Τατιάνα Γκρίτση – Μιλλιέξ: Το απόν πρόσωπο, το βίωμα και η γραφή

της Αγγελικής ΚΩΣΤΑΒΑΡΑ*

“Να κατορθώσει να θυμηθεί -γιατί είναι αφάνταστα επώδυνο- την ιστορία του προσώπου της, ως Μάσκα της Γραφής”. Με αυτά τα σημαίνοντα λόγια σχολίαζε η Τατιάνα Γκρίτση – Μιλλιέξ την |Κάδμω| της Μέλπως Αξιώτη, στο σχετικό αφιέρωμα του περιοδικού |Διαβάζω| (τεύχος 311/12.5.93).
Και είναι πράγματι επώδυνο να θέλει να γράψει κανείς για την απούσα πλέον από τη ζωή Τατιάνα Γκρίτση – Μιλλιέξ, όπως εκείνη θα ήθελε να τη θυμόμαστε, ως “Μάσκα της Γραφής”. Γιατί μέσα στη γραφή της η Τατιάνα έβαζε όλη τη δημιουργικότητα και τη θερμότητα της ψυχής της, επιθυμώντας όσο τίποτε άλλο την επικοινωνία με τον αναγνώστη. Και δεν είναι ώρα να αναφερθεί κανείς διεξοδικά, για το πόσο η Τατιάνα Μιλλιέξ, αφότου αρρώστησε, κρατήθηκε από τα μέσα ενημέρωσης και τα λογοτεχνικά περιοδικά, σε μια ζώνη απόλυτης σιωπής.
Η Τατιάνα, ως συγγραφέας, είχε το σπάνιο προσόν να μην επαναλαμβάνεται, αλλά να επαναξιολογεί τη θέση και τη σχέση της με τον κόσμο, προωθώντας την επιθυμία για μεταμόρφωση που προσφέρει η τέχνη και ταυτόχρονα τη λαχτάρα για κάθοδο στον πυρήνα της ύπαρξης. Πολύ περισσότερο που είχε ασχοληθεί σχεδόν με όλα τα είδη του λόγου: μυθιστόρημα, διήγημα, κριτική, βιογραφία, χρονικό, ταξιδιωτικό, μετάφραση.

Αλλαγή Επωνύμου*

*Η διαδικασία διεκπεραιώνεται και μέσω Κ.Ε.Π.

ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΙΚΑ

α. Aίτηση / υπεύθυνη Δήλωση (χορηγείται από την υπηρεσία και το K.Ε.Π.).

β. Πιστοποιητικό του Δήμου ή Κοινότητας, περί εγγραφής του ενδιαφερομένου στα Μητρώα Αρρένων ή Δημοτολόγιο (όταν πρόκειται για γυναίκα) από το οποίο να προκύπτει η οικογενειακή του κατάσταση, ο τόπος και το έτος γέννησης .

γ. Πιστοποιητικό Ποινικού Μητρώου

δ. Βεβαίωση του εισαγγελέα ότι ο αιτών δεν διώκεται για αξιόποινη πράξη.

ε. Πιστοποιητικό στρατολογικής κατάστασης για άνδρες*.

στ. Παράβολο Δημοσίου Ταμείου 15 € (Διατίθεται και από την υπηρεσία).

ζ. Αίτηση στο Νομάρχη όπου ανήκει ο δήμος ή η κοινότητα, στο Μητρώο Αρρένων για άνδρα ή στο Δημοτολόγιο για γυναίκα, που φέρονται γραμμένοι

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ:

*Σύμφωνα με ΚΥΑ ΕΣΔΔΑ και Εθνικής Άμυνας (ΦΕΚ 400 Β’/28-3-2005), το πιστοποιητικό στρατολογικής κατάστασης (τύπου Α’ ή Β’) αναζητείται αυτεπαγγέλτως από την αρμόδια για την έκδοση της διοικητικής πράξης υπηρεσία.

ΚΟΣΤΟΣ:

Παράβολο 15 €

ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΙΣΧΥΟΣ:

Στο διηνεκές.

