η Πατρίδα είναι ένα μεγάλο αφήγημα, είναι ένας «τόπος» φτιαγμένος από λογής μικρές αφηγήσεις που ενσωματώνονται στο Χρόνο όπως οι χρωματιστές ψηφίδες στο κονίαμα των αρχαίων ψηφιδωτών, αφηγήσεις από αισθήματα, γεύσεις, εικόνες, συνήθειες, μύθους, ρυθμούς, κινήσεις, οικογενειακές ιστορίες, μνήμες, αναγνώσεις, φωνές και τραγούδια, αφηγήσεις από αγαπημένους και αγαπημένες, από περαστικούς και οικείους, από ανθρώπους προσφιλείς ζώντας τε και τεθνεώτας…

Θωμάς Ψύρρας

Το ημερολόγιο για το 2008 με τίτλο Θεσσαλία: Χώμα πικρό σαν το ψωμί εγκαινιάζει μια νέα σειρά ημερολογίων με τίτλο Πατριδογνωσία. Μέσα από πλούσιο υλικό αποτυπώνονται η ζωή και οι δραστηριότητες των κατοίκων της Θεσσαλίας.

2ο Χορικό
Κάποια μέρα θα είσαι ξαπλωμενος
εκεί σε μια ωραία έκσταση
και ξαφνικά ένα ζεστό
πινέλο με σαπούνι θα
απλωθεί πάνω στο πρόσωπό σου
-θα είναι απρόσδεκτο
-κάποια μέρα ο
νεκροθάφτης θα σε ξυρίσει

Αυτά τα ποιήματα σχεδόν τα ονομάζω
Μπλουζ του Πορτοφολά
Γιατί είναι η αποστήθιση
από μνήμης
παλαιότερων ποιημάτων
που μου τα έκλεψαν
κ λ ε φ τ ε ς δ ώ δ ε κ α

Κυκλοφορεί από τις 5 Δεκεμβρίου στα βιβλιοπωλεία: Βιβλιοπωλείον της Εστίας, Ιανός, Οδός Πανός, Πολιτεία, Πρωτοπορία.

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΚΟΥΜΑΣ είναι ποιητής, μυθιστοριογράφος, μεταφραστής, ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, συνθέτης του Νέου Κύματος και τραγουδιστής. Γεννημένος στην Αθήνα, μεγάλωσε και σπούδασε στην Αγγλία, όπου έζησε είκοσι χρόνια. Συγγραφέας οκτώ ποιητικών συλλογών στα Αγγλικά, πέντε στα Ελληνικά (σε μετάφραση) και μιας τρίγλωσσης συλλογής στα Αγγλικά, Ελληνικά και Τουρκικά. Διετέλεσε αντιπρόεδρος της οικογενειακής ναυτιλιακής εταιρείας στον Πειραιά για αρκετά χρόνια. Το 1994 εγκατέλειψε τη θέση αυτή, για να αφοσιωθεί στην καριέρα του ηθοποιού, παίζοντας μεταξύ άλλων στο Εθνικό Θέατρο και το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.

Από το οπισθόφυλλο διαβάζουμε:

Ο Γιάννης Γκούμας, αγγλόφωνος ποιητής –με εκδόσεις σε σημαντικούς αγγλικούς εκδοτικούς οίκους– και μεταφραστής των περισσότερων παλαιότερων και σύγχρονων Ελλήνων ποιητών, στα Πορτρέτα της ωριμότητας αποφασίζει για πρώτη φορά ο ίδιος να μεταφράσει τον εαυτό του. Τι σημαίνει αυτό; Πως για πρώτη φορά αισθάνεται έτοιμος να μιλήσει στη μητρική του γλώσσα, ικανός να εξομολογηθεί στην πατρική του διάλεκτο, ώριμος να γνωστοποιήσει τη γονική του ιδιόλεκτο. Κι αυτό γιατί αντιλαμβάνεται πως έφτασε πια η (ποιητική) ώρα να πάρει επιτέλους κάποιος το νήμα από τα χέρια του Σοφοκλή και να ξετυλίξει αλλιώς τον οικογενειακό μύθο, εκπροσωπώντας έτσι όσους δεν τόλμησαν ποτέ να ομολογήσουν πως ο Οιδίποδας ήταν ο παιδικός τους ήρωας…

Χρόνια τώρα, το ποιητικό ημερολόγιο με τίτλο «Κι εγώ θα σ’ αγαπάω κάθε μέρα…» γεμίζει την κάθε μας χρονιά με πολλή αγάπη και καλή ποίηση. Γνωστοί και καταξιωμένοι ξένοι και Έλληνες ποιητές μάς χαρίζουν την έμπνευσή τους και κάνουν τις μέρες μας ξεχωριστές.
Το ποιητικό ημερολόγιο του 2008, όμως, σκεφτήκαμε να είναι λίγο διαφορετικό. Έτσι, αποφασίσαμε να ανοίξουμε τις σελίδες του σε όλους τους σύγχρονους Έλληνες ποιητές, είτε τα έργα τους έχουν εκδοθεί είτε όχι.
Ποιήματα για τον έρωτα και τον πόνο της αγάπης, ποιήματα για τον πόθο και το πάθος, ποιήματα για την ίδια τη ζωή.
Γιώργος Γιαννούσης, επιλογή ποιημάτων, υπεύθυνος έκδοσης.

Περιλαμβάνονται στίχοι ενδεικτικά (από κάθε μήνα) των:

Γιώργος Σεφέρη, Οδυσσέα Ελύτη, Τάσου Λειβαδίτη, Κικής Δημουλα, Κωνσταντίνου Καβάφη, Γιάννη Ρίτσου,Θανάση Κωσταβάρα, Κώστα Καρυωτάκη, Νίκου Γκάτσου, Κατερίνας Αγγελάκη Ρουκ, Γιάννη Βαρβέρη, Μιχάλη Γκανά, Γιώργου Γιαννούση, Γιάννη Πατίλη, Αντώνη Φωστιέρη, Παντελή Μπουκάλα, Γιώργου Δρανδάκη, Ευτυχίας Καπαρδέλη,

Ενηλικίωση
Δοκιμιακά
[1]
Θυμάσαι και θυμάσαι. Λάμψεις ενός χαμένου προσεχούς που έγιναν πετρώματα και παρελθόν. Μέσα από της μνήμης τα αρχεία ανασύρεις στιγμιότυπα. Η μνήμη-διασώστης, στο ναυάγιο των ημερών, σώζει από μας μονάχα αυτό που σώζεται με τα σωσίβια.
Όμως ποιος είν’ εκείνος που θυμάται? κι επιμένει να θυμάται μες στα χάσματα. Εκείνος που συνδέει, στις εναλλασσόμενες στροφές τις σκορπισμένες κόπιες και τις κόπιτσες. Τα ανεξερεύνητα στάδια της αύξησης (με πλήθος επιλήσμονες? με λιποτάκτες και ριψάσπιδες σε κάθε βήμα). Ποιος είν’ εκείνος που συνδέει κι αρχειοθετεί (ακοίμητος φρουρός) τα φευγαλέα πρόσωπα σε ενιαίον όλον, απ’ όπου η φωσφορική μας τριποδίζει ύπαρξη στον αχαλίνωτο της καλπασμό.
Ποια είναι η κόκκινη κλωστή που υφαίνεται και ξεϋφαίνεται μέσα στους φιόγκους της φωτιάς. Μα το στημόνι στο εργόχειρο μένει το ίδιο.