Ένα νεραντζάκι

Ανηφορίζεις ανάμεσα στις νεραντζιές.
Τα λευκά τους δάκρυα έχουν ανοίξει,
Τρέχουν στα δικά σου πορτοκαλί μάγουλα.
Το άρωμά τους πυκνό,
Βγαίνει από το στόμα σου
Κάθε που βαριανασαίνεις.

Μυρίζει η ζάχαρη.

Περπατάς ανάμεσα στις νεραντζιές.
Οι νερένιες, βρώμικες λακούβες του δρόμου
Δροσίζουν το μέτωπό σου.
Τα περιστέρια πετούν ψηλά,
Στον τρίτο κάποιας πολυκατοικίας.
Τραντάζονται από το βήμα σου.

Μυρίζει το λεμόνι.

Οι νεραντζιές λιγοστεύουν στο βάθος.
Το στρογγυλό σου κεφάλι στεγνώνει.
Τα μάτια σου τσούζουν από τον νοτιά.
Η γλώσσα σου ζητά έστω λίγη λάσπη.
Τα περιστέρια ακούγονται να φτερουγίζουν.
Τα περιστέρια ακούγονται όλο και πιο κοντά.

Κοχλάζει το σιρόπι.

Ο ήχος της κατσαρόλας
Σαν περιστερώνας γεμάτος.
Το άρωμα της κατσαρόλας
Σαν περιστερώνας παλιός.
Βουτάς μέσα στην κατσαρόλα.

Χύνεται το σιρόπι.

Βγήκες από τις νεραντζιές.
Μόνο λιωμένοι καρποί στις σόλες σου.
Τα χέρια σου κολλάνε μεταξύ τους.
Τα πόδια σου δεν υπακούν.
Τα περιστέρια προσπερνούν από πάνω.
Στο στόμα σου ένα αποτυχημένο γλυκό νεραντζάκι.

Σε μια μετωπική σεξουαλικών ορμών
Στην μοιραία συνάντηση ασυνειδήτων
Με της υποκρισίας το σκηνικό
Εσύ γδυνόσουν θεατρινίστικα
Κι εγώ ξεβρακώθηκα .
Η συμμορία
Αυνανίζεται στο κατανυκτικό σπήλαιο
Της σοφονείρωξης,
Ακονίζει τα πουλιά της
Και τα χώνει στα μυαλά
Του φοιτηταριού.
Μες στην τρελή χαρά
Πανηγυρίζει για την αναπαραγωγής της
Και σκατούλες λιάζονται στο φοινικόδασος .
Μπρος στην μεγάλη αταραξία
Ένας μπουρλοτιέρης πετάει πυροτεχνήματα
Στο διάστημα
Η μεγάλη αποστολή ξεκινάει
Του διαόλου τα παιδιά
Να φυτέψουν χασισόδεντρα.
Το μέλλον της γενιάς
Ο μηρυκασμός της κουτοπονηριάς
Στο διηνεκές
Ακολουθεί η δολιότητα με το μανουάλι
Της αθωότητας
Και το κερασάκι στην τούρτα
Ένας βρυκόλακας με το εξαπτέρυγο
Της θυσίας

Στα πένθιμα μα ολάνθιστα κοιμητήρια

συναντώ πάντα τον Μονογενή.

Κάθε του σούρουπου ώρα

τις φλέβες της ψυχής καθώς διαρρηγνύω

για να αδειάσω το σάπιο

του ομφάλιου λώρου αίμα μου

Αυτός κρούει την σκουριασμένη καμπάνα.

Και μια από το στερνό μου

στριγκή κραυγή τρομάζει τα πετούμενα.

Αφηρημένο βλέμμα δραπετεύεις, πες μου, πάνω σε ποια λαμπρή ακτίνα του Ήλιου οδεύεις;
Όσο κι αν ταξιδεύεις, όσο και αν τη γυρεύεις, πάντα κρυμμένη, πάντα θα μένει η χαρά σου.
Πικρό μα, χρυσό και μελανί το ηλιοβασίλεμα σου. Άραγε ποιος καρτερεί το απότομο γύρισμα σου;
Μέσα από το κυκλικό παραθύρι σου θωρείς, την σπάνια, τη παρθένα ομορφιά αναζητείς,
χάνεται σαν πνοή στης πόλης την ομίχλη, σαν στάλα που γλιστρά από τις φυλλωσιές.
Αδιέξοδοι ατέλειωτοι μπροστά σου, χρώματα ουράνιου τόξου ανώνυμου, λόγια σκορπισμένα, ατελής, η δυστυχία σου.
Γυρνάς, πότε πίσω, πότε μπρός, να μη σε φτάσει ο χαμός μα, τι σε πειράζει;
Γυρνάς και λες πως αγαπάς μα, στη μοναξιά σου την ατέλειωτη μεθάς,
μεθάς και παίζεις με τις λέξεις και τις έννοιες, προκαλείς τα θεία και τα αόρατα.
Τέτοια η δύναμη που κρύβεις. Γιατί δε μας τι δείχνεις; Φοβάσαι μη τη χάσεις, μη χαθείς;

Δεσμοί

Λύγισες επάνω στα Κρινόφυλλα
μ’ ασημένιας σελήνης χάρη˙
λύγισες
γιατί ο Κάματος είν’ μεγάλος
τόσος
σα ξημέρωμα τραχύ
την όραση στραγγίζει,
το μέτωπό σου χαρακώνει
νεύρο φρενιασμένο,
με τραχιά λαλιά γδέρνει τ’ αφτιά σου
να μην ακούς τις λέξεις που θρηνούν
κι ούτε πώς παλεύουν – το φευγιό
τ’ ονόματος.
Κρινόφυλλα,
της ψυχής μου συντροφιά
χάδι των κροτάφων μου
ορφάνια ζηλευτή
κρεβάτι για σένα και για μένα
πιο λευκά κι απ’ το χαρτί
στις αγκάλες σας λησμονώ τον θάνατο.