(Πρόταση του κ. Λάσκαρη Ρούσσου-Παστάκα…)

Εις τους αποδέκτας της επιθυμίας μου, όσοι δηλαδή προθυμοποιηθούν να λάβουν το επίθετό μου, θα προσφερθούν δώρα, όπως Σαββατοκύριακα ανά την Ελλάδα και δωρεάν διακοπές στο Εξωτερικόν, +15 Ευρώ για την διεκπερέωση της διαδικασίας.

Εσύ, Μαρία, εσύ ανύψωσες την Εύα.

Της Λίνας Νικολακοπούλου στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» της 22-23/4/1995

Ποτέ δεν αγάπησα, δεν ταυτίστηκα , δεν ενστερνίστηκα το προπατορικό αμάρτημα και τις ζωγραφιστές του εικόνες. Το πριν και το μετά του. Ένας Αδάμ και μια Εύα πρώτα αθώοι κι αδαείς μεσ’ στο παράδεισο, μετά φριχτοί κι άθλιοι, ντυμένοι με τη γύμνια τους και το σκοτάδι της δαγκωνιάς της γνώσης, να πορεύονται στο πουθενά της πλάσης.
Με πόνους να γεννήσεις τα παιδιά σου. Υπάρχει άραγε κι άλλος τρόπος;
Με το αίμα σου και τον ιδρώτα σου να καλλιεργήσεις τη γη. Δηλαδή πως αλλιώς να δαμάσεις αυτό που σε ξεπερνάει, το ανερμήνευτο. Για μένα, Παράδεισος και άγνοια δεν πάνε μαζί. Το φως έχει βαρύτητα κι αξία μονάχα σε συνδυασμό με το σκοτάδι. Όλα είναι διπλά. Το καλό και το κακό, η ζωή κι ο θάνατος, η ζωή που δεν είναι ζωή κι ο θάνατος που δεν είναι θάνατος.

Ρώμος Φιλύρας

Ο Ρώμος Φιλύρας (φιλολογικό ψευδώνυμο του Γιάννη Οικονομόπουλου) γεννήθηκε στο Κιάτο Κορινθίας το 1889 και πέθανε στην Αθήνα το 1942, διανύοντας τα τελευταία χρόνια της ζωής του στο Δρομοκαϊτειο, μέσα από το οποίο, στα φωτεινά του διαλείμματα, συνέχισε να συνθέτει εξαίσια ποιήματα άλλα και πεζά που περιέγραφαν την ζωή στο ίδρυμα.
Ως ποιητής είναι ο κατ’ εξοχήν εισηγητής του μοντερνισμού στην Ελλάδα. Το πεζογράφημα, αυτοβιογραφικού χαρακτήρα, «Ο θεατρίνος της ζωής» εξεδόθη το 1916.

Για το παρών χρησιμοποιήθηκε η έκδοση του 2001 των εκδόσεων Παπαϊωάννου.

Ο ΘΕΑΤΡΙΝΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Ο ήρωάς μας στη σιλουέττα του: ντυμένος όπως όλοι οι νέοι του συρμού, εφορούσε το καλοκαίρι, όταν εζούσε στην πόλη του αττικού φωτός, κοινή φορεσιά και ψαθάκι της ώρας. Το χειμώνα των ετύλιγε κουστούμι μαύρο και μακριά μπέρτα. Όσοι τον θυμούνται, άλλοτε κοσμικό και άλλοτε απόκοσμο, πότε μελαγχολικό και πότε εύθυμο, άλλοτε αισιόδοξο και άλλοτε απαισιόδοξο, τώρα χαρούμενο και έπειτα θλιμμένο, σήμερα μαραζωμένο και αύριο ανθηρό, ωραίο,, αλλά και άσχημο, ας τον αναπολήσουν και ας τον αναλύσουν και διαλύσουν μαζί μου εις τα «εξ ων συνετέθη» και ας εξηγήσουν την αλλοκοτοσύνη του που ήταν η πολυχρωμία των αισθητικοτήτων του.