Μέσα στην ένταση και το χαμό του παλατιού

αυτός ο γίγαντας υψώθηκε, σας λέω, μπροστά της

με χέρια σαν γερανούς

και όψη άγρια και μαύρη σαν κοράκια-

Έτσι όλα τα παράθυρα έσπασαν όταν εκείνος μπούκαρε.

Ποδοπάτησε τον κομψό της χώρο

και χρησιμοποίησε τα ευγενικά της περιστέρια με αγένεια –

Δεν ξέρω ποια μανία

τον οδήγησε στο να σκοτώσει

την αντιλόπη της που μόνο καλό του έκανε.

«CABALLO VERDE PARA LA POESÍA: Το ποιητικό περιοδικό του Πάμπλο Νερούδα» (γράφει ο Στέργιος Ντέρτσας] [Α’ ΜΕΡΟΣ]

Από το δεύτερο τεύχος που κυκλοφορεί τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, διαλέγουμε και μεταφράζουμε τα ποιήματα δύο κορυφαίων εκπροσώπων της γενιάς του 27, του  Λουίς Θερνούδα και του Ραφαέλ Αλμπέρτι, ενώ θα ακολουθήσουν και δύο ποιήματα εκπροσώπων της λατινοαμερικάνικης λογοτεχνίας που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό:

Luis Cernuda (España, 1902-1963)

ΥΜΝΟΣ ΣΤΗ ΘΛΙΨΗ

Ταμπουρωμένος πάνω στο στήθος σου είμαι

Το από ευσεβή ψυχρή πέτρα

Κάτω από τα δειλινά σου μάτια

Ω, μητέρα αθάνατη.

Κιοτεμένη  ανασαίνει εντός σου η ζωή μου.

Ακούοντας στη ράθυμη  νυχτερινή απόσυρση

Ανάλαφρα να γλιστρούν τα πατήματα

Των νεαρών ημερών που μακραίνουν

Γλυκές και βαριές, στο βλέμμα,

Μ’  ένα ίδιο φως, συμπόνιας  και αμφισβήτησης•

Και τραβούν  πίσω τους σαν πολύχρωμος καπνός

Τα δημιουργημένα με  τη σκέψη μου όνειρα,

Τα τέκνα της λαχτάρας και της ελπίδας.

Τη  μοναξιά κατοίκησα με όντα καθ’ ομοίωσή μου

Σαν ένας ανιαρός θεός •

Τ’  αγάπησα εφόσον ήτανε όμορφα,

Τη συντροφιά μου έδωσα  όταν μ’ αγάπησαν

Και τώρα όπως εκείνος ο ίδιος ο θεός απομονωμένος είμαι.

Χωρίς αγκάθια κι ασπριδερός  όπως  άνθος κομμένο.

Μετά τον αιφνίδιο θάνατο της μητέρας της, ο πατέρας εγκαταλείπει τη Μάγια, μικρό παιδί ακόμη, στο σπίτι μιας μακρινής θείας, σε κάποιο απομακρυσμένο χωριό. Εκεί, η Μάγια ξεμαθαίνει ολότελα τη μητρική της γλώσσα, και όταν αρχίζει να ερευνά το παρελθόν της, είναι στην πραγματικότητα πολύ αργά. Δεν θυμάται σχεδόν τίποτα από τη Λευκορωσίδα μάνα της, ούτε και από τον πατέρα που την εγκατέλειψε.

Νεαρή γυναίκα πια, ερωτεύεται τον Έριχ και μετακομίζει μαζί του στην πόλη. Εκεί θα γνωρίσει τον Μπερτ, για τον οποίο τρέφει έντονα αισθήματα. Μα η απουσία της γλώσσας και τα ανείπωτα μυστικά δεν την αφήνουν ούτε εκεί να ησυχάσει. Μαζί με την κορούλα της, Άνια, ξεκινά ένα ταξίδι αναζήτησης της χαμένης της καταγωγής.

Η Καρολίνα Σούτι περιγράφει σε σαφή γλώσσα, που γίνεται αντιληπτή με όλες τις αισθήσεις, και με προτάσεις υψηλής ατμοσφαιρικής πυκνότητας, την ασυνήθιστη ιστορία μιας νεαρής γυναίκας, για την οποία η απώλεια μνήμης και η αποσιώπηση των γεγονότων δεν έχουν τον τελευταίο λόγο.

Βραβείο Λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης 2015

To ΠΟΙΕΙΝ θα είναι ξανά μαζί σας με νέες δημοσιεύσεις τη Δευτέρα 22 Αυγούστου.

Ευχόμαστε σε όλους τους συνεργάτες, αναγνώστες και φίλους

καλές διακοπές!

Οι παπαρούνες του Ιούλη

Μικρές μου παπαρούνες, μικρές φλόγες της κολάσεως,

εσείς δεν πληγώνετε κανέναν;

Αναβοσβήνετε.  Μα δεν μπορώ να σας ακουμπήσω.

Βάζω τα χέρια μου ανάμεσα στις φλόγες.  Μα τίποτα δεν καίει.

Με εξουθενώνει που σας βλέπω να αναβοσβήνετε με τον τρόπο αυτό,

έτσι ζαρωμένες και κοκκινωπές που είστε, σαν το δέρμα ενός στόματος.

Ενός στόματος που αιμορραγεί.

Μικρές αιματηρές φούστες!

Υπάρχουν ορισμένες οσμές που δεν μπορώ να ακουμπήσω.

Πού είναι το οπιούχο σας και οι εμετικές σας κάψουλες;

Μακάρι να μπορούσα να αιμορραγήσω, ή τουλάχιστον να κοιμηθώ! –

Μακάρι το στόμα μου να ζευγάρωνε με έναν πόνο σαν και αυτόν!

ή μακάρι οι χυμοί σας να κυλούσαν μέσα μου, σ’ αυτήν την γυάλινη κάψουλα

και να μείνω ακίνητη, βαριεστημένη.

Αλλά άχρωμη.  Άχρωμη.