ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ

Βλέπω τα μεγάλα δέντρα της νύχτας
να ανορθώνουν τον ουρανό των βουλεβάρτων,
τις άμαξες της Ρώμης να κουβαλούν το φεγγάρι
στους τάφους της αρχαίας Αππίας Οδού.

Μεγάλο μερτικό πήρε ο θάνατος απʼ όλους μας.

Κι όμως ήταν μεγάλη η ζωή το βραδάκι
γεμάτη βλέμματα σε κάθε σπίτι, και πιο μακριά
ώς τον ουρανό, στα φώτα που άναβαν, στα καμπαναριά,
στα γαλάζια ονόματα των επιγραφών,
δεν θʼ απαντήσει κανείς πια;

Αχ, διακλαδώσεις μουσκεμένες από σπίτια
κι ουρανό, ουρανός των βουλεβάρτων,
ουρανός γυμνός χελιδονιών!

Αχ νύχτα μας ένωσες
ανθρώπους κουρασμένους και καλούς,
με τη γλυκιά μας κουβέντα
σʼ έναν κόσμο δίχως φόβο.

Θα γυρίσει θα γυρίσει,
μʼ ένα τίναγμα η καρδιά
αν ξυπνήσει

θα βρει τις λέξεις;
Θα καλέσει τα πράγματα, τα φώτα, τους ζωντανούς;

Τους νεκρούς, τους ηττημένους,
ποιος θα τους ξυπνήσει;

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ Εξωφύλλου: ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΝΙΔΗΣ

Εισιτήρια

1

Δίπλωνε το εισιτήριό της
Στα δύο, στα τέσσερα, στα οχτώ
Μα ήταν η ίδια θρυμματισμένη

Σε δυο, σε τέσσερα, σʼ οχτώ
Σε χίλια δυο
κ ο μ μ ά τ ι α

2

Κράτησε το εισιτήριό του,
εκείνο που τσαλάκωνε
από εκνευρισμό κι αμηχανία στο αστικό,
όσο της αποκάλυπτε τον έρωτά του.
Το είχε κάνει μια μικροσκοπική βεντάλια
απʼ τα τσακίσματα.
Το φύλαξε στο πορτοφόλι της
για να ʼχει κάτι δικό του.
Για να θυμάται τη νευρικότητα
που τα δάχτυλά του μετάγγισαν στο μικρό χαρτί,
τη στιγμή της εξομολόγησής του.

Οι απαρχές.

Οι λέξεις μετρούν τα βήματα μου στο σύμπαν
αθόρυβα γλιστρώ στην εσωτερική γκρίνια του απρόβλεπτου
εκεί, στο δάσος με τα αποκαΐδια
ζεύγη από αλάτι και παραισθήσεις οι κινήσεις των ματιών μου ναρκοθετούν το νέο αύριο
τραβώντας υποζύγια απέναντί μας κι απέναντι στις μοίρες που μας εξουσιάζουν
αλήτικα οι εντυπώσεις με συντροφεύουν κι έχω τη γεύση από καμένη σάρκα στα μάγουλα
εκκωφαντικά πλέον, τοποθετώ στο κατώφλι της αναβολής τις ανάσες μου
παρασύρομαι ξέφρενα στην εξατομίκευση του κάθε μας ονείρου
η ξαστεριά πια δε με αντέχειʼ δεκαεννιά και δεκαεννιά έτη.

Τρεις μύθοι από την Ελληνική μυθολογία και ένας των Ετρούτσκων / Ρωμαίων δίνουν τα ερεθίσματα για να προσεγγιστούν τα διαχρονικά αιτήματα την ελευθερίας των επιλογών μας. Ακόμη και ο τρόπος ανάγνωσης των μύθων είναι επιλογή μας. Η Ισμήνη είναι ήπια προσωπικότητα, δεν δικαιούται ολοκληρωμένο δεκαπεντασύλλαβο. Η Ιφιγένεια θυσιάζεται για την Ε.Λ.Ε.Ν.Η. (και στον μύθο και στη σημερινή πραγματικότητά μας). Ο Ορέστης έπραξε το πρέπον. Ο Ιανός ενυπάρχει στον καθέναν μας.

Από την Ενότητα ΙΣΜΗΝΗ

Αίμων

Μπροστά στο άντρο στέκομαι΄ κοιτάζω την Ισμήνη.
Τα μάτια της αλλόφρονα και τα μαλλιά μπλεγμένα.
Στο όμορφο το μουτράκι τα νύχια της μπηγμένα
και η φωνή αλαλαγμός «Χάθηκε πιά εκείνη…»

Προσπάθησα το δύσκολο, τη γνώμη Του ν΄ αλλάξω.
«Το κράτος», λέει, «χρειάζεται τιμόνι σταθερό.
Την Εντολή που έδωσα εγώ δεν την αναιρώ.»
Του έκανα αντίλογο: Με θέλεις να πλαντάξω;

«Καλός είναι ο έρωτας και η ζωή ωραία,
μ΄ αν δώσω χάρη σ΄ ανιψιά ή κάνω το ρουσφέτι,
συθέμελα θα γκρεμιστεί το έρημο δοβλέτι.*
Μάθε, το σκήπτρο είν΄ βαρύ για κάθε βασιλέα.»

Τί θέλω τώρα τη ζωή; Για ποιόν να βασιλέψω;
Σε ποια φωνή, καρδούλα μου, θε να κρατώ το ίσο;
Σε ποιόν να δείξω την αυγή; Ποιόν να καληνυχτίσω;
Ποιανής να κλέψω τα φιλιά, σε ποιά να τα φιλέψω;

Αυτοί παιδί μου δεν

δεν σου χαρίζουν ούτε τη νύστα τους
όλο δεν και δεν και δέν-τρο δεν φύτεψαν τα χέρια τους
δεν χάιδεψαν σκυλί γατί πουλάκι πληγωμένο
γυναίκα άσχημη και στερημένη
αυτοί παιδί μου δεν
δεν δίνουν τ’ Αγγέλου τους νερό
δεν άκουσαν ποτέ
ανάκουστο κιλαϊδισμό και λιποθυμισμένο
δεν έπιασαν με τα ρουθούνια τους
το άοσμο άνθος του θανάτου
δεν είδαν -κατάργησαν τα μάτια τους-
μια πιπεριά να γίνεται λιμπελούλα
αυτοί παιδί μου δεν
δεν ξέρουν δεν αγαπούν
ξέρουνε μόνο ν’ απαιτούν
περισσότεραπερισσότεραπερισσότερα περί…
που έτσι γράφεται το μέλλον μας.