`

[Αν δεν αγγίξω σήμερα το κορμί σου]

Αν δεν αγγίξω σήμερα το κορμί σου
Της ψυχής μου θα σπάσει η κλωστή
Σα να ʽταν τεντωμένη χορδή.
Ας φορέσω πένθος για σημάδι αγάπης
Αφού σου ανήκω κι υποφέρω.
Κρίνε αν τέτοιο βάσανο μου αξίζει
Ράντισέ με δροσιά γιατί καίω στον πυρετό
Και σκύβω και παραπατώ.

`

*

[Σκληρή είναι η τύχη κι εύθραυστη]

Σκληρή είναι η τύχη κι εύθραυστη.
Τι να σου κάνει ένα σύντομο φιλί;
Μια τόση δα σταγόνα βροχής
Σʼ ερημιά καμένη και μουντή
Να τη ρουφά αλύπητα
Που τη δροσιά της χάνει
Στη θέρμη και αναρριγεί.

***

Πουλιά τραγουδούν
μέσα στα σκοτάδια – είν’
βροχερή αυγή

***

Ένα λουλούδι
στο χείλος του γκρεμού, στο
φαράγγι γνέφει

***

Τα λουλούδια να
σημαδεύουν λοξά τον
ευθύ θάνατο

***

Όνειρο θεού –
δεν είναι παρά ένα
απλό όνειρο

ΟΙ ΓΑΜΠΡΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΓΙΑ ΤΟ ΦΑΡΟ

Σε ένα βαφλάδικο πλάι στο μεγάλο δρόμο γεννήθηκαν οι γαμπροί μου.
Εκεί τους φύλαξαν κάτω από συννεφένια σκόνη σε διαμαντόσχημα χαλάκια.
Στις καρδιές τους λαμπύριζε μικρή βαφλιέρα
που μέσα της χώραγε μεγάλης αγάπης γέμιση.
Μα οι γαμπροί μου εσώκλειναν αγάπη μεγαλύτερη. Κάτω από εικόνα,
χωνάκι παγωτό με στάλα δάκρυ, παράγγελλες τη δική μου.

Οι γαμπροί μου ήθελαν κουτί μʼ αποδημητικό πουλί.
“Αν ανοίξεις το κουτί κι αφήσεις μέσα την αγάπη, το πουλί
κορδώνει τα φτερά του και μετράει μʼ αγαπά δεν μʼ αγαπά», ορμήνεψαν.

Κάθε φορά που οι γαμπροί μου ερωτεύονταν την αδελφή μου,
έβγαιναν έξω να πάρουν φρέσκο αέρα.
“Πάρτε το λεωφορείο για το φάρο», πρόσταξαν οι γονείς μου.
Περπατήσαμε το τελευταίο κομμάτι και θυμηθήκαμε την άγουρη εποχή
πριν από τον έρωτα. Πώς καθόμασταν στην κουζίνα χωρίς να βγάλουμε τις μαντίλες
κι ήταν τα μαλλιά μας χορτάρι ανεμοδαρμένων νησιών. Το είναι μας
ταξίδευε πέρα από τον ορίζοντα. Ώσπου ήρθε η ζύμη
και γέμισε τα καλούπια στις καρδιές μας.

Το φως χύθηκε στα βότσαλα και στα σκαριά των πλοίων,
στων γαμπρών τις λευκές στολές. Ένας γαμπρός στάθηκε στην ακροθαλασσιά
και δρόσισε το πλέγμα που τους έκαιγε κατάστηθα.
Ένας γαμπρός σκαρφάλωσε ψηλά στο φάρο. Άλλος
ξάπλωσε στην όχθη κι αγνάντευε. Το πόδι μου έσταξε
μα ο γαμπρός το στέγνωσε με του γαμπρού το μανίκι.
Απόθεσα μια πλακουτσωτή πέτρα στρογγυλή στο στόμα του γαμπρού που ψιχάλιζε δάκρυα στο πηγούνι του.
Ένας γαμπρός κατέβασε άλλο γαμπρό στην όχθη.
Τα μπράτσα τους τρεμόπαιξαν, και το χορτάρι.
Η αδελφή μου ζωγράφισε ανεμοδείκτη στα χέρια τους.

