Αλκυόνη

Σ’ ένα μπαρ
αργοπίνοντας
σκοτωμένες ώρες
σε είδα

Φτωχή η ποίησή μου
να περιγράψει ομορφιά
Αφού μαθημένος αλλιώς
καθαρογράφω πόνο

Μα εξαίσια πάνω σου
λιποθυμάει το βλέμμα

Ας ηταν με τα ρούχα
σήμερα να έντυνα τα αγάλματα

Σε ονόμασα Αλκυόνη

1)

Χωρίς εκείνον απέκτησα μουσική
Αυτές οι γραμμές και οι αποστάσεις
τα ρήματα που
συμφιλιώνονται
μέσα
στο αίμα…

Έτοιμη
καθώς-πάντα
για αναχώρηση

Μη φοβάσαι

Έχω ανοίξει πόλεις
μέσα
ζώα
ανθρώπους

Κανείς όμως δεν φύλαξε
κάτι
για μένα
ποτέ

*

2)

Η ΑΓΑΠΗ
(Στην κρίση των φανερών φετιχιστών)

Μην περιμένεις
αγάπη μου
να είναι φτιαγμένη από σίδερο

Ψάξε στο καπέλο και στο φίδι
Στο ποδήλατο
Στο έλκος
Στα νηπενθή!
Ψάξε παντού
Και όσο θα σε κυνηγώ
Εσύ θα ψάχνεις

Απόψε κρατώ στα μπράτσα
τα σπλάχνα
μιας ολόκληρης γενιάς…

Δεν έχω λόγο να λυπηθώ
κανένα από εμάς…

Έζησα ανάξια
κάτω από
μια προπέλα
που είχατε
με τόσες φοβίες
ηλεκτροδοτήσει…

Απήχθη στην πορεία
απʼ τα οράματα σας
και βιάστηκα
ασταμάτητα
στο πανδοχείο της ύλης…

Πλανεύτηκα από την ηθική σας
και εξαγόρασα την σκέψη μου
για περισσότερα αγαθά…

Πίστεψα στα ευαγγέλια της κρίσης
κι έγινα το ίδιο κτήνος με σας…

Μεγάλωσα
όπως διατάξατε
μα θα αρνηθώ
να με πιστέψουν…

Κρυφά
θα ελπίζω
να βανδαλίσουν
το τάφο μου
και κρυφά
θα περιμένω
να ψιθυρίσουν
στο κρανίο μου…

Πως δεν θα γίνουν
ποτέ μα ποτέ
σαν κι εμάς…

******************

Ο Ιάσωνας Σταυράκης γεννήθηκε στην Πάφο. Σπούδασε ισπανική φιλολογία. Εργάζεται στη Μέση Εκπαίδευση της Κύπρου

Πέτρος Γκολίτσης, ποίηση (προδημοσίευση)
Από το υπό δημοσίευση, δεύτερο ποιητικό βιβλίο του Πέτρου Γκολίτση με τίτλο “Το τριβείο του χρόνου” (εκδ. Μανδραγόρας, 2013)

Απʼ την πρώτη ενότητα ΠΟΛΥΑΝΔΡΕΙΟ (ΩΧΡΟΛΕΥΚΑ ΚΑΙ ΑΙΜΑΤΩΠΑ)

Η ΚΗΔΕΙΑ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ
( Ή ΠΗΓΑΙΝΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟ ΑΣΤΙΚΟ ΣΤΟ ΝΤΑΧΑΟΥ)

Έχω σφαγή
την πλάθω σαν ψωμί
την περιφέρω
θα φουσκώσει
αζύμωτη
σαν το λευκό χαρτί τσαλακωμένη
γυρνώ στο σπίτι τα μεσάνυχτα
κοιμούνται τα παιδιά
για καληνύχτα τα φιλώ
και τα σκεπάζω
γέρος το πρωί στο λεωφορείο
μια κοπελίτσα με κοιτά
σηκώνεται για να καθίσω
κάθεται δίπλα μου
και μου κρατά το χέρι

σφαγή στο άσπρο κάθομαι
να δεις που θα με θάψουν
κοιτιούνται μεταξύ τους τα παιδιά
οι προπομποί κρατώντας
κοντάρια σύμβολα θρησκευτικά
γυαλίζει το ασήμι
(να έχει η πρώτη η σειρά
σταυρούς και τα τοιαύτα)
άντε να τελειώνουμε γιαγιά
να πάμε να παίξουμε μπάλα

Της Νύφης

Με τις δαντέλες και τα διαλεχτά, φανταχτερά αινίγματα. Αστράφτει από την χαραμάδα το σεντούκι, και στην μέση του οντά παραταγμένο το σόι τέσσερεις γενιές˙ στο χέρι ο καθένας ένα φλουρί ή ένα μπογαλάκι. Η μιλημένη χήρα ένα μπακίρι, της καίει την παλάμη˙ κάποια θεία πιο μακρυνή, αγχιστείας, ίσως ένα γράμμα με χρυσόβουλο.

Στην αυλή πάντα τα όργανα, από τον Πολυπόταμο, και τα κουστούμια τους υγρά, που διέσχισαν ξημέρωμα το δάσος. Βαράνε έξη ώρες τώρα τον ίδιο σκοπό, και κάθε τόσο χάσκει λίγο παραπάνω το σεντούκι.

Ανάμεσα στέκει, βουβός, ο γαμπρός˙ χωρίς έδνο, κι ορφανεμένος στα δεκατέσσερα. Τα μονοπάτια όλα καμένα, από ασκέρι της φατρίας, επήλυδες. Βρύα αργά προς την κοίτη του ποταμού κι ο παπάς ακολουθεί τη ροή με το ποδήλατο και κάθε τόσο σταματά για τσιγάρο ή για να κάνει τον σταυρό του.

Εμένα με στείλαν στην πόλη, στου δάσκαλου, κι αυτή είναι η παρακαταθήκη που μου παράγγειλαν, και τα γράφω όπως έγιναν, ασφαλής, στο πατάρι με την γκαζόλαμπα, δικτυωτή δαντέλα ζεσταίνει τα πόδια μου.