ΑΠΟ ΤΟ ΩΜΕΓΑ ΣΤΟ ΑΛΦΑ

Γράφω γιὰ νὰ μὴν ξεχάσω τὶς παύσεις ἀπὸ μουσικὲς

ἀειθαλεῖς καὶ ἰχνήλατες ὅταν αἰθέρια

βήματα στρογγυλοκάθονται στὸ ἔσω δῶμα

ἐνῶ ἀναθυμιάσεις πικρῆς καιομένης βάτου

διαπορθμεύουν τὴν ὕπαρξη ἀπὸ τὸ ὠμέγα

στὸ ἄλφα ξανὰ καὶ ξανὰ μετέωρες.

Τὰ πικρὰ στιβαρὰ καὶ συνάμα ἀθίγγανα

κυοφοροῦν πάντοτε ἕναν ἐλαιῶνα

μὲ κεῖνο τὸ πράσινο τὸ χαλκεύοντας σὲ πεῖσμα

ἐλπίδα πάνω στὴ θλίψη τῆς ἄνοιξης.

Φτάνει μονάχα μιὰ μικρούλα παύση παρεστιγμένη

ἀπὸ ψωμάκι Ὀνουφρίου πενταετοῦς

λάθρα εἰσερχομένη στὴν Ἱστορία.

Η πόλη ξυπνά

Η πόλη έχει ξυπνήσει.

Ξεχύνομαι στον δρόμο

τα σκουπίδια στη θέση τους

συνεπή στον αφανισμό τους.

Ανήσυχη πλησιάζω στο πάρκινγκ

το ποδήλατό μου εκεί,

το κοιτώ σαν νεογέννητο παιδί,

η σέλα, οι ρόδες… αρτιμελές

φύγαμε.

Οι δρόμοι λίγο καθαροί

από τουρίστες

που τις βερμούδες τους φορούν

ποτέ δεν αδειάζουν εντελώς,

φευγαλέα σκέψη

στον φίλο που αυτοκτόνησε.

Τα ίχνη από τη χθεσινή διαδήλωση

έχουν ήδη καθαριστεί

διαγραμμένα απ’ την πολιτική συνείδηση

υποψιασμένων και ανυποψίαστων περαστικών

σε κατιούσα πορεία

οι κεκτημένοι δρόμοι πολιτικής δράσης

παραδοσιακά ήθη κι έθιμα

που αναβιώνουν επετειακά

σε εθιμοτυπικές αναπαραστάσεις αρχείου.

Σε ανακωχή με τη νύχτα ακόμη μια φορά,

αγουροξυπνημένη η πόλη αντιμάχεται τον ύπνο

όσο ο ναρκισσισμός καραδοκεί για καγχάζουσα ματαιότητα.

Η πόλη έχει ξυπνήσει.

Χάρτινοι υπάλληλοι,

δημόσιοι,

δουλεύουν στα γραφεία τους,

εκτυπώνουν χαρτιά

ηλεκτρονικών αιτήσεων

υπομένοντας τον επιθανάτιο ρόγχο του σαββατοκύριακου

συμφιλιωμένοι με την εκποίηση της χαράς τους

εκτυπώνουν χαρτιά στα γραφεία τους.

Δευτέρα πρωί.

Οι τουρίστες

που τις βερμούδες τους φορούν

όσο πάει και πυκνώνουν,

παρατάσσονται σε σχηματισμό επέλασης

κατακλύζουν πεζοδρόμια,

πεζόδρομους και δρόμους

απροσπέλαστο το διάβα

στο κέντρο

που μουρμουρίζει, κορνάρει, μηρυκάζει,

βρυχάται νοερά, μα αμετανόητα

όπως κάθε πρωί.

Ένας γλάρος ακροπατά

στο πέτρινο κεφάλι

της υδρορροής.

Ατενίζει το πλήθος της πόλης

…

τεντώνεται και χάνεται πετώντας

αποδημεί για κάποια άλλη πόλη

ενώ το νέφος τον καταπίνει οριστικά.

