[αποσπάσματα]

Σωρηδόν προφυλακίσεις σοσιαλιστών, εξορίες. Εκατοντάδες συλληφθέντες, σειρές ενόπλων. Απλοχωριά του Ιπποδρόμου: σε πίνακες νούμερα, κούρσες των αλόγων. Απρίλης του ʼ67. Έντρομοι μηχανικά επαναλάμβαναν το κέλευσμα του λοχία: «ζήτω η εθνική κυβέρνησις!» Οι φαντάροι σε κουβούκλια βιαιοπραγούσαν κατά των απείθαρχων. Παραταγμένα καμιόνια τους αράδιαζαν τον έναν πάνω στον άλλο σε στενόχωρα κλίτη. Έκαναν την ανάγκη τους στο αμμουδερό πέρασμα για τις κούρσες. Τους συνάθροιζε σε αλάνα ο υπολοχαγός. Προς το μέρος όσων καθυστερούσαν πυροβολούσαν. Ένας γραφίστας σκοτώθηκε˙ επίσημη εκδοχή, το δυστύχημα βεβαίως. Προτεταμένα αυτόματα σε αποστάσεις. Στον ασοβάτιστο φλοιό στραμμένα τηλεβόλα. Αντιμέτωποι με πρόσθετη περίοδο εκτοπισμών οι γέροντες. Ένα πρώην μέλος του δημοτικού συμβουλίου το ʽσκασε. Εγκαίρως τον παλούκωσαν στη μάντρα˙ μπλάβος, μισοπεθαμένος, βαρίδι από αίμα και ιδρώτα στις ωμοπλάτες των άλλων.

***

Γαλήνη δεν έβρισκε. Μοχθούσε να σκαρώσει
στο χαρτί ένα σκίτσο ή παράφορα ποιήματα.
«Στη γιγάντωση του καταναγκασμού
περιθώρια δεν έχω. Θυσίες γιʼ αυτοδιάθεση
ανεπίδοτες. Θυσίες για τη δημοκρατία
ατελέσφορες…Κι οι υπόλοιποι αμέτοχοι».
Στοργικές μνείες της πατρίδας το ένστικτο
της αυτοσυντήρησης δε ζωοποιούσαν. Κρύος
ιδρώτας ράντιζε τα φρύδια του. Το πήρε
απόφαση. Στο αυτοκίνητο για την πλατεία.
Φούρκισμα του φθινοπώρου στο αστικό
κέντρο. Τρύπωνε η υγρασία στα κεραμίδια.
Στα σκαλοπάτια του μεγαθήριου τρία
μπουκάλια καύσιμα απʼ το πορτμπαγκάζ.
Κάτω από τη μεγάλη στοά με βενζίνη
πότισε το τζάκετ, το παντελόνι του.
Τα χείλη σούφρωσε μες στα δάκρυα
μειδιώντας. Άναψε το σπίρτο, μήπως
κατευνάσει το ακατάσχετο ρίγος.
Οι οδοκαθαριστές ξάφνου θαύμαζαν
έντρομοι να φλέγεται μια άρπα˙
έσπευσαν για βοήθεια. Αλλά υπέκυψε
στα τραύματά του το παλικάρι.
Θυσία κι αυτό…

Το χαρτί και το μελάνι τον καλό γαμπρό τον κάνει

Η νύφη ήταν είκοσι ετών. Μπουμπούκι κλειστό που βιάζονταν να το μαδήσουν. Ερχόταν με τη μαμά της για να ρυθμίζουν μαζί τα του γάμου, αλλά τελικώς τα ρύθμιζε μόνη. Η μαμά της. Έτσι γίνονται αυτά, τα ξέρω. Όσο μικρότερη η θυγατέρα, τόσο μεγαλύτερος ο ρόλος της μητρός, παρόλο που σπανίως ισχύει το αντίστροφο.

Ευτυχώς να λες, που ήθελε συμμαζεμένο γάμο, συνετό και ήσυχο σαν την κορούλα της, χωρίς πολλές κορδέλες και θορύβους. Πρωτοφανές για τα δεδομένα μας. Για το μόνο που μας γάνωνε το κεφάλι εξ αρχής ήταν για το ύψος των περιστάσεων που θα ήταν δυσθεώρητο, και για τον κόσμο που θα ήταν «καθώς πρέπει» και έπρεπε και εμείς να φανούμε αντάξιοι. Ο γαμπρός ήταν, λέει, των γραμμάτων.

