`

Επιστρέφοντας…
στην Άννα
`

Ακούμε μουσική, όπως παλιά μαζεύαμε λουλούδια,
για να στολίσουμε Επιτάφιους,
γιατί πιστεύαμε στην άνοιξη.
Υποδεχόμαστε το φθινόπωρο,
γιατί δε μας αφήνουν ήσυχους οι αισθήσεις.
Εσύ πιστεύεις ακόμα στις νεράιδες;
Ονειρευόμαστε, όπως παλιά
Ξανά για να ξορκίσουμε το σκοτάδι και την πλήξη.
Με μάτια ρημαγμένα, αιχμάλωτα μα ζώντα.
Η τελευταία φορά που είδαμε σπουργίτι
Ήταν σε μια εποχή μακριά από τον κατακλυσμό των
φώτων.
Φοβάμαι ότι με αγγίζει,
Φοβάμαι ότι σε αφήνει ανέγγιχτη.
Στα αλήθεια πιστεύεις ακόμα στα φαντάσματα;
Οι ποιητές μας εγκατέλειψαν
Βλέπεις μαζεύουν κι αυτοί τα δικά τους, ανύπαρκτα
λουλούδια.
Είδα ένα όνειρο,
Μια φωτιά να ανεβαίνει στον ουρανό
Και να μολύνει το γαλάζιο.
Στα αλήθεια θυμάσαι την κάθε ιεροτελεστία που σου
χρωστάει η άνοιξη;
Θαρρώ λες κι έζησα την τελευταία μέρα του πλανήτη,
Κι από τότε λες και ζω μόνο εκείνη
Την τελευταία μέρα.
Το να επιζείς είναι ένα χρέος
Ακριβώς σα μια σχισμή στη βαρβαρότητα του τέλους.
Μα δεν αρκεί………Και το γνωρίζεις.
Στα αλήθεια στολίζεις ακόμα Επιτάφιους;

Σύγχρονη τέχνη αποθέωσες το σκοτάδι.
Όποιος διαφωνεί ας το πει με φως.

*

Το ντοκουμέντο να μείνει ντοκουμέντο. Καμία
έμπνευση να μην το καταστήσει δεκανίκι,
συνοψίζοντας το σε καρτελάκι δίπλα στο έργο
τέχνης.

*

Αναμέσα στην εξωστρέφεια και την εσωστρέφεια
του άπειρου χειμάζουν άνθρωποι. Να το θυμάσαι.

*

Σε αυτό το κοιμητήρι δεδομένων, οι παρενθέσεις
που βάζουν το κενό στην αγκαλιά τους
να συμβολίζουν την πληρότητα;

*

Όταν όλα γίνουν πρότζεκτ, θα συγκινούμαστε
λιγότερο.

ακατάλληλο

Ακατάλληλο
μου έλεγαν
όταν ήμουν παιδί
και λάθρα κοιτούσα
τη σάρκα την ερωτική.
Ακατάλληλο μου λεν
τʼ όνειρο για ενήλικο
και κρυμμένος
πίσω από σάρκες
ονειροπολώ.

Σε κασελάκι ξύλινο
κλείδωσα
όνειρα παιδικά,
πλούσιος σαν ήμουν.

αλλαγή κανόνων

Πάντα ήθελα
να αλλάξω τους κανόνες.
Να απελευθερωθούν τα άλογα
από τους πύργους
που τους προστατεύουν
και να τρέχουν ελεύθεραστο μαυρόασπρο τερέν
και οι αξιωματικοί
να κινούνται κυκλικά
γύρω από την τάφρο.
Θα ήθελα όμως κυρίως οι παίκτες
να σταματήσουν
να θυσιάζουν πιόνια
για να νικήσει ο βασιλιάς.

Ας σκεφτούμε μια φορά
τα πρώτα πιόνια που διπλά τρέχουν
προς τη θυσία.

Ο αστικός Πηνειός

Ολόκληρη τη μέρα βράζουμε
στα τσιμεντένια καζάνια της ανεργίας.
Όλοι μονάχοι.

Που και που αφήνουμε κανέναν αέρα απʼ το στόμα
και ορισμένους αποσταγμένους ιδρώτες
Κλιματιστικού.

Το απόβραδο, κατηφορίζουμε στο ποτάμι.
Άγνωστοι μεταξύ αγνώστων.
Εκεί, ως και τα κουνούπια μεταμορφώνονται
σε τίγρεις.
Δίχως ίχνος συμμετρίας.
Η καταχνιά, το πράσινο νερό που αναδύει κατρουλιό,
η γροθιά που ξεκλειδώνει την μύτη,
οι χτυπημένες μπύρες, οι στεγνωμένες καπότες κάτω απʼ τη γέφυρα,
η ατμόσφαιρα της διαθεσιμότητας…
Η ατμόσφαιρα της ψυχής μας…

– Ξεροσφύρι, φίλε, πήραμε τη ζωή.

Πάλι με ψέματα θηρεύουμε το ευρώ.
Τάχα για εισιτήριο.
Και η συστατική επιστολή, αργότερα,
ζεσταίνει το κουτάλι.

Το βραδάκι, στο ποτάμι το ζωοποιό της πόλης,
φωσφορίζουνε τοιχογραφίες βιογραφικών σημειωμάτων
και ενδεχομένως, μέσα στα φάσματα και στο σύσκιο
να θυμηθούμε που αφήσαμε το ποδήλατο
που θα μας γυρίσει πίσω.

XII

Άνθρωπε
αμφιβάλλω αμφισβητώ αμφιταλαντεύομαι
όμως μην πανικοβάλλεσαι
μένω σταθερός στην πεποίθηση
πως όλοι κάνουν του κεφαλιού τους
πως όλοι κρύβουν κάποιο ένοχο μυστικό
πως εντέλει
ό,τι σου προσφέρει η στιγμή
δεν μπορεί ενδεχομένως να στο δώσει
ο αιώνας

XI

Άνθρωπε
ας μην κρυβόμαστε
η φωτιά καίει μέσα μας
σε αναζήτηση σώματος
ας μιλήσουμε έξω απ΄ τα δόντια
ο έρωτας μας βάζει σε κίνηση
αν και στα όνειρα
οι συναντήσεις είναι πιο εύκολες
δεν μπορούμε ν΄ απαρνηθούμε τον έρωτα
έρωτι δε μάχεσθαι χαλεπόν
ούτε και θέλουμε να υποταχθούμε
στη σαρωτική δύναμή του
συλλογίσου Άνθρωπε
Έρως και Κάλλος
συνομολογούν το θαύμα