ΚΑΘΕ ΠΡΩΙ

Κάθε πρωί
τὰ μάτια του ἔπλενε μὲ φῶς
τὸ ἀποτύπωμα τῆς νύχτας γιὰ νὰ σβήσῃ
τοῦ ὕπνου τὴν ἀχλὺ γιὰ νὰ διαλύσῃ
μὰ πιὸ πολύ
γιὰ νὰ μπορῇ ν’ ἀντισταθῇ
καὶ νὰ ἀντέξῃ
τὸ μιαρὸ σκοτάδι τῶν ἀνθρώπων

ΜΕΣΑ ΜΟΥ

Μέσα μου
βαθιά
κάπου πολὺ βαθιά
ναυάγησε ξανά
ὁ ἀληθινὸς ἑαυτός μου

Κι’ ὅταν κατάφερα νὰ τόνε βρῶ
λιπόθυμο κ’ ἡμιθανῆ
τὸν τράβηξα στὴν ἐπιφάνεια ἐπάνω
κι’ ὅ,τι ἀνέσυρα μαζί του
μονάχα λέξεις σφηνωμένες μέσ’ στὸ στῆθος

Μονάχα λέξεις
Ἕνα ποίημα
Σχεδόν

Νυχτερινά βαλς

Άνοιγε το ραδιόφωνο στην ίδια πάντα συχνότητα.
Ήταν ένας σταθμός που είχε κλείσει πολλά χρόνια τώρα,
παρ’ όλα αυτά δεν μετακινούσε τη βελόνα.
Ένας ήχος από σβησμένη μουσική απλωνόταν στο χώρο,
ένας ήχος σταθερός, ενοχλητικός,
σαν την απεγνωσμένη φωνή μιας ανάμνησης
που γυρεύει ματαιωμένες λέξεις.
Έπειτα έκλεινε την κουρτίνα
κι ίσα που φαινότανε απ’ έξω
η μορφή ενός ανθρώπου που χόρευε βαλς.

Σαχαλίνη[1]

Σαχαλίνη

ποια καμπανάκια τώρα ηχούν

στη μέση των κυμάτων;

Ήχος Κροστάνδης σε περίμενε κι εσένα

απάλειψη ειρωνική

του πρότερού σου βίου.

Σε συλλογιέμαι

με διάθεση εξωτική

απόμακρη κι εγώ

σε ελληνική επαρχία χτισμένη.

Εγγράφονται στα εδάφη σου

εκτοπισμένων βόγγοι.

Ιάπωνες ψαράδες

το βράδυ διηγούνται ιστορίες

για βασίλισσες χλωμές

στα βάθη βουτηγμένες

καθώς βρίσκονται στην αναμονή

άσματα επαναστατικά

να ακούσουν.

Κατάκοπος ο Τσέχωφ[2]

καταγράφει άγρια βάσανα ανθρώπων.

Τα ανάκτορα θα καταρρέουν διαρκώς

κι είναι γνωστό

στις ιστορίες των νησιών

πως οι νεκροί

αλλιώς φωτίζουν.

Στο σήμερα ποιος ξέρει

ποια νησιά

ευθύς αμέσως

θα γενούν

τόποι εξορίας.

Οι νυχτωδίες πολλές

στον χάρτη του παρόντος.

“… και έπεσεν η οικία επί τα παιδία σου,

και ετευλεύτησαν…”

Υπάρχουν βλέμματα κατοπτρικά

νησίδες άλλες

να φυτεύουνε στους ίσκιους

την ώρα που σκυλόψαρα εφορμούν

ή πέφτει φαγωμάρα

στα κύματα

μεγάλης τραγωδίας.

Οι Αργοναύτες

ετελεύτησαν κι αυτοί.

Τα φίδια πάντως

ζωή χαρισάμενη

διάγουν.

[1] Η Σαχαλίνη είναι νησί όπου το 1869 χρησιμοποιήθηκε με τσαρικό διάταγμα ως αποικία καταδίκων.

[2] Ο Τσέχωφ επισκέφτηκε τη Σαχαλίνη. Έγραψε το βιβλίο «Νήσος Σαχαλίνη» (2015, εκδόσεις Λέμβος), στο οποίο περιγράφεται η ζωή των κρατουμένων.