Οι ποιητές γνωρίζουν πόσο ωφέλιμο είναι το πάθος για την εμπορική επιτυχία ενός έργου. Στις μέρες μας, μια ραγισμένη καρδιά θα κυκλοφορήσει σε πολυάριθμες εκδόσεις.

Ζούμε σε μια εποχή που διαβάζει περισσότερο απʼ όσο πρέπει για να είναι σοφή και σκέφτεται περισσότερο απʼ όσο χρειάζεται για να είναι όμορφη.

Το πνεύμα ενός βαθιά ενημερωμένου ανθρώπου μοιάζει με παλαιοπωλείο διακοσμητικών αντικειμένων: όλο τέρατα και σκόνη και τα πάντα κοστολογημένα πολύ πάνω από την πραγματική τους αξία.

Τίποτα δεν είναι τόσο επικίνδυνο όσο το να είσαι υπερβολικά μοντέρνος – κινδυνεύεις να γίνεις παλιομοδίτης εντελώς ξαφνικά.

Τίποτε δεν προκαλεί τόση απήχηση όσο μια καλή κοινοτοπία. Κάνει τους πάντες να νιώθουν οικεία.

Το καλό τελειώνει ευχάριστα, το κακό δυσάρεστα. Αυτό είναι μυθιστόρημα.

Είναι εξωφρενικό να θέτεις έναν σκληρό και εύκολο κανόνα για το τι πρέπει να διαβάζει κάποιος και τι όχι. Το μεγαλύτερο μέρος του μοντέρνου πολιτισμού βασίζεται σε αυτά που δεν θα έπρεπε κάποιος να διαβάζει.

Πολλοί χρεοκόπησαν έχοντας επενδύσει στην πρόζα της ζωής. Να σε φαλιρίσει όμως η ποίηση είναι τιμή σου.

Μια πρωτοχρονιά παρέλαβα από κάποια φίλη μια παρουσίαση όπου μαζί με υποβλητική μουσική στην οθόνη του υπολογιστή μου καταγράφονταν κάποιοι στίχοι στα γαλλικά που αποδίδονταν στον Πάμπλο Νερούδα. Με μια πρόχειρη έρευνα ανακάλυψα πως κάτι αντίστοιχο υπήρχε και στα Ισπανικά. Και επίσης αρκετές αναπαραγωγές του σε δικτυακούς τόπους προσωπικού κυρίως χαρακτήρα. Το ποίημα βρισκόταν σε κάμποσες παραλλαγές και σε μια δημοσίευση αναφερόταν καθαρά πως το ποίημα αν και δεν ανήκει στο Νερούδα αποδίδεται σε αυτόν.
Η απόδοση ποιημάτων σε συγγραφείς ώστε να ενισχυθεί το κύρος του γραφομένου δεν είναι άγνωστος τρόπος διάδοσης. Για χάρη των φιλοπερίεργων αναγνωστών μεταφράσαμε το αποδιδόμενο στο Νερούδα ποίημα σε κάποια από τις παραλλαγές του.
Η μετάφραση είναι χαρισμένη στην Ουδέν.

Πεθαίνει αργά…

Πεθαίνει αργά όποιος δεν ταξιδεύει
δεν διαβάζει…

Πεθαίνει αργά
όποιος την ίδια του αγάπη καταστρέφει,
όποιος δεν αφήνει να βοηθούν,
όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος δεν βρίσκει χάρη στον ίδιο του τον εαυτό…

(da Lʼesperienza della morte, Indiktos, Atene, 2002)

