Φωτογραφία Copyright Ελένη Αλεξίου

Ελένη Αλεξίου, «επτά ανάσες πριν», εκδ. Σαιξπηρικόν, 2022

“τσου/κνί/δα/λά/πα/το/παζί”

η γιαγιά είναι σοφή
ξέρει όλες τις λέξεις που
παράγει η γη
όταν τρίβει τα χόρτα
ένας λαχανόκηπος ψηλώνει στη γλώσσα της
γεμίζει η λεκάνη πράσινες συλλαβές

Λασκαρίδου Σοφία (1882 – 1965), ” Η κόκκινη πόρτα” , Λάδι σε μουσαμά , 48 x 38 εκ. Κληροδότημα Σοφίας Λασκαρίδου, Εθνική Πινακοθήκη

Προσωπεία προόδου,
ο κόσμος σε πορεία παράλογη,
υποσχέσεις, κούφια λόγια
να μπεις σε καλούπι οικειοθελώς,
ύστερα χυδαία και πρόστυχα
θα σε πατήσουν,
εσένα, επειδή γνώρισες όλα τα αδιέξοδα
μα είσαι ακόμη εδώ, μεαισθήσεις και σκέψεις
ερήμην του όχλου
«είσαι ό,τι δεν έζησες», σε μόνιμη αναμονή
να χτυπήσεις από μέσα την πόρτα
στο πλήρωμα του αιώνα
ζωντανός στην πτώση σου,
αισθάνεσαι άνθρωπος.
Εσύ, που δεν υποκλίνεσαι σε τούτη
τη γιγάντια καθώς διατυμπανίζουν εποχή,
-με το μικρό ανάστημα,
βεβηλωμένη κι ανειρήνευτη-τη λες
φέρνοντας τα χέρια στο πρόσωπο
να μην τους βλέπεις
εκείνους που δεν έμαθαν ανάγνωση στην ανάγκη,
που δεν ξέρουν να διαβάζουν
τιμή, συνείδηση, χρέος,
εκείνους που στα μυαλά τους
κλώθουν σκοτάδι, λήθη
και θανατικά.

*Το ποίημα ανήκει στο ανέκδοτο (ομώνυμο) ποιητικό έργο Ὀρίγανος ὁ Ἔρωντας. Αφιερώνεται στη μνήμη του Νίκου-Γαβριήλ Πεντζίκη (17/30 Οκτωβρίου 1908-13 Ιανουαρίου1993).

I

Κοιμᾶμαι
κι ἡ τύχη μου δουλεύει στὸ ρελαντί της
ἔτσι νομίζω δίκαιο
ποὺ σκαρώνω τ΄ὄνειρο
μὲ ἄδειο του τὸν τενεκὲ στὸ χέρι
συνάζοντας στάλα τὴ στάλα
δάκρυα πάντα ἐκπρόθεσμα
στὸν ἄπορο καιρό

Διαβαίνει
πίσω μου ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἤτανε
νὰ γίνει ὅ,τι εἶχε ὀνειρευτεῖ
καὶ μπρός μου, σὰν ἧττα μου εὐθυτενής,
λόγια ψιθυριστὰ τοῦ Χαίλντερλιν ἀπὸ χαδούλια ἀστράκια
νύχτας φεγγόβολης

στὸ ἄσυλο τὰ εἶδε
ἀπ΄τ΄ ἀνοιχτὸ παράθυρο ὁ βὰν Γκὸγκ
καὶ τὸ παράλογο σὰν τὸ Τριώδιο ἄνοιξε
δίχτυ φαντὸ ἀπὸ φῶς,
νωπὴ χαρὰ κι ἀνείπωτη
ποὺ νὰ χωράει τὰ πάντα

Σιωπή μου, ἐσὺ ἀνήσυχη, ἀπὸ τ΄αὐτιὰ τοῦ δίχταμου
πᾶμε νὰ πιάσουμε τ΄ἀνέγγιχτο
γιατὶ ἐτούτη ἡ δύναμη μέσα στὴν ἐκκλησιὰ τὴ σφριγηλὴ
ποὺ σοῦ τραβάει κουπὶ
σωστὰ ἀγάπησε κι ἀντέχει.

και το σπέρμα σου

υετός απύθμενος στη στερεμένη σάρκα

πόσες φορές δεν λαχτάρησε η ανάσα

μια σπίθα άνοιξης

πόσες φορές ο πόθος δεν λάβωσε την άνυδρη

χοϊκή σχισμή

το σπέρμα σου κορφολογώ σαν άνθος

παράταιρο ξένης πολιορκημένης χώρας

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΦΩΤΕΙΝΗ

Τι έγνοια αυτή που τρώει το κορμί
Και μαύρους κύκλους ζωγραφίζει.
Στα μάτια σου λιμνάζει η αφορμή
Και ροκανίζει το σχοινί.

Μια νύχτα φωτεινή
Τη μέρα εξαργυρώνει.
Η έξοδος στενή
Και η φωνή σου μόνη
Σ’ αναστατώνει για μια στιγμή.

Μια θάλασσα ντυμένη στα λευκά
Παράταιρα σού σεκοντάρει.
Κρεβάτι στρώνει, έρωτα κεντά
Για να σε πάρει στ’ ανοιχτά.