ΠΡΑΣΙΝΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

«Πώς να αρχίσω; Να ξεράσω ιστορίες πέρα για πέρα ψεύτικες ή να σας πω την αλήθεια; Ω! αφού σας αρέσουν τα ψέματα μου, ζω απʼ αυτά όπως όλοι, όπως ενδεχομένως και εσείς – τι έλεγα; για κάτι που φεύγει… ο χρόνος περνάει όχι αργά ή γρήγορα, έχει τον «χρόνο» του, είναι αντίφαση και αυτή όπως οι υπόλοιπες…Γιατί μιλάμε; Για να μην αισθανόμαστε μόνοι, για να αντικρίζουμε τον εαυτό μας με λιγότερη απέχθεια. Τα δάκρυα είναι σαν τα κύματα σε τσακίζουν, σε δυναμώνουν σε οπλίζουν για την επόμενη κίνηση. Οι φίλοι μου: το πάθος, η ανάμνηση, ο καπνός του τσιγάρου, ο καφές, τι ξέρετε για εμένα τι ξέρω από εσάς; Είστε μια ανάμνηση σε μια σελίδα που έχω σχίσει εδώ και πολλούς μήνες…»
Κοιτάζω τον άγνωστο που φτύνει αυτές τις λέξεις χωρίς σκοπό, αλλά αναμφίβολα με κάποιο πάθος. Αναρωτιέμαι ποια γραμμή μας χωρίζει και τι θα μπορούσε να τον βοηθήσει τώρα, μια λέξη, μια αγκαλιά, μια σιωπηλή αποδοχή. Το παιδικό του παιχνίδι μοιάζει χαμένο σε ένα κόσμο που δεν τον αγάπησε και τον απόρριψε χωρίς δεύτερη σκέψη. Δεν μπορείτε να τον δείτε…τώρα τρέμει… κανείς δεν του δίνει σημασία, οι περισσότεροι γέρνουν μεθυσμένοι στα τραπέζια τους και ατενίζουν το απόλυτο κενό. Το φως είναι αδύνατο, εξάλλου θα έμοιαζε ειρωνεία ή προσβολή η παραμικρή αχτίδα στον κόσμο μας. Σε λίγο έφυγα, περπάτησα χωρίς σκοπό άλλωστε πολλά την εποχή εκείνη δεν είχαν κανένα νόημα για εμένα. Ξέχασα τον άγνωστο γραφικό που μου χάλασε την ηρεμία μου.

Φυσάει ένας τοίχος ρωγμή· και το φως ανοίγοντας την κάτεργη
καταγωγή της ύλης στο σκοτάδι. Ένα χέρι· ανδρός· κλειστό κατά την
πέτρα που υπάρχει οργή την επικράτειά της· και η φωνή του
χαμηλή: φλέβα λιγότερο από την έντρομη φορά της. Διαβάζει: […]
το υποκείμενο χρειάζεσαι· ακόμη και στην τρομερή αντιστροφή της
εικόνας σου εντός μου κι ο ίσκιος εκδικεί ως τον άρρωστο· [στοχάσου
πώς πεθαίνει δέντρο μες στο ξύλο του: δες πάλι την σκηνή σε όλο το
δωμάτιο· άδυτος μια ρίζα επιστροφή· και χρόνος: πριν η κάθετη
νύχτα της πληγής].

