18.

Να σε συγκρίνω με μια μέρα τού καλοκαιριού;
Είσαι γλυκύτερος εσύ και πιο ισορροπημένος.
Ταράζουν άνεμοι σφοδροί τα ανθύλλια τού Μαγιού·
Μικρή είνʼ του θέρους η ζωή κι ο χρόνος μετρημένος.
Είναι φορές που τʼ ουρανού άγριο το μάτι καίει,
Αλλοτε η λάμψη του η χρυσή σβήνει απʼ τα μάγουλά του·
Κι όπως τυχαία κι άστατα πάντοτε η φύση ρέει,
Εκπίπτει κάθε τι όμορφο από την ομορφιά του.
Αλλά το αιώνιο θέρος σου ποτέ δε θα ξεφτίσει,
Την κατοχή τού κάλλους σου ποτέ σου δε θα χάσεις.
Ο Χάρος δε θα καυχηθεί στη σκιά του πως βαδίζεις,
Τον χρόνο μες σʼ αιώνιες γραμμές θα ξεπεράσεις.
Όσο μπορεί μάτι να δει και άνθρωπος να νιώσει,
Τόσο θα ζει και τούτο εδώ, ζωή για να σου δώσει.

20.

Με το ίδιο της το χέρι η Φύση σου ʽχει ζωγραφίσει
Γυναίκας όψη, αφέντη εσύ του πάθους μου κι αφέντρα.
Γυναίκας έχεις καρδιά αβρή που όμως δεν συνηθίζει
Νʼ αλλάζει και να στρέφεται σαν μια γυναίκα ψεύτρα.
Το βλέμμα σου είναι καθαρό, δεν κυνηγά εραστές
Χρυσώνει όποιο αντικείμενο τυχαίνει νʼ ατενίσεις.
Μορφή έχεις άνδρα, μα σου ανήκουν όλες οι μορφές,
Κλέβεις τα μάτια των ανδρών, γυναίκες καταπλήσσεις.
Κι όντως ξεκίνησε γυναίκα η Φύση να σε πλάσει,
Μα η δουλειά την έκανε τρελά να σε λατρεύσει,
Κι έτσι με μια προσθήκη της είπε να με γελάσει,
Κι αυτό το ένα πρόσθετο σ’ έχει για με αχρηστεύσει.
Μα αν για ηδονή των γυναικών σ’ έχει μ’ αυτό εξοπλίσει,
Δώσε μου την αγάπη σου κι άσε σ’ αυτές τη χρήση.

1.Ομολογία

Απαρηγόρητος ο άνθρωπος
Γδύνεται τις νύχτες
Μόνος ξαπλώνει
Κρεβάτι ύπνου
Και όταν από σύμπτωση
Χαιρετίσει άλλη μια μέρα
Δήθεν ανυποψίαστος
Παίρνει νέα πόζα
Παρένθεση στα λόγια
Καπνός των προπατόρων
Ύστερα σε πέλματα πυθίες
Φορτώνει όλο το βάρος
Και ανοίγοντας την πόρτα
Αγκαλιάζει τα παπούτσια του

Ντρέπομαι
πάντα το ίδιο
Όταν κάποιος
με αποκαλεί
κύριο
μου μιλάει
στο πληθυντικό
+
με λέει
ποιητή

***

ΕΧΕΙ ΥΠΟΓΡΑΨΕΙ
ΕΙΡΗΝΗ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ
-Συμβουλές δίνεις;
-Στον μόνο άνθρωπο
που δίνω συμβουλές
είναι ο εαυτός μου
Το μόνο πρόσωπο
που πάνω σε αυτό
θέλω να εργαστώ
είναι ο εαυτός μου
Πριν συμφωνήσω
με τους άλλους
θέλω
να συμφωνήσω
με εμένα
Δουλεύω
για τον εαυτό μου
Με έχω προσλάβει

