*

για το μηδέν
δέν έχω γράψει
προσπαθώ να ζήσω μαζί του
χρόνια γύρω απ΄τον κύκλο
ασκητής
γεννήθηκα στο πέτρινο σπίτι
με παγωμένα τζάμια
το μηδέν ζεί ελεύθερο
με ακολουθούσε ότι κι αν έκανα
καλύτερα ανέπνεα στην κοιλιά του
παρά σε άγνωστες παρέες
χθές πέθανε ένας χωριανός
το μηδέν ζεί ελεύθερο
την ώρα που σ΄αγάπησα
το μηδέν έγινε αριθμός

*

πάρε από πάνω μου αυτά
τα μάτια
έχω κι εγώ
γκρεμό
στον έδωσα με χάδι
τώρα που όλα σίγησαν
να με θυμάσαι θέλω
γυμνή
όπως ζω
μαχαίρι στον αέρα

ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ «Η ώρα του μεγάλου ονειροπόλου…» από το δίσκο του Μιχάλη Γρηγορίου, «Σκοτεινή Πράξη»-Ορατόριο σε ποίηση Τάσου Λειβαδίτη [Α’ Διαδικτυακή Ακρόαση-Αποκλειστικότητα ΠΟΙΕΙΝ]

Σοπρανο: Σαβινα ΓΙΑΝΝΑΤΟΥ
Τενορος : Μιχαλης ΧΡΙΣΤΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Βαρυτονος : Τασης ΧΡΙΣΤΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Αφήγηση : Τασης Χριστογιαννοπουλος, Μιχαλης Γρηγοριου

Αφηγητής : Νύχτωσε. Ώρα που αναρωτιέται κανείς τι έπραξε στη ζωή του. Κιʼ οι νεκροί πλάγιασαν και σταύρωσαν τα χέρια, σαν αυτό που ψάχναν, να το αγγίζουν, επιτέλους, μέσα τους.

Κάποτε το σπιτι ξεχειλίζει απʼ την απαντοχή και δεν έχουμε πού να σταθούμε/ βγαίνουμε τότε έξω στον κόσμο όπως την πρώτη φοραά κλαίγοντας/ ενω ο ορ’ιζοντας περα, με την άκρα εγκατάλειψη μας κλείνει μες το μυστικό/ ώσπου το βράδι μια άρπα ακούγεται σʼενα σίιτι ακατοίκητο./ Ειναι η ώρα του μεγάλου ονειροπόλου που εδω κι αιωνες (αμέτρητους) χωρίς ποτέ (ποτε) να χάνεται, πηγαίνει πάντα προς το χαμό…

Αφηγητης:  Καποτε,γυρλιζοντας στο σπιτι σου, θα βρεις τους θεού ς φευγατους, ή αλλοτε, μες τον  συνωστισμό ,κάποιον αγγίζεις, κι’εκεινος νοιώθει πως θα’ χατε πολλα να πε’ιτε…… όμως τη νυχτα, ξάγρυπνοι όπως η γυναικα στη  μοναξιά του γάμου, πρέπει να μεινουμε, ενω η λαμψη του κεριου μολις μας φεγγει,εχοντας περάσει τοσο αγνωστο….και τότε τα χερια μας σαλεύουν χλωμα,φτιαχνοντας ταχα ενα σκαμνι, ή  στρωνοντας, καποτε τα μαλλιά μας, που  αλλη πνοή τ’ αναδεψε…..οπως με τις  μητέρες  ζήσαμε  καιρό  κατω  απ’την  ιδια στεγη, πολύ  πριν κοιταξουν  καν στα μάτια τον πατερα……ή όπως εκεινος που προχωράει κι’ ολο  βυθίζεται   στη νυχτα, μπορει να  πει “να, το  σπιτι  μου”, και  ναναι αληθινά δικος του αυτός ο κόσμος…

