`

Επιστρέφοντας…
στην Άννα
`

Ακούμε μουσική, όπως παλιά μαζεύαμε λουλούδια,
για να στολίσουμε Επιτάφιους,
γιατί πιστεύαμε στην άνοιξη.
Υποδεχόμαστε το φθινόπωρο,
γιατί δε μας αφήνουν ήσυχους οι αισθήσεις.
Εσύ πιστεύεις ακόμα στις νεράιδες;
Ονειρευόμαστε, όπως παλιά
Ξανά για να ξορκίσουμε το σκοτάδι και την πλήξη.
Με μάτια ρημαγμένα, αιχμάλωτα μα ζώντα.
Η τελευταία φορά που είδαμε σπουργίτι
Ήταν σε μια εποχή μακριά από τον κατακλυσμό των
φώτων.
Φοβάμαι ότι με αγγίζει,
Φοβάμαι ότι σε αφήνει ανέγγιχτη.
Στα αλήθεια πιστεύεις ακόμα στα φαντάσματα;
Οι ποιητές μας εγκατέλειψαν
Βλέπεις μαζεύουν κι αυτοί τα δικά τους, ανύπαρκτα
λουλούδια.
Είδα ένα όνειρο,
Μια φωτιά να ανεβαίνει στον ουρανό
Και να μολύνει το γαλάζιο.
Στα αλήθεια θυμάσαι την κάθε ιεροτελεστία που σου
χρωστάει η άνοιξη;
Θαρρώ λες κι έζησα την τελευταία μέρα του πλανήτη,
Κι από τότε λες και ζω μόνο εκείνη
Την τελευταία μέρα.
Το να επιζείς είναι ένα χρέος
Ακριβώς σα μια σχισμή στη βαρβαρότητα του τέλους.
Μα δεν αρκεί………Και το γνωρίζεις.
Στα αλήθεια στολίζεις ακόμα Επιτάφιους;
`

*
…«δυσαγγελία»
στον Μιχάλη


`«ανάψτε κεριά για όσους έπεσαν από τους ουρανούς»
(Peter Greenaway, ICARUS,
exhibition at Fundacio Joan Miro
in Barcelona, 1997)

`
Κάποιος μου ψιθύρισε
Η ιστορία θα ξαναγραφεί
Ποτέ ξανά από τους νικητές
Κι είναι αργά, πολύ αργά,
Για τους ηττημένους
Κι όμως θα ξαναγραφεί
Αμφιβολία καμία μην έχεις
Από τους απέλπιδες
Εκείνους που δεν διάβασαν το υπεσχημένο
ως δικαίωμα
Αυτούς που και η ίδια η υποχρέωση, τους έχει στερηθεί
Μακριά από όλα αυτά
Που γλυκά μας συνοδεύουν με εμμονές
εξαγοράζοντας ανασφάλειες και διατιμώντας εξουσίες

Τότε ας ανάψουμε κεριά
Μα όχι για όσους έπεσαν από τους ουρανούς
Ούτε για όσους τους κατέκτησαν
Τότε ας ανάψουμε κεριά
Για εκείνους
Ανέστιους και Απέλπιδες
Που στους ουρανούς υπέδειξαν τη διαδρομή της πτώσης
Τότε ας ανάψουμε κεριά
Δίχως πια την αθωότητα της άγνοιας
Χωρίς την προνομία της γνώσης
Μα με τη βεβαιότητα εκείνη
Ότι κάθε βεβαιότητα έχει πλέον αρθεί
Κι αυτό ας μας είναι πλέον αρκετό
Εκείνη η καύσιμη ύλη
που θα κρατήσει τα κεριά αναμμένα
Τώρα ας ανάψουμε κεριά
`

*
«Πάντα ονείρων απατηλότερα»
στη μνήμη σου
(εσύ ξέρεις, μόνο εσύ ξέρεις)

`
Ο χρόνος είναι απατεώνας
Μας ξεγέλασε για τα καλά
Καμιά δωροδοκία δεν δέχθηκε
Μου λένε ότι έτσι κάνει πάντα
Και έτσι ηγεμονεύει
Αργά τα έμαθα όλα αυτά
Στη απουσία δεν χρειάζονται σπονδές
Αλήθεια;
Και τι άλλο απομένει τότε
Η σιωπή θα πεις
Η στιγμή που εκδικούμαστε κι εμείς
Αυτόν τον εξαίσιο απατεώνα
Η στιγμή που πάντα θα του διαφεύγει
Η στιγμή που πάντα θα μου λείπει
Μια τέτοια χρειαζόμουν ακόμα
Για ένα μικρό, τελικά ανεπίδοτο, αντίδωρο
Σε εκείνο το σιωπηλό τελευταίο χάδι
Στα μισά ενός αμετάκλητου Απρίλη
Τώρα πια ξέρεις
`
**********************************************************
«Δεκαεπτά ποιήματα γραμμένα σε στιγμές μιας δεκαπενταετίας, συνοδεύονται από τρία μικρά κείμενα. Κείμενα για μια σχέση που χρόνια τώρα με απασχολεί. Αυτήν μεταξύ της τέχνης, του σώματος, της εξουσίας, της βίας και της οδύνης….. Eίναι αλήθεια ότι ο χρόνος πάντα θα μηχανεύεται πολλά για να σε ξεγελάει. Για να σε πείθει ότι θα είναι πάντα εδώ, ότι ειδικά για σένα δεν θα τελειώσει. Μια συνομωσία, που όχι σπάνια εκβάλει σε θυσιαστική κρίση (με όρους Rene Girard)…. Άλλωστε, σε όποια εκδοχή της διαπραγμάτευσης μαζί του, ακόμα κι αν αυτή είναι κανονοποιημένη, όλα έχουν τελεσιδικίσει πριν καν αρχίσουν, είτε ο χρόνος μας υποδέχεται ως ελεήμων είτε μας αποχαιρετά ανηλεής και όχι δίχως κάποια ειρωνεία. Σε κάθε περίπτωση, οι συνομωσίες προϋποθέτουν δυο μέρη. Και αποφάσισα από τον Απρίλη του 2014 να μην του ξανακάνω το χατίρι…. Και έτσι έγραψα ένα “λάθος παραμύθι”, όπου όλα θα μπορούσαν να είναι αλλιώς. Δεν είναι όμως».
Νίκος Παπαδάκης, Αντι-προλογικό
`
*********************************************************
`
Ο Νίκος Παπαδάκης είναι Καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Κρήτης

από Σπύρος Αραβανής
1 Σχόλιο