Έκανε λάθος.Το ξέρω.Η καρδιά μου το ξέρει,το μυαλό μου βάζει δικλείδες ασφαλείας να με προστατεύσει,αλλά μάταια.Όλο και κάποιο βράδυ το παρελθόν με κυνηγάει.Σκληρές νύχτες,ειδικά αν δεν έχεις κάτι να πιείς.Παραξενεύομαι που χωρίς να πιώ μου ήρθαν πάλι σκόρπιες καταραμένες εικόνες.Ένα τηλέφωνο,ένα μήνυμα και το κεφάλι ανατινάζεται.Το σώμα σταματά να παίζει το ρόλο του δεσμοφύλακα.Εικόνες και λόγια απ’όλες τις κατευθύνσεις το τρυπάνε.Παρασύρθηκε.Με τα χρόνια ήρθε η αγάπη.Συμβιβάστηκε ως το επόμενο λάθος.Την νέα αρχή.Περιμένωντας τον χρόνο.Δεν έχω τα κότσια να κοιταχτώ στον καθρέφτη απόψε.Δεν έχω τα κότσια να κοιτάξω το είδωλο μου γιατί σήμερα αν το κάνω θα συνηδιτοποιήσω ότι θα ζω μονάχα μαζί του και δεν το θέλω.Μακάρι να….Όταν τον καταράστηκα το μόνο που είπε ήταν΄¨Πάλι πιωμένος είσαι?¨¨.Νομίζει ότι το αλκοόλ ή όποιο άλλο ναρκωτικό κι αν πάρεις σου βάζει τις λέξεις στο στόμα.Ότι χάρη σ’αυτό τα λες.Όχι καλή μου.Απλά οι φωτιές του εγκεφάλου χρειάζονται το νερό τους για να σβήσουν.Και αυτό τυχαίνει να καιει.

Ένα Αφιέρωμα

στους βετεράνους που τους κλέψαν πίσω τα παράσημα·
σʼ όσους ερήμην τους ψυχρά καταδικάστηκαν
από το χέρι που θα έφτανε σαν ύστατη βοήθεια·
σε κείνες τις μανάδες που τους έσκισαν τα στήθια
τα κτήνη που τα βύζαιναν μέσα στο ίδιο σπίτι
και από τα σπάργανα όσους κατά κύματα τους πλήττει
ο Αιώνιος που στα πύρινα σανδάλια του το δάκρυ
ορμά σαν ποταμός από κάθε κορφή κι άκρη,
μα ευθύς γίνεται ατμός, δεν φτάνει να δροσίσει
τα πυρακτωμένα σίδερα από τα δικά μας μίση…

σʼ αυτούς που πάντα νηστικοί κι ενίοτε διψασμένοι
κράζαν παντού “η Πίστη μας αυτήʼναι, δεν πεθαίνει!”
κι η πίστη αυτή τους πρόδωσε, τσακίζοντάς τους χάμω,
στον άνεμο τους σκόρπισε λες κι ήτανε από άμμο·

σʼ αυτούς που ωριμάσανε γινόμενοι σκληροί
ακριβώς διότι δεν είχανε σε τίποτα να ελπίζουν
και μία στιγμή τους δόθηκε, σαν αμοιβή μεγάλη,
κάτι μικρό, να στηριχθούν με όρθιο το κεφάλι
μόνο και μόνο ύπουλα η Μοίρα να τους βάλει
σε πειρασμό, ώστε βάναυσα να τους το πάρει πάλι…

σε όσους κάψαν μέχρι τέλους της Συμπόνιας το κερί
με άθλους, μοχθώντας μάταια για χρόνια να φωτίσουν
τη Νύχτα, τα σκοτάδια στον μεσαίωνα του ανθρώπου,
μη λογαριάζοντας ποτέ το μέγεθος έως ότου
σκυλέψαν και τους τάφους τους οι ευεργετηθέντες,
μιαίνοντας και τη Σιωπή τους με εμετικές κουβέντες…

Γιορτινά στιγμιότυπα

Λύτρωση θα έρθεις για μας
Σʼ ένα έλκηθρο πάνω, ντυμένη Άγιος Βασίλης
Να μας δείξεις τη «μαγεία» της ύλης
– συνήθως αυτήν προτιμάς.
…………..

Με ένα γιορτινό σκοπό
Μετράω χρόνια οκτώ και δύο χιλιάδες πίσω
Ντροπαλός την πόρτα σου θα χτυπήσω
Τα κάλαντα να σου πω.
…………

Κι έτσι την καινούρια χρονιά
θα ξεστολίσεις το δέντρο που πάλι θα φυλάξεις
για να σε δούμε ξανά στις επάλξεις
να ʼσαι η καινούρια φουρνιά.