Ποιους δρόμους πήραμε ψυχή μου
και φτάσαμε ως εδώ;
Ανήμποροι, ανάπηροι, ανέλπιδοι και νεκραναστημένοι.
Σκέλεθρα άσαρκα που βγήκαν απ΄ τους τάφους τους
μια θάλασσα να βρουν
που πάνω της να γέρνει το λιόγερμα.
Του Αρχαγγέλου τα φτερά
αφημένες στα κύματα βάρκες
από χέρια κατάλευκα, παιδικά.
Σαν αυτά που κάποτε μετρούσαν τα άδεια κοχύλια,
που χάιδευαν τα στήθη τα ηδονισμένα
που ψαχούλευαν τις ερεθισμένες ρώγες
τις γιομάτες γάλα
και στις ιδρωμένες παλάμες
φύτρωναν ποικιλόχρωμα κοράλλια.

Τυχαία

όπως όλα τα ωραία

τυχαία τα ωραία άλογα

που με ροδοπάτησαν

αγάπες τα ευγενικά ζώα

στέκονται τώρα από πάνω μου

και τα βράδια τους μάτια

Χλιμιντρίζουν ποτέ ποτέ

υπακούω

μη με οσμίζεσαι ψέμα

κι αχ αχ αναδρομικά

τα σπασμένα πλευρά των φιλιών

κι οχ οχ ο πόνος σου

να μ` έβρισκε ευτυχισμένον ξανά

κάτω

απ` τις οπλές των παλαμών σου

πού έκρυψες τα κλειδιά των ανέμων

των βεγγαλικών τα εργοτάξια

στη μεγάλη έξοδο των λέξεων

δεν είχα άλλο από φωτιά

να σου δίνω το σχήμα του κόσμου

Ικέτιδες

Είχα πάντα μια αιμάσσουσα παρομοίωση
σφηνωμένη πίσω από τα μάτια μου
που δεν έλεγε να γίνει μεταφορά.
Ένα βράδυ, πάνω που θα έκοβα τον ιμάντα της συνείδησης
την αισθάνθηκα δειλά να ξεπροβάλλει
να στάζει λέξεις βαριές
που σκίσανε τα μάγουλά μου
και με δύναμη σωριάστηκαν στο έδαφος
ικέτιδες στον ίσκιο μιας υποθετικής πρότασης.

I.

Τὰ δέντρα ἐτοῦτα ἐγὼ τὰ φόρεσα χιλιάδες χρόνια
Κάτω ἀπ᾿ τὸ δέρμα μου κλῶνο τὸν κλῶνο μεγαλῶσαν
Οἱ ρίζες τους γίνανε φλέβες μου. Στ᾿ ἁλώνια
Τῶν ματιῶν μου, ἴσκιων κύματα, πουλιὰ ἁπλῶσαν.

Νὰ μὴν μιλᾶς γι᾿ αὐτὲς τὶς θάλασσες τοῦ Νότου
Γιὰ τοῦ Θεοῦ τὴν σμαραγδένια γλώσσα στοὺς ἀνθρώπους.
Γιατὶ σκᾶβαν τὰ ὀστᾶ μου ἀσίγαστα μὲ τὸν ρυθμό τους
Καὶ τὰ βαθιά τους μυστικὰ μ᾿ ἀνᾶψαν σ᾿ ἄλλους τρόπους.

Γι᾿ αὐτὸ σοῦ λέω, ἄγριο ἐλάφι μου τῆς Πύλου
Χειμώνα-καλοκαίρι ἐδῶ τὰ δέντρα μου φυτεύω
Στὴν ἴδια πάντα στάση. Στὸν σκοπὸ τοῦ ξύλου
Ἀπ᾿ τὴν σιωπή τους λόγια θερισμένα ὅλο παιδεύω.

Μὰ δὲν περνοῦνε στὶς θαλασσινὲς διάφανες πλάκες
Κι ὅπως μοῦ σβήνει τὸ νερὸ λέξεις κι εἰκόνες
Κι ὅπως μαλώνω μὲ τὴν Μάνα μου τὴ θάλασσα, ἀτάκες
Πὼς εἶμαι νούμερο, πετοῦν τῶν καφενέδων οἱ θαμῶνες.

Ι

Χρόνια βαδίζω πάνω σὲ μιὰ μεταφορὰ

σὲ δρόμο ποὺ τὸν ἔπιασα ἀπ΄τὶς μασχάλες

σὰν τὸν παραλυτικὸ τῆς Βηθεσδὰ

ἕνα τερτατημόριο πρὶν

τὴν ἀνύποπτη ἔγερση.

Ἡ ἀφηρημένη τέχνη θὰ εἶναι πάντα

μιὰ μόνον εὐλαβὴς σιωπὴ

ἀπὸ τὸν πόλεμο ποὺ μόλις ἔρχεται ἤ μόλις

ἀφανίζοντας παρῆλθε

μὲ χρώματα εὐθυτενῆ            After the flood

τὸ νόμισμα ἀενάως τοῦ ἐξαργυρώνει ὁ Klee

γιὰ νά ΄ναι μὲς τὴν ἐρημιὰ τὰ χρόνια μας ἀκέραια

ἤ κάπως ἔτσι -πολὺ πολὺ θὰ θέλαμε-

ἔστω

γιὰ νὰ μὴν εἶναι ἐπιτέλους στριμωχτὰ μέσα σὲ τόσες πέτρες

βουβές, ποὺ κλώθουνε Μονόπετρο τὸν θάνατο

μὲ βία.

Κι ὅμως

κάποτε κάποτε

στὸν ἡλιοτροπισμὸ τῆς θάλασσας

κοιμόταν ὁ Ρεμπὼ αἰωνιότητα κι ὁ Νίτσε μὲ βηματάκι

χοροπηδηχτό, μισὸ ἀπ΄τὴν παράνοια πιὸ πέρα,

ἀπ΄τὸ μηδὲν ἀφυπνιζόταν.