(Γιάννης Γκιόκας, Η φυγή, Γαβριηλίδης 2006)

Όταν
Όταν κλείσω τα μάτια
Κι απαρνηθώ τον ανάξιο εαυτό μου
Απαλά φορέστε μου κι ατάραχα
Την πιο καλοφτιαγμένη μάσκα

Να δείχνω πιο όμορφος
                         Και ειρηνικός
Κι απ’ τον ίδιο τον θάνατο

           Απλά ξεχάστε με

Το σπαθί και το κρίνο

Ο θάνατος φτιάχνει αγίους
        Η αγάπη μόνο μάρτυρες

I DON’T WANT AN AVOCADO FOR AN UNCLE
has been selected by the Poetry Book Society as the
single author collection ‘Choice’ for the Children’s
Poetry Bookshelf, Autumn Term 2006.
‘Chrissie Gittins knows just what words can do: she
makes them dance, sing, sit still for a moment and then
leap across the page with joy!’ Ian Macmillan
‘a lot of ripe good ones, ’John Hegley
‘Chrissie Gittins has a McGough-like flair for idiomatic
surrealism,’ Michael Thorn, Times Educational Supplement
If you want to know how Cherub Bob who was a slob
turned his life around, or what you might find in a Wish
Sandwich, or what a Two-toed sloth boasts about, then this
collection will tell you. There are silly poems about a cat
that couldn’t purr and two pitiful Queens, there are serious
poems about friendship and the passing of time; there are
six limericks and a gang of dinosaur poems. What might
a pencil stub or a limpet say to you? How can a dentist
be friendly? When is a boy not a boy? All these questions,
and more, are answered in this glittering collection.
Chrissie Gittins was born in Lancashire and lives in
Forest Hill, South London. Her children’s poetry is widely
anthologized in twenty Macmillan, Hodder Wayland and
Scholastic anthologies. Two of her children’s poems won
Belmont Poetry Prizes in 2002. Her previous children’s
poetry collection Now You See Me, Now You …was
shortlisted for the first CLPE Poetry Award in 2003.

Στο 2ο τεύχος του περιοδικού “Heteron 1/2” που κυκλοφορεί στα περίπτερα της
Αθήνας την Πέμπτη 5 Οκτωβρίου (στις 6 στην επαρχία), ο συγγραφέας και
εκδότης του “Ιδεοδρόμιου” Λεωνίδας Χρηστάκης, μιλάει για εκδόσεις,
επαναστατημένους νέους και δαγκωματιές. Επίσης για πρώτη φορά καταγράφονται
στο στούντιο τα “Σχιζοφωνητικά”, μια ιδιαίτερη απαγγελία ποιημάτων που ο
Χρηστάκης παρουσίαζε από το 1983 σε εναλλακτικούς χώρους. Το CD-δώρο μαζί με
το περιοδικό-περιλαμβάνει 13 ποιήματα (μεταξύ άλλων, των Κάλβου, Κατσαρού,
Μπαμπασάκη, Ρόμβου, Ράντου) σε άπταιστη σχιζοφωνητική!
Στο τεύχος υπάρχει ακόμη ένα αφιέρωμα στον Παζολίνι, με το γράμμα της Οριάνα
Φαλάτσι προς τον Πιερ Πάολο (δημοσιευμένο στο “L’ Europeo” το ’75, μετά τη
δολοφονία του) καθώς και τα “προφητικά” ενοχλητικά του κείμενα για την τότε
Ιταλία, μια χώρα «που βυθιζόταν στον ευδαιμονισμό της καταναλωτικής
κοινωνίας».

Το γράμμα της Οριάνα Φαλάτσι(απόσπασμα)

[…]Τη μελαγχολία την κουβαλούσες επάνω σου λες κι ήταν άρωμα κι η τραγωδία
ήταν η μόνη ανθρώπινη κατάσταση που πραγματικά κατανοούσες. Αν κάποιος δεν
ήταν δυστυχής, δεν σε ενδιέφερε. Θυμάμαι μια μέρα, με πόση στοργή έσκυψες
πλάι μου, μου έπιασες το χέρι απ� τον σφυγμό και μουρμούρισες, “Αλλά και συ
από απελπισία, δεν πας πίσω!”. Ίσως γι� αυτό το θέλησε η μοίρα να
ξαναβρεθούμε μετά από χρόνια. Ήταν στο Ρίο ντε Ζανέιρο. Είχες έρθει για
διακοπές με την Μαρία Κάλλας. Οι εφημερίδες έγραφαν πως ήσασταν εραστές.
Ήσασταν; Ξέρω πως δύο φορές στη ζωή δοκίμασες ν� αγαπήσεις μια γυναίκα και
δεν τα κατάφερες. Αλλά νομίζω πως δεν ήταν η Μαρία μια από τις δύο. Ήσασταν
πολύ διαφορετικοί χαρακτήρες, άλλη η αισθητική του ενός, άλλη του άλλου. Κι
όμως δείχνατε τόσο ενωμένοι. Κάτι σας έδενε. Μια συνέργεια. Μια μυστήρια
συνενοχή. Υποψιάζομαι πως εσύ την έβλεπες σαν αδελφή σου κι έκανες ό,τι
μπορούσες για να ξεχάσει τον Ωνάση. Δεν τη βαριόσουνα ποτέ. Τη βοηθούσες
ακόμη και να βάλει ή να βγάλει τα ρούχα της. Στην παραλία την περιποιόσουν
αλείφοντας την πλάτη της με λάδι. Στα εστιατόρια δεχόσουν ήρεμος και με
συγκατάβαση όλα της τα καπρίτσια, σαν υπομονετικός νοσηλευτής δημόσιου
νοσοκομείου. Ναι, είχες μέσα σου τον ηρωισμό του ιεραπόστολου που βοηθάει
λεπρούς, την καλοσύνη του άγιου που υπομένει με χαρά το μαρτύριο […].Ένα
απόγευμα στην Κοπακαμπάνα (ο ουρανός ήταν χρυσοκόκκινος κι η Μαρία είχε
αποκοιμηθεί στην άμμο), άρχισα να σου μιλώ για το πως βασάνιζαν οι
βραζιλιάνοι τους πολιτικούς κρατουμένους. Σου περιέγραφα τα ηλεκτροσόκ, μ�
άκουγες απρόθυμα, σχεδόν ενοχλημένος που οι περιγραφές μου χαλούσανε τη
μαγεία του ηλιοβασιλέματος. Κι όταν το κατάλαβες πως η αδιαφορία σου με
πλήγωνε, άλλαξες κουβέντα. Σου επιτέθηκα λέγοντάς σου πως έτσι κοροϊδεύεις
τον εαυτό σου, πως δεν είσαι άνθρωπος εσύ και πως είναι ψεύτικες οι τόσες
διαμαρτυρίες κι οι αγώνες σου, πως δεν είσαι άλλο από έναν νάρκισσο που
μάχεται δήθεν για την αδικία μόνο και μόνο προς όφελος της ματαιοδοξίας του.
Τότε, άρχισες να μιλάς για τον Χριστό. Κανένας κληρικός δεν μου έχει μιλήσει
ποτέ με τέτοιο πάθος για τον Χριστό, όπως εσύ τότε […].