Αν­τι­βί­ω­ση

Ο για­τρός, πρώ­τος ε­ξά­δελ­φος, μου έ­γρα­ψε μια ι­σχυ­ρή αν­τι­βί­ω­ση και μου μί­λη­σε με αυ­στη­ρό τό­νο.
«Έ­χεις α­κρο­α­στι­κά! Α­κό­μα δεν φτι­ά­ξα­με το στο­μά­χι και μου ήρ­θες με πνευ­μο­νί­α. Τι θα γί­νει με σέ­να· έ­χεις βαλ­θεί να αυ­το­κτο­νή­σεις;»
«Η πό­λη», πή­γα να πω, αλ­λά κρα­τή­θη­κα. Δεν θα κα­τα­λά­βαι­νε. «Προ­χθές που έ­βρε­χε, ξέ­χα­σα την ομ­πρέ­λα», δι­και­ο­λο­γή­θη­κα. Δεν συ­νέ­χι­σε. Κοι­τού­σα κά­τω σαν με­τα­νι­ω­μέ­νο ά­τα­κτο παι­δί.
«Εν­τά­ξει», μου εί­πε κα­θώς έ­φευ­γα. «Θα την πά­ρεις του­λά­χι­στον δέ­κα μέ­ρες και μην ξε­χνάς τα χά­πια για το στο­μά­χι». Με χτύ­πη­σε φι­λι­κά στην πλά­τη. «Ε­λά­τε», α­πευ­θύν­θη­κε στον ε­πό­με­νο α­σθε­νή, ε­νώ α­πο­μα­κρυ­νό­μουν.
Βγή­κα στο δρό­μο. Υ­γρα­σί­α εί­χε μου­σκέ­ψει την πό­λη α­πʼ ά­κρη σʼ ά­κρη. Ό­λα βυ­θι­σμέ­να στην ο­μί­χλη. Με έ­πια­σε βή­χας. Τυ­λί­χτη­κα με το πα­νω­φό­ρι και σή­κω­σα τους γι­α­κά­δες. Φό­ρε­σα και το σκού­φο. Κρύ­ο δρι­μύ. Γε­νά­ρης. Η υ­γρα­σί­α εί­ναι πιο ύ­που­λη α­πό τον πα­γω­μέ­νο α­έ­ρα. Περ­νά μέ­σα α­πό τους πό­ρους και σε μα­σά­ει σι­γά σι­γά. Α­κούς το τρί­ξι­μο α­πό τα κόκ­κα­λα.
«Η πό­λη», ή­θε­λα να πω στο για­τρό. «Αυ­τό το συ­νε­χές κλά­μα της μʼ αρ­ρώ­στη­σε. Βρο­χή και υ­γρα­σί­α. Λί­γα χρό­νια έ­λει­ψα και με υ­πο­δέ­χθη­κε με άλ­λο πρό­σω­πο. Θλιμ­μέ­νη και θλι­βε­ρή. Εί­χαν αλ­λά­ξει σχε­δόν ό­λα, λες και ήρ­θα σε άλ­λη πό­λη».
Μπή­κα σε έ­να φαρ­μα­κεί­ο. Με­τά περ­πά­τη­σα μέ­χρι που έ­φτα­σα πά­λι έ­ξω α­πό το κα­φε­νεί­ο του Κω­στό­που­λου. Ε­κεί ή­μουν προ­χθές, ό­ταν βρά­χη­κα και άρ­πα­ξα την πνευ­μο­νί­α. Ξα­να­πή­γα για­τί ή­θε­λα να βγά­λω με­ρι­κές φω­το­γρα­φί­ες. Σε μια προ­σπά­θεια ε­πα­νέν­τα­ξης, ε­πι­σκε­πτό­μουν μέ­ρη γνω­στά κι α­γα­πη­μέ­να για να πά­ρω τα πράγ­μα­τα α­πʼ την αρ­χή.

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ

Χορεύουν μεσημέρι οι ελιές,
κρατώντας του ήλιου το μαντήλι.
Κι εκεί, στους σκαλιστούς κορμούς ανάμεσα,
εκεί που καταπίνʼ η γη μυρμήγκια
κʼ οι πέτρες γράφουν ποιήματα,
ο ουρανός απλώνει τις παλάμες του,
αλείφοντας στο στόμα μας το μέλι του καλοκαιριού.

Κʼ η θάλασσα, ξεσπώντας την ανάσα της στην άμμο,
μιλάει για τα σπουργίτια,
που φτερουγίζουν πίσω από τα μάτια σου.

ΧΑΟΣ

Όχι, δεν είναι θηλυκό.
Δεν είνʼ η Αταξία.

Ούτε αρσενικό.
Δεν είνʼ ο Όλεθρος.

Το Χάος είναι ουδέτερο.
Μέσα μας βλάστησε,
μαύρο λουλούδι που ποτίζει ο Χρόνος.