Σʼ αγάπησα

Σ’ αγάπησα
Σʼ αγάπησα πολύ
Ήσουν η αντανάκλαση
Σημείο φωτεινό
Στον άναστρο καθρέφτη του ουρανού μου
«Λίγα κομμάτια
Σε κίτρινο χρυσό
Έχουν μείνει
τώρα είναι η ευκαιρία να το αποκτήσετε»
φώναξε η τηλεπαρουσιάστρια
Ενώ εγώ
“You are my last hope”
Σου ψιθύρισα
Στη μοναδική υπόγεια διάβαση
Που μου διέθετες
Όλα αυτά τα χρόνια….
Γέρασες
Γερασα
“You are my last hope”
Σου ψιθύρισα
Και ο καθρέφτης – ουρανός
Έσπασε στις ρυτίδες μας

Προορισμός
La poesia non eʼ fatta per nessuno
non per altri e nemmeno per chi la scrive
Eugenio Montale

Για ποιον προορίζεται η ποίηση;
Πάλι βαριά φιλοσοφία για την αποστολή της ποίησης.

Το ποίημα απλώς υπάρχει.

Σαν το νερό που βγαίνει από την πυρωμένη πέτρα,
σαν το αηδόνι που κελαηδάει μονάχο ολημερίς στο δάσος.

Το ποίημα απλώς υπάρχει.

Όταν ο χρόνος όλα θα τα ρημάξει,
τα ποιήματα θα λάμπουν πάνω την άμμο.

Ο στρατηγός χαμογελάει ευχαριστημένος. Έχει φάει κι απολαμβάνει το μεσημεριανό του καφέ. Τη βαριά μυρουδιά του, τη σωστή του αναλογία στη ζάχαρη, τις ανοιχτόχρωμες φουσκάλες που σκάνε στα ζεστά χείλια του φλιτζανιού. Ακούει τα ξελαρυγγιάσματα των τζιτζικιών, νιώθει το σιγανό φτερούγισμα της αύρας πάνω απ’ το κεφάλι του, χασμουριέται τεμπέλικα. Σε λίγο ο ήλιος θ’ αγκαλιάσει την πολυθρόνα του και τότε εκείνος θ’ αποσυρθεί για καμιά ώρα στο δωμάτιο του. Τον ευχαριστεί να λιάζεται. Όταν σηκωθεί από τη μεσημεριανή του ανάπαυση, θα προσφέρει στον εαυτό του την απόλαυση ενός φρέσκου δροσερού χυμού από φρούτα εποχής. Ίσως καπνίσει κι ένα τσιγάρο. Στη ζωή του τα ‘κανε όλα. Με μέτρο! Τίποτα δε στερήθηκε. Ακόμη και τώρα που άρχισε να γερνάει.

τχ 43, Δεκέμβριος 2007

«12 Σύγχρονοι Ιταλοί Ποιητές» Αφιέρωμα στη σύγχρονη ιταλική ποίηση
«Διαβάζουμε τα νέα ελληνικά με δυσκολία: / πολύ μακριά από τους έλληνες που μάθαμε στο σχολείο / κι ό­μως αυτή η γλώσσα είναι δική μας χάριν της απόστασης και της μοίρας / δικές μας αυτές οι οπτασίες, ηχώ της αμοιβαίας ηδονής / σπίτια λευκά ασβεστωμένα, ώχρα σωμάτων που τα ‘δε το φεγγάρι…» Αντονέλλα Αννέντα

Κεντρική θέση στο καινούργιο τεύχος του «Πλανόδιου» κατέχει το αφιέρωμα του στη σύγχρονη ιταλική ποίηση. Η ιδέα ήταν του ελληνοϊταλού μεταφραστή και λογίου Κρεσέντσιο Σαντζίλιο να παρουσιαστούν ταυτόχρονα στα ιταλικά και ελληνικά γράμματα από μια ανθολο­γία σύγχρονων Ιταλών και Ελλήνων ποιητών. Έτσι το ιταλικό περιοδικό «Φερμέντι» αφιέρω­σε το τεύχος του αρ. 231 στην παρουσίαση ανθολογίας από το έργο 11 Ελλήνων ποιητών που γεννήθηκαν στη δεκαετία του ’50. Αντίστοιχα το «Πλανόδιον» παρουσιάζει με το παρόν τεύχος 12 Ιταλούς ποιητές της ιδίας περιόδου. Την ανθολογία προλογίζει ο Ιταλός ιστορικός και κριτικός της λογοτεχνίας Φραντσέσκο Νάπολι.

ΤΟ ΡΟΠΤΡΟ

Πίσω απʼ την πόρτα το δωμάτιο στον τοίχο.
Η χαραμάδα φωτεινή κουρτίνα της σκόνης.
Βήματα στη σκάλα. Κανείς.

Χρόνια ή ζωή σου ένα σπίτι.
Χτυπώ την πόρτα και
Προσμένω να μʼ ανοίξεις.
Μες στα δωμάτια των χρόνων να γυρνώ
αναζητώντας της καθημερινότητας το θαύμα
μέχρι να  γίνουν έμπιστα σιγά-σιγά
τα πράγματα και να σιγομιλώ μαζί τους.

Χτυπώ την πόρτα.
Ίο χέρι μου έγινε αυτό το ρόπτρο
και το αδιάκοπο τακ-τακ
ο αντίλαλος της ερημιάς ή
το τραγούδι μου πού επανέρχεται…

Πριν από το θαύμα η θλίψη, η αγωνία
και της φθοράς η διαρκής δοκιμασία.