******
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΟΣ

Το 49ο τεύχος του περιοδικού Μετρονόμος περιέχει ένα πολυσέλιδο αφιέρωμα στο στιχουργικό έργο του ποιητή Τάσου Λειβαδίτη με αφορμή τη συμπλήρωση 25 χρόνων από το θάνατό του. Για πρώτη φορά ένα περιοδικό αφιερώνει τις σελίδες του στη στιχουργική πλευρά του ποιητή μέσα από ερευνητικά άρθρα, μελέτες και πρωτοδημοσιευμένες μαρτυρίες συνεργατών του. Το αφιέρωμα πλαισιώνεται από σπάνιες και ανέκδοτες φωτογραφίες του Τάσου Λειβαδίτη, από μουσικές παρτιτούρες και χειρόγραφα, από πρωτότυπα έργα του ζωγράφου Άντη Ιωαννίδη εμπνευσμένα από το λόγο του ποιητή καθώς και από τη δημοσίευση ολόκληρου του κειμένου από το Ορατόριο του συνθέτη Μιχάλη Γρηγορίου, «Σκοτεινή Πράξη», βασισμένο πάνω στην ποίηση του Λειβαδίτη

Τάσος Λειβαδίτης (1922 – 1988) Βιογραφικό
Σπύρος Αραβανής: Ο μελοποιημένος λόγος του Τάσου Λειβαδίτη
Μίκης Θεοδωράκης: Πώς μπήκαμε στο λαϊκό τραγούδι με τον Τάσο Λειβαδίτη
Φώντας Λάδης: Στη Δραπετσώνα
Σταύρος Π. Καρτσωνάκης: «O αγέρας λέει μια προσευχή»
Πέτρος Πανδής: “Tα λυρικά”, ο αγαπημένος κύκλος τραγουδιών
Μίμης Πλέσσας: «…τραγούδι, σαν το “Μοιρολόι”, δεν γράφεται!» (επιμ.: Αλέξης Λιόλης)
Ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος για το «Φυσάει» και τον Τάσο Λειβαδίτη (επιμ.: Χρήστος Α. Μιχαήλ)
Μιχάλης Γελασάκης: Φυσάει. Ο υποπνέων και θυελλώδης Τάσος Λειβαδίτης
Πέτρος Τσώνης: Η αγάπη του Γιώργου Τσαγκάρη για τον Τάσο Λειβαδίτη
Άντης Ιωαννίδης για τον Τάσο Λειβαδίτη
Ο Μιχάλης Γρηγορίου για τον Λειβαδίτη: «Βαθύς στοχασμός, σοφία και τρυφερότητα σχεδόν αγιοσύνη» (επιμ.: Ηρακλής Οικονόμου)
Σκοτεινή Πράξη. Ορατόριο σε ποίηση Τάσου Λειβαδίτη, λιμπρέτο: Μιχάλης Γρηγορίου
Λίνος Ιωαννίδης: Η «μουσική» στην ποίηση του Τάσου Λειβαδίτη
Εργογραφία Τάσου Λειβαδίτη

####

*Επιμέλεια Αφιερώματος: Σπύρος Αραβανής-Θανάσης Συλιβός

** artwork εξωφύλλου: Πέτρος Παράσχης

*** Σημεία Πώλησης: http://metronomos.blogspot.gr/p/blog-page_13.html

(ΜΕΡΟΣ Ι, ΚΕΦ. 2)