-Των γραμμάτων είναι και ο ταχυδρόμος, ε Πάτερ;
-Αγάπιε…
-Των γραμμάτων είναι και ο τυπογράφος, των γραμμάτων και αυτός που φτιάχνει σταυρόλεξα…
-Αγάπιε…
-Των γραμμάτων και ο δάσκαλος. Ποιών γραμμάτων όμως είναι ο γαμπρός; Ιδού η απορία, και έχουμε και είκοσι τέσσερα γράμματα να διαλέξουμε, άντε βρες.
-Αγάπιε, εσύ έχεις όρεξη για αστεϊσμούς και ειρωνείες, αλλά δεν θα σου την κάνω τη χάρη, γιατί είμαι με ξηροφαγία δυο μέρες και δεν έχω δυνάμεις.
-Καλώς.
-Καλώς θα ήταν επίσης να πας να καθαρίσεις. Η γυναίκα είπε πως περιμένουν πολύ «καθώς πρέπει» κόσμο και θα ʽναι ντροπίς να ρεζιλευτούμε.

Μια μέρα, θα πετάξω το λάπτοπ απʼ το παράθυρο
(μαζί με το κινητό)
θα πάρω τον σάκο μου,
δυο αλλαξιές θα ρίξω μέσα και μια πετσέτα•
τα χρήματα που μαζεύω.
Θα κόψω τα μαλλιά μου!
Θα μπλέξω!

Τα κανόνισα μʼ έναν τρελό, τον Τζέρι.
(πέθανε από καρδιά
– περπατούσε χιλιόμετρα)
Χρειάζομαι τα πόδια μου γιατί
το εισιτήριο στο στόμα
είναι απλώς ένα χαρτί με τʼ όνομα δυο πόλεων.

Αδερφέ μου, δε θέλω να μαντρωθώ.
Μόνο
να πίνω τσιγάρα και τεκίλα• να μιλώ για τον Καβάφη
να εκβιάζω τις συνθήκες να στραβώσουν.

Μα είναι ανάγκη, με νιώθεις•
αν μπορείς, πόνταρε στην τύχη μου.
Κάπως – έστω κι ενοχικός –
θα δικαιωθείς.

`

ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ

Είπες: Τι είχα εγώ,
τι έχασα…
Αυτό που είχες έχασες
Αυτό που έχασες είχες

`

∗

ΕΝΤΟΛΗ

Τα παραπλέω τα νησιά, όλο τα παραπλέω
-παράξενο θαρρείς και δεν τ’ αγάπησα όσο θα ’πρεπε
Μα τι τα θες, είν’ οι καιροί θολοί και τα λυχνάρια λίγα
κορμιά ποτάμια να σου στέκονται
φύλλα ν’ ανοίγουν στην ημέρα
με μύρα και μ’ ανασασμούς καταμεσής στον ήλιο
Καταραμένο κι ανελέητο ταξίδι από παρακαμπτήριες
στην άλλη όχθη του καθρέφτη, στην περιπέτεια της λησμονιάς
στο άμα και στο θάμα, στα ωριμότερα τοπία μας
στο πότε και στο χτες, στις φλύαρες πτυχές της σιωπής σου
στα καθημερινά, μικρά, χαριτωμένα εγκλήματά τους
στην πρόδηλη αναγκαία συνωμοσία
-έστω κι έτσι
λοιπόν, ας είναι κι έτσι, ας μην πιστεύω
πια στα παραμύθια, μα όλο ας λέω
επίμονες μεγάλες ιστορίες για τα σπίτια που μας σύλησαν

Μια ρίζα αυγής

Σε μια στροφή
θα έχουν όλα ξεχαστεί.

Θα πέρναγε καιρός,
θα έπαιρνε ο καιρός
τα γέλια και τα δάκρυα,
τα υπάρχοντα στο χώμα,

τι κοιτάς; και τι θρηνείς;

Προχώρησε απέναντι, εμείς
αντίπαλοι να πούμε πως
ελπίσαμε στο θαύμα.

Κλείσε τʼ αυτιά,
ξερίζωσε το κλάμα,

μια ρίζα αυγής
χρειάζεται το χέρι σου
για να ευδοκιμήσει.