Όταν εσύ λείπεις

Όταν λείπεις με κατακλύζουν άνθη,
κλεμμένες πλεξούδες απ τη Βαβυλώνα
τα μαλλιά μου συνοδεύουν στον θάνατό τους
σε επιτάφιο κώμης, τάχα, ανθίστανται.
Όταν εσύ λείπεις, όπιο το γιασεμί
σαν περνά απ΄ το χτένι, αναστατώνονται,
πέταλα στα σεντόνια σκορπίζονται
κι οι επαναστάτες πόροι σιωπούν.
Όταν λείπεις με πνίγουν τα κρίνα
στα δεντρόμαλλα σαν χύνονται τις φύτρες γρατζουνούν
και την αγωνία του έρωτα  
στα βάθη του κροτάφου γονιμοποιούν.    
Όταν λείπεις φύλλα με λούζουν
μακραίνουν του κεφαλιού μου οι κισσοί
ως τα γόνατα φτάνουν κι η Γενοβέφα των κυττάρων μου
ανεβαίνει να ποτιστεί.

*
έξι μέρες
oκτώ ώρες την βδομαδα
400 ευρώ τον μήνα
έτος 2011
ανασφάλιστα
γκαρσόνα
υπάρχει πιο καταθληπτικό ποίημα;

*

Όλα μέσα σ’αυτό το γαμημένο δωμάτιο
εδώ που ο χρόνος λιώνει στους τοίχους,
σύνδεση μόνο τοπικά
το χαμόγελο της,οι άσπρες τρίχες στο κεφάλι μου
όλα λιώνουν,όλα είναι λευκά
σταματώ δεν μπορώ είμαι στην πόρτα της καρδιά της
ακούω σάλπιγγες
τα πρόσωπα,όλα τα πρόσωπα σβήνουν
είμαι άρρωστος σαν τον Μπαρνταμού

Αύριο θα είναι όλα χθες. Αρκεί το αύριο να είναι σήμερα.
***************

Όσα ακούς να λένε για την αλήθεια, είναι όλα ψέματα. Είναι μια κρυφή συνενοχή στην απάτη. Τίποτε δεν υπάρχει όπως το βλέπεις. Κι αν το νόμισμα έχει δυο όψεις, είναι για να ξεγελάμε τους εαυτούς μας.

Ότι αλλάζουν τα πράγματα.
********************
Όλοι οι δρόμοι μοιάζουν με καρτ ποστάλ. Βρίσκονται τα πάντα στην ίδια θέση, στο πλακόστρωτο τα βήματα ακούγονται το ίδιο σιγανά. Το σιντριβάνι με τα φίδια ακόμα παλεύει. Για τη γιατρειά.

Εμείς λείπουμε. Λυπούμαι. Κι όμως, εκεί, ώρες πριν το ξημέρωμα, έζησαν όλα όσα μπορέσαμε ποτέ να υπάρξουμε.
**********************
Μαδάω τις βλεφαρίδες μου με το τσιμπιδάκι των φρυδιών. Μια μέρα θα βγάλω και τα μάτια μου. Η ψυχή βλέπει πιο καθαρά. Μέχρι κι αυτή να βγει.
Από ανάγκη.
**********************
Τρέχει η μοναξιά απʼ τα μάτια μου. Κάνει τάφους όπου πέσει. Ισορροπώ χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Το κοινό από κάτω με ανοιχτό στόμα περιμένει να με καταπιεί.

Δεν πέφτω.
*************************
Τίποτα δεν έζησα χωρίς να φοβάμαι μην τσαλακωθείς.

Ο Ταυρομάχος
Όπως αντίκρισες τον ταύρο
Και συλλογίστηκες πως αύριο
Θα ζει ο ένας απ’ τους δυο
Έτσι και στ’ άλλο σου φευγιό
Μονάχος ήσουνα∙ κι εγώ
Ξέμεινα εδώ για να διαβάζω
Τις αποχρώσεις του γαλάζιου

Και νιώθω λες και διατάζω
Έναν αόρατο στρατό
Και γι’ άλλα χρόνια εκατό
Στην πόλη θα υπνοβατώ
Όμως εσύ θα ταξιδέψεις
Σαν φάσμα της δικής μου σκέψης
Άλλα τραγούδια να γυρέψεις

Να σε φωτίζει το φεγγάρι
Νεφελωμάτων καβαλάρη
Δίχως ασπίδα και σπαθί
Αν απ’ τον κόσμο έχεις χαθεί
Γυρεύω μέσα σου για νά’ βρω
Και ν’ αντικρίσω το βαθύ
Όπως αντίκρισες τον ταύρο

Οργάνωση: ΠΟΙΕΙΝ, Νίκος Βουτυρόπουλος και Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων 52ου Λυκείου Αθηνών.

Ώρα έναρξης: 21.00

Γεωργία Δημάκη, Ράνια Ηλιάδη

*

Η νύχτα πέφτει σαν μια νεράιδα
έτοιμη να σβήσει της καρδιάς τα σημάδια
να μου δώσει πίσω όνειρα κλεμμένα
που γεννιούνται μόνο με της καρδιάς το αίμα

Όνειρα για κόσμους σε όλους μας ξένους
πνοή αγγέλων τους έχει πλασμένους
μια ανάσα δροσιάς γεμάτη γαλήνη
η ειρήνη η αγάπη το ψέμα το σβήνει

Ποιος είναι αυτός που προσπαθεί
τα όνειρά μου να καταστρέψει
εγώ δεν δέχομαι κανέναν κατακτητή
Ποιος είναι αυτός που προσπαθεί
πάλι τον ήλιο να μου κλέψει
καιρός να τρέξει αν θέλει να κρυφτεί

Μια ακτίνα ζωής μες τη νύχτα μου μπαίνει
μου λέει η ελπίδα ποτέ δεν πεθαίνει
πιστός να είσαι στα όνειρα σου
να ακολουθείς αυτό που σου λέει η καρδιά σου

Ο ήλιος όμως παίρνει ξανά το φεγγάρι
με τη μέρα τα όνειρα μου χαθήκανε πάλι
για να ‘ρθω αντιμέτωπος με την αλήθεια
σ’ αυτόν τον κόσμο τα μάτια σου κλείσ’ τα