Aπό το βιβλίο: «ΜΑ ΠΕΡΙΚΑΡΔΙΟΣ Ο ΑΝΕΜΟΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ», εκδ. Γαβριηλίδης, 2005

Αντηχείο

Στο κοιμητήρι της Μονεμβασιάς
αδυνατούν να φτάσουνε στη γεροσύνη οι νεκροί.
Ο μαχαλάς τους πανηγύρι ημιχόριο
ο κόσμος τους γυναικωτός και περιστρέφεται
ωδείο καθώς έρπεται στα τρίηχα της μνήμης
ή πάλι διψασμένοι για κυνηγητά
γύρω από πεύκα διακονιάρικα
κι οι ζωντανοί να σημαδεύουνε το όνειρο με κουκουνάρια˙

Σ΄αυτόν τον κόσμο πώς να γράψω accompagnée
Σκύβουν με βουλιμία οι θαμμένοι στη γραφή μου
και εισπνέουν

*

Με σκυρόστρωση
(διότι έξω, έχει πράγματι πάρα πολύ αέρα)

 
        Τον έρωτα τον σβήνει η πείνα, αν όχι ο χρόνος
         κι αν ούτε ο χρόνος το μπορεί, τότε η κρεμάλα μένει

                                                           ΚΡΑΤΗΣ
Είπεν ο Φύλαρχος ο λογομέτρης:
-Γιατί το βλέμμα δείχνει καταπαύσεις;
Πρωί-πρωί σαν τρικυμίζουνε οι λέξεις φυλλωσιές
ψυχούλα μου τί στέκεσαι και σκυθρωπάζεις;
Ο χώρος σ’ έπλασε μακροκατάληκτη
να βγεις από το χώμα

*

Επικονίαση

Στα χρόνια των Κενταύρων
θάνατε παίζεις κρεμάλα φωναχτά;
Τη λέξη φιλοκίνδυνη θα σου ορίσω
αλλά εσύ δεν θα τη βρεις
κι εγώ θα τρέχω πάνω-κάτω στους γκρεμούς
στο μονοπήρυνο χωράφι σαν νεκρός

για έλα ν’ ανταλλάξουμε τις γάζες μας
-μ’ αίμα λοξό-
αν ζήσεις θα διαιρεθείς αν αρνηθείς θα μείνεις
και το περισπωμένο γέλιο σου το μυριοφορεμένο

ΟΜΜΑΤΑ

Υπάρχει μια αθωότητα εντιμότητας όταν περιγράφεις το τέλος εκείνου που μόνος αισθάνεσαι τη σιγουριά του ερχομού του. Σαν μελωδία ηλεκτρικού συναισθήματος. Ο χρόνος στενεύει. Τα ηχεία άρρωστα. Η φυσαρμόνικα του Dylan δεν είναι συμβατή. Όχι πια. Διασταύρωση ιστορίας στο παγκάκι της πλατείας. Η πολυχρωμία του ασπρόμαυρου αντιφεγγίζει το μετά. Love torn us apart.

Το αίμα στο ποτήρι πασπαλισμένο με ζάχαρη. Μάγια που δεν φτάσαν στον αποδέκτη τους. Γιατί δεν ήταν δικός. Γιατί πάντα κάτι θα φταίει για εκείνο που έρχεται. Ο Πέτρος χώρεσε σε ένα πακέτο κι από τότε μετράει αριθμούς. Κάθε μέρα αναπροσαρμόζει τα νούμερα. Το λίγο και το πολύ αλλάζουν κάθε τόσο.
Στο βάθος μία παρέα γελάει δυνατά. Ένα ξωτικό καρφωμένο σε μια καρέκλα παρακολουθεί. Την εξέλιξη των γεγονότων.
Έχει κρεμάσει τα φτερά στο λαιμό του. Μέσα σε τόσο σκοτάδι, μια κίτρινη δέσμη φωτός πόσο μπορεί να αντέξει; Η κιθάρα του Roy Buchanan υπόσχεται. Ο Μεσσίας θα ξανάρθει. Ποιός έχει κουράγιο να περιμένει πια; Βαθύ μωβ, ένας Απρίλης, ερωτική πρόσκληση. Μέχρι την άκρη του τέλους.

