Ως την τελευταία συλλαβή των ημερών

να γράφεις είναι μια μοίρα που τρέφεται από τον ίσκιο των ωρών
το ερωτικό αγκάθι όποιου δεν αφήνει τίποτα πίσω του
για να ʼναι στάχτη, στοιχείο του ανέμου
είναι χαραγμένο πάντα με γράμματα φωτιάς
μες στις ίριδες των σημαδιών που σέρνει –ένα υμνολόγιο
ταπεινό, μια σύνοψη βημάτων δίχως ίχνη
ξεχειλίζει συλλαβές αθωότητας και μνημούρια άμμου
από το σιωπηλό λαγήνι που ξεδιψά τα χείλη,
όταν νοσηρές λέξεις άριας αποσπώνται απʼ τα χέρια
συνθλίβονται στην αδιόρατη άβυσσο
μίας σελίδας–
να γράφεις είναι μια ώρα που τρέφεται απʼ τη μοίρα
το αγκάθι που καθηλώνει το σώμα σε πλέγματα από χαραυγές
μες στη νυχτιά
και τρυπά ψηλαφά συρράπτει τραύματα ανοιχτά
ξεσχίζει τη σάρκα
μέχρι να ματώσουν ακόμη και τα όνειρα
μέχρι η εικόνα νʼ ανθίσει στους ήχους της πηγής
οι σβολιασμένες αλφαβήτες στην κραυγή

*

(είναι αυτές οι φωνές που λείπουν από μια πέτρα
για να νιώσει τόξο που σκόπευσε προς τον ουρανό,
είναι αυτοί οι τονισμοί
που συνοδεύουν το σπόρο στον τάφο του φωτός του – στον πύρινο γκρεμό
όπου ο θάνατος είναι οιωνός εποχών,
προφητεία των καρπών και της θύμησης)

Περιέχονται στην Ανθολογία Una foglia verde oro. Poesia cipriota contemporanea. Argo ed. Lecce 2012.

La poesia di Andreas PASTELLÀS

Al vegliardo

Vegliardo, col fazzoletto nero al collo,
il nero pastrano liso
e la nera angoscia nel cuore,
padre di Andreas Tsiartas.
Stavi imperturbabile, quercia delle nostre montagne,
fumavi silenzioso fuori dallʼobitorio
e aspettavi il giovane sposo
che oggi andava a nozze
con la Libertà,
tuo figlio.

Στον γέροντα

Γέροντα, με το μαύρο σου μαντήλι στο λαιμό,
το μαύρο τριμμένο σου παλτό
και το μαύρο καημό σου στην καρδιά,
πατέρα του Αντρέα Τσιάρτα.
Στεκόσουν ατάραχος, δρυς απʼ τα βουνά μας,
κάπνιζες σιωπηλός έξω από το νεκροτομείο
και περίμενες το νιο γαμπρό
που σήμερα θα παντρευότανε
τη Λευτεριά,
το γυιό σου.

CESARE PAVESE

1.Αδιαφορία Indifferenza
2.Συνήθειες Abitudini
3.Το κρασί της θλίψης Il vino triste
4.Τραγούδι Canzone
5.Δημιουργία Creazione

1. Αδιαφορία

΄Ανθησε αυτό το μίσος σαν ένας λαμπρός έρωτας
οδυνηρός, και αναστοχάζεται με λαχτάρα.
Ζητά ένα πρόσωπο και μια σάρκα, σαν να ήταν ένας έρωτας.

Είναι νεκρές η σάρκα του κόσμου και οι φωνές
που ακούγονταν, ένα τρέμουλο άδραξε τα
πράγματα∙ oλόκληρη η ζωή κρεμάστηκε από μια φωνή.
Κάτω από μια πικρή έκσταση περνούν οι ημέρες
στο θλιμμένο χάδι της φωνής που γυρίζει
ξεβάφοντας το πρόσωπο. Όχι χωρίς γλύκα
αυτή η φωνή της θύμησης ακούγεται αλύπητη και τρεμάμενη: κάποτε έτρεμε για μας.

