Μίσχος

Φυτεύω μίσχο σε τρομαγμένο αλγόριθμο.
Εκρήξεις νάνων αστέρων,
έπαρση νάνο-ανθρώπων.
Ένας χρόνος νάρκισσος
Δολοφονεί τους υπόλοιπους χρόνους.

Προνόμια

Κοιτάς τις φλέβες σου
Κοιτάς τις φλέβες σου
Κοιτάς τις φλέβες σου
Ουφ! Ανακούφιση.
Άρχισε πάλι να κυλά και είναι κόκκινο και αυτή τη φορά.

Γράφω στον αλγόριθμο.
Πώς σε λένε; τον ρωτώ
“Αν με ονοματίσεις θα υπάρξω”
Δεν ξαναρωτώ,
φοβάμαι.
Όχι χθες, όχι αύριο.
Τώρα φοβάμαι.

Ο ΓΑΤΟΣ ΠΟΥ ΕΚΛΕΒΕ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ

Σε κάποιο υπόγειο βαθύ, σκοτεινό,
που ήλιο δεν βλέπει, δεν βλέπει ουρανό,
ζει ένας γάτος αμέτρητα χρόνια
με ζέστη, με κρύο, με βροχές και με χιόνια.
Κανείς δεν τον ξέρει, κανείς δεν μιλά,
και όμως στην σκέψη μας ζει σιωπηλά.

Κατάμαυρος είναι με μάτια λυχνάρια
που λάμπουν τη νύχτα σαν να ’ναι φεγγάρια,
χάδια δεν θέλει κι αγάπες κλεμμένες
τρέφεται μόνο μ’ ελπίδες χαμένες
και μ΄ όνειρα τρέφεται εδώ κάτω στη γη
από αυτά που συνήθως λησμονάς την αυγή.

Στον ύπνο μας μπαίνει και τα όνειρα κλέβει
ποιος ξέρει ο γάτος τι άλλο γυρεύει!
Αν είδες στον ύπνο σου φεγγάρια κι αστέρια
το πρωί θα ξυπνήσεις με άδεια τα χέρια
και ο κλέφτης ονείρων, ο μαύρος ο γάτος,
στην υπόγεια την τρύπα θα κοιμάται χορτάτος.

μια λέξη στο χώμα

Και να που ήρθε ο καιρός
να αναμετρηθεί ο καθένας μας με τα σκιρτήματα της ψυχής του·
να θυμηθεί τις μυρωδιές από τα φύλλα των βιβλίων·
να ξαναθυμηθεί τα αυθόρμητα χαμόγελα·
να ξαναπερπατήσει στα περάσματα που συναντούσε τους παλιούς φίλους·
να τους ζωντανέψει και να τους συγχωρέσει που δεν τόλμησαν
να χαράξουν μια λέξη στο χώμα.
Και να που ήρθε ο καιρός, ο ποιητής να υψώσει το χέρι του·
να χαϊδέψει τα μάτια του ουρανού·
να του σκουπίσει τα δάκρυα που ποτέ δε στεγνώνουν και να τον απαλλάξει από την αιώνια θεϊκή του μοναξιά

Μια λέξη στο χώμα, εκδόσεις Συρτάρι, 2023

Φεγγάρι

Το φεγγάρι αρμενίζει με πανιά στην κόκκινη νύχτα,
είναι ντυμένο με μπλε πέπλα,
κοντοστέκεται στα φιλόξενα μπαλκόνια των μοναχικών
και τους σκουπίζει τους λυγμούς,
που κανείς δεν τόλμησε να ημερέψει.
Κάθε αυγή
το φεγγάρι,
με μια χαμηλή φωνή,
υπόσχεται πως θα επιστρέψει.
Θα φέρει μαζί του στεφανωμένες τσιγγάνες, με μια μπαλωμένη κιθάρα,
θα χορέψουν με τις μακριές τους κοτσίδες και θα δέσουν τους σταυρούς των
μοναχικών βαθιά στη θάλασσα.
Άνθρωποι, ανοίξτε τα παράθυρα.
Κοιτάξτε σαν να είναι πρώτη φορά το φεγγάρι, φτιάξτε μια σκάλα από κανέλα,
πετάξτε μ’ ένα χελιδόνι στα μαλλιά,
κι ας αργήσουμε απόψε να ακούσουμε το παραμύθι, πριν κοιμηθούμε.

Μια λέξη στο χώμα, εκδόσεις Συρτάρι, 2023

Ξέρες ενδοσκόπησης

Πάει καιρός που οι ποιητές κανακεύουν τις λέξεις τους.
Τις ανατρέφουν με μουσική και με ορθοφωνία —
χασμωδία καμιά μην μειώσει το τεχνικό αποτέλεσμα.

Γυρεύουν τις σπάνιες και άφθαρτες,
που η άνεργη ανάγκη δεν ακούμπησε
κι ούτε ο χειρώνακτας μόχθος έχει λερώσει.

Έπειτα τις συρράπτουν αναπάντεχα
σε εξεζητημένες πόζες,
μακριά
από το αναχρονιστικό «νόημα»
και τους ενοχοποιημένους σκοπούς —
ο ένας τον άλλον συγχαίροντας.

Κι έτσι λιγοστεύουν τα σχοινιά–ποιήματα
απ’ τα άφωνα βάθη της αδικίας να μας τραβήξουν
και λίγο φως στους έγκλειστους να υποσχεθούν.

Έτσι ξεχνιούνται οι κρίκοι–ποιήματα,
να δέσουν τον έναν με τον άλλον σε ανάχωμα
κόντρα στη βία των καιρών.

Πάει καιρός που ακάρφωτες μένουν οι λέξεις —
αυτάρεσκες, να κολυμπούν σε ξέρες ενδοσκόπησης.

ΕΝΑ ΑΛΟΓΟ

Στους βραβευμένους
Με ασυνήθιστα μακρύ λαιμό
κέρατα ανάμεσα στ’ αυτιά
και τέσσερα πανύψηλα ποδάρια·
θαύμαζε τις κηλίδες του στον καθρέφτη

Αναρωτιόταν αν είναι Αραβικό
ή μήπως Απαλούζα
Δεν του περνούσε απ’ το μυαλό
καμήλα πως είναι παρδαλή
χωρίς καμπούρα