Το τοπίο θολό. Φιλικές χειραψίες άρνησης. Είσαι. Δεν σε βλέπω. Υπάρχεις. Όχι. Από το από εδώ, έως το μέχρι εκεί και σε ό, τι μεσολαβεί, βρέχει. Υγρασία αποστροφής. Μία αντίθεση γαντζώθηκε στις βλεφαρίδες του. Τα χέρια του δείχνουν. Αφήνουν. Ελκύουν. Διώχνουν. Ακούει με προσοχή αυτά που δεν λένε. Μόνο εκεί ζει η αλήθεια. Κι εκεί γκρεμίζεται.
Σέρνει ένα παράνομο βλέμμα πάνω απʼ τον ώμο της. Πόρτες, παράθυρα, κλειδαριές. Αποτεφρωμένες ζωές ξαπλωμένες στο τραπέζι της. Πρέπει να ξεχάσει να θυμάται. Να ξεριζώσει τη ροπή της προς το άπιαστο. Της μιλάει. Άλεκτα. Πόσες φορές ακόμη θα πεθάνει στα μάτια του;

Κοιτάει το σκορπιό που μαγκώνει το χέρι της. Περίμενε. Όχι ακόμα. Οι ημερομηνίες μπερδεύονται. Τώρα. Πριν. Τώρα. 2046 χρόνια και μία νύχτα. Μοιράστηκε αναπνοές, φωνές. Απελπισία. Έφυγε, είπε.
Στα πλατό αναρρίχηση πάθους. Ετικέτα μουσικής με το όνομά της. Όχι το δικό της. Σφυρίζει το ρυθμό του με τις νότες της.

Τυφλός τα τʼ ώτα, τον τε νουν τα τʼ όμματα.

Η Ελένη Φωτάκη μας πρωτοσυστήθηκε ως στιχουργός με τα δημοφιλή τραγούδια «Μέλισσες» και «Χειμωνανθός», και σήμερα χωρίς διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον έμμετρο και τον ελεύθερο στίχο, παραθέτει είκοσι οχτώ φαντασιώσεις περιέχουσες άνθη, τοποθετώντας κατ’ επανάληψη ένα λουλούδι απέναντι σ’ έναν κήπο.

Κήπος
του νερού

Όταν
το καράβι
των λουλουδιών
βούλιαζε

τα λουλούδια
προτίμησαν
για φέρετρο
τη θάλασσα

*

Νεκρολούλουδα

Τι φταίνε τούτα τα λουλούδια
να παραστέκουν τους νεκρούς
μωρά παιδιά ανάμεσα
στο γκρεμό του πεθαμένου
και τ’ άγρια τα λόγια όσων
ακόμη δεν πέθαναν
και φτύνουν με τα μάτια τους τριγύρω

και γιατί τούτα τα λουλούδια
να τα παίρνει ο νεκρός μαζί
κι όχι η ψυχή του
η πεταλούδα
που τρυπάει το θάνατο
και φεύγει;

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΤΟΤΕ

Βρεγμένη μέρα Κυριακή
μου άνοιξες να σου μιλήσω.

Φορούσα μαύρα από μικρή
πάνω στα χέρια μου
λόφους με περιστέρια ανηφόριζα.

Έβγαινε άσπρος ουρανός
και με νανούριζε
μια άνοιξη ορμούσε στο φουστάνι μου
μάτι σχισμένο της ντροπής
εβύθιζε το μεσημέρι.

Ίδρωναν ώρες δίσεκτες
με μια φουρκέτα η γιαγιά
ξεφλούδιζε το καλοκαίρι
περνούσε η σιωπή σαν άνεμος
και μάζευε τους μήνες, τις μέρες
τις Κυριακές που ξέχασα.

Τα χρόνια που έχω να σε δώ.

ΟΥΤΕ ΜΟΥΤΖΑΧΕΝΤΙΝ ΟΥΤΕ ΚΑΜΙΚΑΖΙ
ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΣΑΜΟΥΡΑΪ
ΠΟΥ ΤΟ ΜΟΛΥΒΙ
ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΣΠΑΘΙ
Με όποια ευαισθησία
σου ταιριάζει
δεν υπάρχει λόγος
να αλλάζεις ονόματα
και να απαγγέλεις
σε στοές
Την ευαισθησία σου
κάνε την όπλο
Μην απολογείσαι για αυτό
Όταν σε ρωτάνε
αν οπλοφορείς
να λες αντί για πιστόλι
έχω ποίηση