`

Ι
Δεν χρειάζεται να τρίβεις συνέχεια τα πλακάκια, Χεντρίκε,
πίνει το ίδιο μου το μάτι,
πίνει ως το τέλος –
όμως άλλα ποτά δεν υπάρχουν –
εδώ το άγαλμα του Βούδα,
κινέζικη θεότητα του άλσους,
αντί μιας κουτάλας Χούλστκαμπ,
παρακαλώ!

Ποτέ δε ζωγράφισα κάτι
σε χρώμα λευκό του πάγου ή μπλε των παγοδρόμων
ή σε πράσινο ιρλανδικό,
που κάνει την πορφύρα νʼ αστράφτει –
μόνο τη δική μου μονοτονία πάντα,
την ορμή των σκιών –
καθόλου ευχάριστο,
τόσο ξεκάθαρα νʼ ακολουθώ το δρόμο αυτό.

Μεγαλείο – που;
Παίρνω την πένα
και κάποια πράγματα μένουν εκεί
στο χαρτί, σε λινόδετη επιφάνεια
ή σε παρόμοιο προσάναμμα –
αποτέλεσμα: μπρούτζινος Βούδας αντί αλκοόλ –
αλλά προσφορές σεβασμού ανάμεσα σε φυλλώδη φυτά,
συνεστίαση του σωματείου ζωγράφων –
τι είδος!

… ροκάνες,
προβατάκια που τρίζουν,
αυτοκόλλητα
φλαμανδικά, του Ρούμπενς
για τα εγγονάκια!
(τέτοιοι βλάκες!)

Αχ – Χούλστκαμπ –
κέντρο θερμότητας,
επίκεντρο χρωμάτων,
των σκιών το σκούρο μου χρώμα –
λεκές στην καρδιά και στο μάτι –

`

[To ΠΟΙΕΙΝ θα είναι ξανά μαζί σας στις 16 Αυγούστου.
Σας ευχόμαστε Καλό Καλοκαίρι!]

`

Ποιητές, ξεκινήστε να στέλνετε φύλλα ποίησης
στους πολιτικούς, φοροεισπράκτορες χαράς
σε κείνους που έχασαν το ύφος του σαστισμένου φοιτητή
σε εκείνους που ξεπούλησαν την αλλοτινή έκπληξη
τα φώτα του απρόβλεπτου,
στους συνδικαλιστές, στους μεγάλους βιομήχανους,
στους μεγάλους σε κάτι,
χρησιμοποιήστε την ίδια τη γλώσσα τους
μη σκέφτεστε, υποσχεθείτε,
…«αφοπλίστε» τους αν μπορείτε!
(στο διάολο τα πλεονάσματα, οι απουσίες επίσης,
τα στρουθιά της θλίψης, οι απαγωγές
τα σταματημένα εκκρεμή, τα μισά πετάγματα, οι σφραγίδες,
τα αγαπημένα πρόσωπα δίπλα στη σιωπή
οι λαβές, τα βλαστάρια, οι πλάνες…
στο διάολο, στο διάολο…)
περιφρονείστε τους νέους ήρωες, ποιητές,
ρίξτε τους στις ξέρες στο μακρόστενο κιόσκι μου
(πλούσιο σε πονηρούς χυμούς, τόσο ωραία καμωμένος!).
Κάντε κι εσείς ένα μακρόστενο κιόσκι.
Και μετά κλειδώστε κει μέσα τα σκατένια λόγια τους
τις διαθέσεις τους, τα παιδιά τους, τα χρήματα
το στραβομουτσούνιασμα των γυναικών τους, τα μελανιασμένα ξημερώματά τους.