Οι εθνάρχες, οι στρατηγοί ( που πάνω σε αίματα,

σε πτώματα, σε κόκκαλα τον θρόνο τους έστησαν),
o επί Τετάρτης Αυγούστου λογοκριτής,  εντολοδόχος της Ελισάβετ βραβευμένος ποιητής

την Κύπριδα παρέδωσαν

στα μανιασμένα, αγάμητα,

στα στίφη τα οπλισμένα,

τους μελεόφρονας λαούς κατατρύχοντας!

Και η Ραστώνη στον Εκνεφία το βλέμμα της

στυλώνοντας, εκραύγασε:

«Αφρόδιτα! Αίσθηση ελευθέρα! Ουδέποτε! τους αναίσθητους

που σφάζονται για να αισθανθούν, θα συγχωρήσεις».

Τρείς μάνες

Χρόνια τώρα μια φορά την εβδομάδα
άναβε ένα κεράκι στη Μεγαλόχαρη
και μετά πήγαινε τον τυφλό της γιο στον οίκο ανοχής
και τον περίμενε απέξω να τελειώσει
αδιαφορώντας για τ’ αυτοκίνητα και τους περαστικούς
που πια την είχαν συνηθίσει.
Το βλέμμα τους δεν ήταν πια
συγκαταβατικό ή ειρωνικό ή επιτιμητικό
αλλά αδιάφορο, μειλίχιο ή ακόμα και με πόθο
πόθο για την ηδονή που ο γιος της γεύονταν
πόθο κι αυτοί μια τέτοια μάνα να ’χαν·
κι όταν το παιδί της έβγαινε με το λαμπερό χορτάτο του χαμόγελο
η Παναγιά η Γλυκοφιλούσα φορώντας τη ρόμπα της
το κρατούσε απ’ το χέρι και της το ξεπροβόδιζε.

Oλομόναχος

τίποτα δεν είχε μείνει
μόνο νεκρά πουλιά
και λίγα σύννεφα

φεύγουμε αναμάρτητοι —
δεν πατούν τα πέλματα
στο έδαφος
καραδοκεί το σκοτάδι
στο βάθος λιγοστό φως

σκαλίζω τη στάχτη
ανάμεσά σας
ολομόναχος

[Mojgan Abolhassani , Ocean Of Love]

Να βούλιαζα στα χέρια σου
με όλα τα βαρίδια μου
να έληγα στην άμμο
σ αυτά σ αυτά
τα μαξιλάρια του βυθού
τα ριγωμένα
να ‘γερνα επάνω
ωσάν θαλαμηγού
να ξύπναγα
κάθε φορά κι αλλού
να χάιδευα αστερίες σου
τα βρύα, τον ιχθύ
τα φύκια, τα σφουγγάρια,
να κράταγα ενός λεπτού
ανάσα κάθε τόσο

εγώ να ξέρεις
θα σε σώσω.

Η κόκκινη ζακέτα

Τα πρωινά της έκανε συντροφιά  στον καφέ της.

Τις νύχτες άγριος δεσμώτης των σωθικών .
Θερμοκρασία πλάνης.

Ένας δήμιος εντός της
να φυλλομετρά τις εκστάσεις της.
Σαρδόνιο χαμόγελο.

Η αποκόλληση επώδυνο μαρτύριο έρποντας οι σάρκες σαν ανόρεχτα φίδια  κουλουριασμένα.
Ιώδιο μύριζαν οι ώρες.

Το κόκκινο που της χαρίστηκε μα δεν αναζητήθηκε.
Ανυπαρξία  προμελετημένη.

Το ύφασμα που στοίχειωνε την μοίρα της.

Και ένας Μορφέας πιστός στο καθήκον να της σβήνει τα βράδια τα  αστέρια.

Μα δεν την ένοιαζε γιατί φλέγονταν οι  νύχτες.

Όλα στο κόκκινο πύρινα  ζωώδη  ανυπόφορα.

Τα μάτια της έσταζαν μετεωρίτες.