6 (απόσπασμα)
Ένα παιδί είπε Τί είναι η χλόη; Φέρνοντάς τη μου στα γεμάτα χέρια του.
Πως μπορούσα να απαντήσω στο παιδί; Δεν ξέρω τι είναι περισσότερο από εκείνο.

Φαντάζομαι πως πρέπει να είναι η σημαία της διάθεσής μου, με ελπιδοφόρα πράσινη
ύλη υφασμένη.

Ή φαντάζομαι είναι το ρινόμακτρον του Κυρίου,
Ένα ευώδες χάρισμα και ενθύμημα σκόπιμα ριγμένο,
Φέρει του κατόχου το διακριτικό κάπου στις άκρες, για να κοιτούμε και να
παρατηρούμε,και να λέμε Ποιανού;

Ή φαντάζομαι η χλόη είναι ίδια ένα παιδί,το σχηματισμένο βρέφος της βλάστησης […]

21 (απόσπασμα)
Είμαι ο ποιητής του Σώματος και είμαι ο ποιητής της Ψυχής,
Οι απολαύσεις του παραδείσου είναι μαζί μου και οι οδύνες της κόλασης είναι μαζί
μου,
Τις πρώτες τις ενοφθαλμίζω και τις πληθαίνω πάνω μου, τις δεύτερες τις
μεταφράζω σε μια νέα γλώσσα […]

(Ταμένος είμαι ο μοναχός,
Δόκιμος ανεπίδεκτος της ηλικίας.
Υπακούω.

Συνομιλώ κυρίως με αγνώστους
Και νεκρούς.

Δεν μεγαλώνω.

Περερμηνεύομαι κι εγώ
Στον ύπνο,
Μαζί με τ’ άλλα οιονεί παρόντα.)
Η έξοδος είναι στο βάθος. Ασταθής, με κλίση αφύ-
σικη στον ουρναό.
Όλο τριγμούς, ανάσες και στριγκλιές. Μέσα στους
καπνούς. Σε λάθος σχήμα και δονούμενη. Διπλά και
τριπλά κλειδωμένη με γρίφους παιδικούς. Ανοίγοντας
μονάχα προς τα μέσα.

Άπορος στον κόσμο αυτό ο λεπτουργός. Όμως το
πνεύμα του, επιταγή. Εξαργυρώνεται, πληρώνει χρέη
παλαιά.
Και αποκτά τα πράγματα.

Ήρθε η ώρα. όλα θα ξαναρχίσουν τώρα, κι ο λε-
πτουργός, σε βαθιά κι ευφρόσυνη αμφιβολία, θα συνε-
χίσει την κρυπτογράφηση των φαινομένων.

Φέρνει κοντά του τον μεγάλο κώδικα της προσευ-
χής.
Κύριε. Που μοίρασες τις εκατό αισθήσεις, ζητώντας
πίσω την εκατοστή. Που με χωρίζεις μια στιγμή απ΄
την μοναδικότητά μου και υπάρχω. Από τ’ αμέτρητα
ονόματά σου κι απ΄το απαγορευμένο, και σε επικα-
λούμαι.
Κοινωνώ την ποσότητά σου. Κατεργάζομαι, Κύριε,
την ψυχή μου.

(Ο λεπτουργός, Κέδρος 1995)

Ποιήματα για το «ποιείν» 15.05.2007

ΕΝΑΛΙΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ
με βρέχεις
εικόνα
μισός σκοτεινός
κι ο άλλος υπόλοιπο
με του σύννεφου την πέτρα στο χέρι
δεν ξέρω πώς να βγω
με ποια λογική ανέμου
από τούτο το τετράγωνο

μου έμελλε
να ζήσω με μιαν απόσταση χεριών φεγγάρι μου
και αναπηδητά κάτω απ` το δέντρο της σπουδής
να `σουν τουλάχιστο σε προσιτό κλαδί
το βαρύ επιδόρπιο
γη και συ
στη γη με ουρανού υλικά να σκύβεις
διπλή πυρόσβεση και να συγκλίνεις
στη φωτιά
ματαίως
αγκίστρι
δίχτυ
ωμή παλάμη
κι άλλους ό,τι βρω άρπαγες
απ` το λαιμό
να κατεβάζω το θεό μου
κι όλα στα μισά
κι όλο μισά γιατί σου ανοίγω λόγια
με αθάνατα λυχνάρια τι δουλειά έχω
άναψα στα τσιγάρα μου ναρκωτικά σινιάλα
και ενάλιος στο παράθυρο
σ` ευτυχισμένο χάλι βαφτίζομαι Αύγουστος

ΒΙΟΛΑΚΙ ΓΑΜΗΜΕΝΟ
Βιολάκι γαμημένο που μου δίνεις σήμερα μια χούφτα από γυαλί τριμμένο να το καταπιώ. Δοξάρι στο διάφραγμα και γύρω σύμβολα, ένα σφουγγάρι έτοιμο να στάξει δάκρυα, ένα λευκό χαρτί κι ένα μολύβι, τα σαπισμένα σώματα των λέξεων… Κόψε, κόψε, μήπως και ξέρω τι κόβεις πια; Από τη μια μεριά σαν νότες απ’ την επομένη του θανάτου μου, από την άλλη ευγνωμοσύνη το πέρασμα απ’ τον κόσμο μόνος για ν’ ακούσεις αυτό που να σε ρίχνει τραυματία στην άσφαλτο ακίνητο να περιμένεις το ασθενοφόρο, με μια κουβέρτα της στιγμής και δάκρυα στο οδόστρωμα…Τα παγωμένα πόδια μου περνάει ένα ρυάκι βρώμικα νερά, χαρτιά βρεγμένα γράφουν πάνω τους ονόματα…κυλάνε με το βρώμικο νερό και ρίζες, ρίζες υδρόφιλων φυτών που κινούν τη σήψη τους…δεν έχει λόγια, και τώρα το ανελέητο δοξάρι είναι ένα ατσάλι που σπαράζει την τάξη των σπλάχνων σου, μικρές δοξαριές σαν οιμωγές του έρωτα με γεύση όμως πικρή… Μόνο τα οστά μας θ’ αφήσουν τα ερείπια ενός πάθους μάταιου…Φεύγει, φεύγει η μουσική σε μια μαρμαρυγή αστερισμών που νιώθεις πως κατάγεται από την ύλη των ονείρων σου… Γέρνω το αυτί πάνω στο μάρμαρο με τ’ όνομά σου μητέρα. Ακούω…

Νίκος Πλουμπίδης

Σε τούτη την πατρίδα τί γυρεύω,
με μισθοφόρους και πραιτωριανούς,
τη δόξα σου γονατιστός να ζητιανεύω,
και να χτυπώ την πόρτα σου στους ουρανούς.

Σαν ψίχουλα είναι τούτα τα στιχάκια,
από συμπόσια και ξενύχτια ποιητών,
τα ψιθυρίζουν οι χαφιέδες στα σοκάκια,
εκεί που πάω σαν το ψάρι να πιαστώ,
τα ψιθυρίζουν οι χαφιέδες στα σοκάκια,
εκεί που πάω σαν το ψάρι να πιαστώ.

Κινήσαμε για μακρινό ταξίδι
κι η νύχτα φαρμακώνει τα φιλιά
ποιος κόσμος μας κρατάει και ποιο σανίδι
απόψε που δικάζουν τον Πλουμπίδη.
Οι λύκοι αγκαλιά με τα σκυλιά.