Il respiro del ladro

come una lanterna cieca

accendo il giorno

e in punta di piedi avanzo

nellʼinesistenza

quando sento rumore

lentamente la morte

come rabbioso passato

ritornare

spengo la luce

e mi nascondo nel sonno

fino al mattino

respirando con un sogno

come con una canna

dentro lʼacqua

Tre variazioni

per la luce del tempo

I

il tempo traboccante

come paura si accende

come sospetto si spegne

II

il tempo attraversa gli occhi

con raggi X

per questo non vediamo le cose

ma il loro scheletro

III

la luce del tempo

lascia unʼombra bianca

come pagina non scritta

Πρόκειται για μια ανθολογία 3.700 ποιημάτων,σχεδόν όλων επιγραμμάτων, που καλύπτει μια μεγάλη περίοδο,από τον 7ο αι. π.Χ έως τον 9ο αι. μ.Χ.
Το επίγραμμα,όπως το ορίζει ο Λεκατσάς,είναι μια έμμετρη βραχύλογη επιγραφή που τονίζει τα κυριώτερα στοιχεία ενός γεγονότος,δίνοντάς τους ηθικό βάρος.Ξεκίνησε ως δίστιχο κι έφτασε το δωδεκάστιχο.
Τα είδη των επιγραμμάτων που συμπεριλαμβάνονται στην Παλατινή Ανθολογία ποικίλλουν: πρόκειται για επιγράμματα χριστιανικά,ερωτικά,επιτύμβια,αναθηματικά,συμποτικά,σκωπτικά,επιδεικτικά,προτρεπτικά,
παιδεραστικά, αλλά και για επιγραφές αγαλμάτων, αριθμητικά προβλήματα,αινίγματα,χρησμούς,τεχνοπαίγνια (ποιήματα γραμμένα έτσι ώστε με το σχήμα των στίχων του να φτιάχνεται ένα αντικείμενο, π.χ. αβγό,τα φτερά του Έρωτα, αυλός κ.ά.)

Αυτό το είδος ποιητικού λόγου διακρίνεται για την πυκνότητα,το συγκινησιακό του υπόβαθρο,την εξαιρεική του εικονοποιία κι αποτελεί ένα παιχνίδι του πνεύματος.
Η ερωτική αυτανάφλεξη των ποιητών της Παλατινής,η φιλοπαίγμων διάθεσή τους,ο εκλεπτυσμένος αλλά και σπαραχτικός τους θρήνος,η στοχαστική αντιμετώπιση της ζωής,η επιθυμία τους για την αποδυνάμωση του θανάτου και για την κατάκτηση της αιωνιότητας μέσω της ποίησης,είναι ορισμένα στοιχεία που δύσκολα θα άφηναν αδιάφορους τους αναγνώστες ανά τους αιώνες.
Ο ιερωμένος λόγιος Κων/νος Κεφαλάς συνέθεσε τη συγκεκριμένη Ανθολογία τον 9ο αι. μ.Χ.
Το 1606 ο γάλλος λόγιος Claude de Saumaise ψάχνοντας κώδικες της Παλατινής Βιβλιοθήκης της Χαϊδελβέργης ανακάλυψε το χειρόγραφο του Κεφαλά.
Από τη βιβλιοθήκη του Παλατινάτου πήρε το όνομά της: «Παλατινή Ανθολογία».

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Ο Ορχάν Βελή Κανίκ (Orhan Veli Kanik), γεννήθηκε το 1914 στην Κωνσταντινούπολη. Ο πατέρας του, που ήταν διευθυντής της Προεδρικής Συμφωνικής Ορχήστρας, φρόντισε να του εξασφαλίσει υψηλού επιπέδου κοσμική εκπαίδευση, αλλά ο ατίθασος Orhan εγκατέλειψε το Πανεπιστήμιο, στα 1935. Εργάστηκε στην Ταχυδρομική Υπηρεσία της Άγκυρας, μέχρι την κήρυξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και την επιστράτευσή του. Μετά την αποστράτευσή του, στα 1945, εξασφάλισε θέση μεταφραστή στο Τουρκικό Υπουργείο Παιδείας, αλλά δεν μπόρεσε να εργαστεί περισσότερο από δύο χρόνια. Η ζωή των δρόμων τον τραβούσε σαν μαγνήτης και αποφάσισε να την ακολουθήσει. Σε αντίθεση με τον αδελφό του και συγγραφέα, που φυλακίστηκε για στάση κατά του καθεστώτος το 1949, ο Ορχάν πέρασε μια σύντομη ζωή γεμάτη ποίηση, γυναίκες και αλκοόλ. Πέθανε στην Κωνσταντινούπολη τον Νοέμβριο του 1950, από εγκεφαλική αιμορραγία, σε ηλικία μόλις 36 χρόνων. Λίγες μέρες πριν, είχε μια παροδική απώλεια συνείδησης που την απέδωσε στο σοβαρό μεθύσι του. Άλλωστε, στα 25 χρόνια του είχε ξαναπεράσει αυτή την εμπειρία, λόγω τροχαίου ατυχήματος. Το τελευταίο ημιτελές ποίημά του βρέθηκε τυλιγμένο γύρω στην οδοντόβουρτσά του· παραμένει μυστήριο γιατί έκανε τέτοιο πράγμα. Η σύντομη ζωή του, ο αλκοολισμός και οι θυελλώδεις έρωτές του, δημιούργησαν το μύθο ενός ρομαντικού ποιητή που κυνηγούσε τις ακραίες εμπειρίες, με στόχο την υπαρξιακή ανάταση, όπως και στην περίπτωση του Dylan Tomas.