Η Οντέτ ξύπνησε ταραγμένη εκείνο το πρωί ,όπως κάθε πρωί. Σηκώθηκε απʼ το ράντζο όπου κοιμόταν πρόχειρα τα τελευταία βράδια και με μια κίνηση που θα την ζήλευε κι ο πιο φημισμένος γλύπτης, ίσιωσε την αέρινη σκουρόλευκη μπλούζα της που έφτανε μέχρι το ύψος των μηρών, αναγκάζοντας κάθε καμπύλη του σώματός της να βγει στην επιφάνεια. Εν συνεχεία μάζεψε τα μαλλιά της σε σφιχτό κότσο ,ένα κότσο που ανέδειξε το λαιμό της που άστραφτε απʼ τους χυμούς της νύχτας και εκείνα τα λαμπερά σκουλαρίκια που φορούσε. Δυο μεγάλους κρίκους βουτηγμένους σε χρυσόσκονη που με λίγη φαντασία μπορούσες να διακρίνεις και κάποια λιονταράκια πάνω στους ώμους της που περίμεναν τη σειρά τους να πηδήσουν από μέσα τους. Η πρώτη της κίνηση ήταν να ελέγξει μια προς μια όλες τις χαραμάδες της κάμαράς της να σιγουρευτεί ότι παρέμεναν καλά σφραγισμένες. Τότε και μόνο τότε κατευθύνθηκε προς την πόρτα με έναν ανάλαφρο βηματισμό. Τα πόδια της γυμνά, κάτασπρα σαν μωρού παιδιού. Σηκώθηκε στις μύτες των πελμάτων, κοίταξε από το ματάκι της πόρτας διερευνητικά και άρθρωσε χαμηλόφωνα δυο κουβέντες επαναστατικές. «Άντε μου στο διάβολο!». Ξεκλείδωσε και κλείδωσε την πόρτα απανωτές φορές για να σιγουρευτεί ότι όλα ήταν εντάξει. Έκανε δυο φορές το γύρο του δωματίου και άλλον έναν γύρω από τον εαυτό της και ενώ έδινε μάχη με το ξεβαμμένο της μπλουτζίν που προσπαθούσε να φορέσει εν κινήσει ,έπιασε το ακουστικό του τηλεφώνου και πληκτρολόγησε μια μεγάλη ακολουθία αριθμών, έπειτα αντίστροφα κι ύστερα ανακατεμένα, για να ξεγελάσει τους ρουφιάνους του τηλεφωνικού κέντρου (μπάσταρδη ράτσα). «Οι παχουλοί γειτόνοι μόλις φύγανε. ΣΤΟΠ»

Απόψε που κρίνεται η απολέπιση των αξιών μας
Τα πιο τρελά μας χρώματα
Είναι μόνο μάτια
Με ένα χέρι κλειστό

Στοχάσου:

Ένα παράθυρο από φύλλα
Όστρακο
Και κάτι ευθύ:

Υπάρχουν έξω καρδιές που σχηματίζουν πνευμόνια
Και σκαλίζουν το πρόσωπό σου στο πρόσωπό μου
Αιμοπετάλια στο χρώμα της κίνησης
Τραγουδούν το νήμα της οδοντοστοιχίας
Έχοντας απολέσει κάτι για τον καθένα.

*

Δύο σχήματα
μπλέκονται στο φόντο
Ο καμβάς θα χάσει τη ζωγράφο
Και εξεγείρονται
χιλιάδες μες στo σχήμα
Εραστές που ψάχνουν το κλειδί της

Για το κλειδί
που είχε μες στο σώμα
Κατάπιαν όλοι και μια πέτρα
Κάποιοι
πρέπει να πεθάνουν
Να νοσταλγεί για να κοιμάται

Σπίτια

Είναι γεγονός
Οι τοίχοι έπεσαν
Σπίτια δεν τα λες πια
Πέτρες στοιβαγμένες
Συμπλέγματα
Αλήθειες
Ύπνοι
Κάποιος να καθαρίσει τους δρόμους
Κάποιος που άντεξε
Αυτός που κουβάλησε τόνους επιθυμίας
Στις πλάτες μιας όμορφης Κυριακής
Κάποτε μετρήσαμε το χρόνο με χαμόγελα
Τώρα σκυμμένοι ζητάμε λεπτά πάνω στο χώμα
Η σκιά του ήλιου πάντα πρόθυμη να δείξει άλλη
μια τελειωμένη ιστορία
Και το ρολόι παραμένει παλιό
Ο μόνος τρόπος για την ύπαρξη
Ένα κλαδί καρφωμένο στο χώμα
Ρουφά φως
Οι πέτρες ακόμα εκεί
Μπορεί και να ανθίσουν στην επόμενη βροχή
Μπορεί και όχι
Μάλλον όχι