G.B.

Η Κουροσίβο με κοινούς θνητούς
κοιμάται αλλά με κανέναν
κοινό θνητό δεν έχει κοιμηθεί

ΦΑΚ

Δε μπορείς να μιλήσεις σχηματικά
για το λύκο που είχαμε δεμένο στο στύλο
έξω απʼ την αυλόπορτα

EXPERIENCE

Το κτήνος πεθαίνει
με το στέμμα
και την καρφίτσα

RESPONSE

(cue)
Τα ποιήματα ήταν ο θόρυβος

(I≠I)
Ο ποιητής ζούσε την ίδια ζωή με τον εαυτό του

(Ι=Ι)
Τα ποιήματα χαριεντίζονταν με απεριτίφ κι ορθότητα

Παρουσίαση βιβλίου

Πήγα.
Κεραυνός καίει φτερούγες, νεράιδες και ξόρκια.
Η ποιήτρια χωμένη στα μαλλιά σου.
Εσύ ρουφάς όνειρα και λόγια.
Πήρα τον μανδύα και τυλίχθηκα. Δεν μ΄έβλεπε κανείς.
Την πλησίασα από πίσω. Μιλούσατε.
Κύλησα τα χέρια μέσα στην μπλούζα της
έτριψα ζεστές τις θηλές, έσταξα λέξεις στ΄αυτί της
Κρεμάστηκε απ’ τα χείλη σου
Γονάτισα μπροστά σας, γλίστρησα τα δάχτυλα ανάμεσα στα πόδια της
Η γλώσσα μου βυθίστηκε στο σώμα της
Τα μάτια σου καίγαν αυτή στέναζε
Τής έπιασες το χέρι για να φύγετε
Εγώ γκρέμισα τον δυτικό τοίχο
και πέταξα βιαστικά
γιατί πάντα ξεχνώ
να αφήσω το κλειδί κάτω απ΄το χαλάκι
Κι αυτό το βράδυ
εις πείσμα κι ερήμην σου
έχω κερδίσει επιτέλους
το δικαίωμα
να κοιμηθώ
μαζί σας

αναλογισμός

Κουτσό δεν έμαθα ποτέ
Είχα δυο πόδια
Και άλλα δύο τα δικά σου
Ένα τετράποδο ίσον
Ήσσον

Με διαλύει αυτή η γλώσσα

*

Θυμός

Αν ήξερες ότι ήμουν γυάλινη
δεν θα με πετούσες στον τοίχο
Θα περίμενες να μεγαλώσω
Και αν ήξερα ότι θα πεθάνεις
θα σου έπλενα τα πόδια κάθε μέρα
Αλλά αν σου έπλενα τα πόδια κάθε μέρα
δεν θα πέθαινες. Θα ήσουν στο διπλανό δωμάτιο
Δεν φανταζόμουν ότι χωράς σε μια πλαστική λεκάνη
Σε μια πράσινη πλαστική λεκάνη
Δεν φανταζόσουν ότι θα πλύνω το κρανίο σου
στο νεροχύτη με τη λαστιχένια βρύση χωρίς να κλάψω

Έχουν αγριέψει οι άνθρωποι, τα πουλιά, οι σερβιτόροι

Και εσύ σʼ ένα μεταλλικό κουτί τι να μου κάνεις
Και εγώ με δυο πόδια όρθια τι να σου κάνω και σένα