μια λέξη στο χώμα
Και να που ήρθε ο καιρός
να αναμετρηθεί ο καθένας μας με τα σκιρτήματα της ψυχής του·
να θυμηθεί τις μυρωδιές από τα φύλλα των βιβλίων·
να ξαναθυμηθεί τα αυθόρμητα χαμόγελα·
να ξαναπερπατήσει στα περάσματα που συναντούσε τους παλιούς φίλους·
να τους ζωντανέψει και να τους συγχωρέσει που δεν τόλμησαν
να χαράξουν μια λέξη στο χώμα.
Και να που ήρθε ο καιρός, ο ποιητής να υψώσει το χέρι του·
να χαϊδέψει τα μάτια του ουρανού·
να του σκουπίσει τα δάκρυα που ποτέ δε στεγνώνουν και να τον απαλλάξει από την αιώνια θεϊκή του μοναξιά
Μια λέξη στο χώμα, εκδόσεις Συρτάρι, 2023
Φεγγάρι
Το φεγγάρι αρμενίζει με πανιά στην κόκκινη νύχτα,
είναι ντυμένο με μπλε πέπλα,
κοντοστέκεται στα φιλόξενα μπαλκόνια των μοναχικών
και τους σκουπίζει τους λυγμούς,
που κανείς δεν τόλμησε να ημερέψει.
Κάθε αυγή
το φεγγάρι,
με μια χαμηλή φωνή,
υπόσχεται πως θα επιστρέψει.
Θα φέρει μαζί του στεφανωμένες τσιγγάνες, με μια μπαλωμένη κιθάρα,
θα χορέψουν με τις μακριές τους κοτσίδες και θα δέσουν τους σταυρούς των
μοναχικών βαθιά στη θάλασσα.
Άνθρωποι, ανοίξτε τα παράθυρα.
Κοιτάξτε σαν να είναι πρώτη φορά το φεγγάρι, φτιάξτε μια σκάλα από κανέλα,
πετάξτε μ’ ένα χελιδόνι στα μαλλιά,
κι ας αργήσουμε απόψε να ακούσουμε το παραμύθι, πριν κοιμηθούμε.
Μια λέξη στο χώμα, εκδόσεις Συρτάρι, 2023
Γράμμα σ’ έναν φίλο
Τα ανήσυχα άλογα που έτρεχαν στον ουρανό,
μας περιμένουν να τα ιππεύσουμε,
χωρίς γκέμια, με τα χέρια ψηλά.
Τα ανήσυχα λόγια που ανταλλάξαμε,
γίνονται κραυγές μες στην ένοχη σιωπή
αυτού του κόσμου.
Ένα μικρό φως στην ομίχλη, κάπου εκεί ψηλά, μας γνέφει.
Είναι η υπενθύμιση να μην αλλάξουμε τη ρότα του πλοίου.
Ακοίμητοι στο κατάρτι, με τα μάτια καρφωμένα στο όνειρο.
Ξενιτεμένοι σε μια πόλη που εξαγοράζει συνειδήσεις και ξεψυχά ξεγύμνωτη.
«Ο φίλος είναι ο άλλος εαυτός μας», φώναξε ένας εξόριστος.
Κι εμείς, εξόριστες ψυχές, σε μυθικούς λαβύρινθους
περπατήσαμε στα συντρίμμια του παλατιού του Οδυσσέα.
Αντικρίσαμε τη στάμνα που έσταζε ακόμη το παλιό νερό.
Μια σταλιά νερό.
Μ’ αυτό ξεδιψάσαμε, το φυλάξαμε σαν αγιασμό.
Οι αναπνοές μας καπνίζουν και σχηματίζουν μια υπόσχεση.
Ας την εκπληρώσουν τα παιδιά μας, τα παιδιά όλου του κόσμου.
Μια λέξη στο χώμα, εκδόσεις Συρτάρι, 2023
Δρόμος
Δρόμος με ανθρώπινες, απόμακρες σκιές.
Βήμα ταχύ –πρέπει- πολύτιμος ο χρόνος – κερδοφόρος.
Ένα παιδί ζητιανεύει την ύψιστη στιγμή της δικαίωσης
Την προσοχή, μια γλυκιά νότα, ένα νευρικό χαμόγελο.
Βήμα ταχύ –πρέπει- πολύτιμος ο χρόνος – ψυχοφάγος.
Υπάρχω, αν και δεν με γνωρίζουν, εκδόσεις Σοκόλη, 2012
Χαίρε, αιώνα
Χαίρε, αιώνα της υποταγής, της άκριτης σιωπής.
Ο άνεμος αδύναμος να παρασύρει το σύννεφο.
Δεν μπορώ να δω τα μάτια σου στα μάτια μου.
Οι δρόμοι ερήμωσαν, τα παιδιά φοβούνται, δεν γνωρίζουν τι να εμπιστευτούν.
Οι νέοι ζητιανεύουν στην αγορά το δικαίωμα.
Χαίρε, αιώνα της υπομονής, της έρημης ψυχής.
Η θάλασσα αδύναμη να κυματίσει περήφανη.
Το χαμόγελο εγκλωβισμένο στο υποκριτικό τέχνασμα.
Τα αθώα μάτια δροσοσταλιά στην πνιγμένη αναπνοή της πόλης.
Το αγοράζειν άλλοθι της λησμονιάς.
Δεν μπορώ να δω τα μάτια σου στα μάτια μου.
Χαίρε, Αιώνα του προσκυνήματος.
Υπάρχω, αν και δεν με γνωρίζουν, εκδόσεις Σοκόλη, 2012
Αγιασμός
Να φιλήσω το δάκρυ σου
Να το μετονομάσω αγιασμό.
Μυσταγωγός στα κοντινά σου μακρινά.
Ιερουργός στα ηθελημένα ανόσια.
Ταξιδεύοντας στα κοντινά σου υπερπόντια.
Θαλασσινή σου στεριά στα ναυάγια.
Τραγούδι σιγανό να το ακούσουν
Όσοι ξέρουν.
Υπάρχω, αν και δεν με γνωρίζουν, εκδόσεις Σοκόλη, 2012
