγουστο πιάτο.
Εφόσον δεν μπορούμε να το παραδεχτούμε στον εαυτό μας
Ας το παραδεχτούμε ο ένας στον άλλον,
– δεν αξίζαμε τέτοιο τέλος.