Αλλά η σάρκα δεν τρέμει. Μόνο ένας έρωτας
θα μπορούσε να την ανάψει, και αυτό το μίσος τον γυρεύει.
Όλα μα όλα τα πράγματα και η σάρκα του κόσμου
και οι φωνές, δεν αξίζουν το καυτό χάδι
εκείνου του σώματος και αυτά τα μάτια. Μέσα στην πικρή έκσταση που αυτοκαταστρέφεται, αυτό το μίσος ξαναβρίσκει
κάθε μέρα ένα βλέμμα, μια σπασμένη λέξη,
και γαντζώνεται επάνω τους, αχόρταγο, σαν να ήταν έρωτας.

Κύμα της νύχτας

Κύμα της νύχτας – φάλαινες και δελφίνια
με τον Υάκινθο να σαλεύει απαλά,
ανθοί της δάφνης και πωρολιθιά
γύρω απʼ το άδειο της Ίστριας παλάτι ξεπηδάνε,

Κύμα της νύχτας – δυο κοχύλια διαλεχτά,
τα σέρνουν παλίρροιες, απʼ τα βράχια μακριά,
πορφύρα και στέμμα χάνουνε μετά,
χάντρες λευκές πίσω στο πέλαγος γυρνάνε.

*

Μια λέξη

Μια λέξη, μια φράση – : από κρυφά σημάδια βγαίνει
συνειδητή ζωή, ιδέα ξαφνική,
ακινητεί ο ήλιος, ο ουρανός σωπαίνει
και τότε όλα πυκνά συνάζονται εκεί.

Μια λέξη – μια λάμψη, μια πτήση, μια φωτιά,
το πέταγμα μιας φλόγας, των άστρων χαρακιές –
και πάλι τα σκοτάδια, τέρατα φριχτά,
το εγώ τυλίγουν και τον κόσμο σʼ αίθουσες αδειανές.

1

Σκέλεθρα αβέβαια ο ήλιος τώρα καταπίνει·
και ως τάφρος χαίνει ο ουρανός χιλιοσπασμένη·
το φως νυχτώνει· γέρνει η μάντρα γκρεμισμένη·
κι η έρημός τους φτύνει σκόνη σα χαμψίνι.

Οι ξύπνιες φλαμουριές φρενάρουν, για να μείνει
βαθιά η σιωπηλή πλατεία νυχτωμένη:
στ’ απόκρυφα η γυναίκα στα τυφλά αγγιγμένη
και πληγωμένη απ’ το κενό που ανοιγοκλείνει.

Οι δρόμοι, όπου το τίποτα με ορμή εκβάλλει,
οι δρόμοι δίχως τέλος είναι σε ντελίριο
ομόλογο με του αόκνου στοχασμού το ήθος.

Όλα όσα με καλούν και με φωνάζουν πάλι
εντός σου τά ’χεις, πόλη, σαν κενό πειστήριο
που μέσα εθάφτηκε στο πέτρινό σου στήθος.

2

Βουβός, σαν σιωπηλός βραχότοπος, σκιώδης,
σαν ουρανός χοντρός πηχτός λασκαρισμένος,
πέφτει ο ουρανός από το βάρος του αρπαγμένος –
και λίθος και πηγάδι: κυνηγός λυσσώδης.

Το σούρουπο τον όλεθρό του ανάβει· χαώδεις
–στης τέφρας μέσα και στου χάσματος το γένος–
οι δρόμοι οι μολυβιοί απ’ τους γύψους, και με μένος
τους κοπανάει μια βιωτή βουβή και ιλιγγιώδης.

Η λέπρα η κάτωχρη, που ισορροπεί στην πέτρα,
τρεμίζει πάει γυρνάει στις μάντρες κάθε βράδυ,
στα φέρετρα με τη λευκή σατέν φαρέτρα.

Ο οικόσιτος και καθ’ ημέραν χάρος. Μόνες
πετιούνται μέσ’ απ’ το λιθόστρωτο σκοτάδι
οι πόρνες όντας της σκαιάς νυχτός πυλώνες.