(Ταμένος είμαι ο μοναχός,
Δόκιμος ανεπίδεκτος της ηλικίας.
Υπακούω.
Συνομιλώ κυρίως με αγνώστους
Και νεκρούς.
Δεν μεγαλώνω.
Περερμηνεύομαι κι εγώ
Στον ύπνο,
Μαζί με τ’ άλλα οιονεί παρόντα.)
Η έξοδος είναι στο βάθος. Ασταθής, με κλίση αφύ-
σικη στον ουρναό.
Όλο τριγμούς, ανάσες και στριγκλιές. Μέσα στους
καπνούς. Σε λάθος σχήμα και δονούμενη. Διπλά και
τριπλά κλειδωμένη με γρίφους παιδικούς. Ανοίγοντας
μονάχα προς τα μέσα.
Άπορος στον κόσμο αυτό ο λεπτουργός. Όμως το
πνεύμα του, επιταγή. Εξαργυρώνεται, πληρώνει χρέη
παλαιά.
Και αποκτά τα πράγματα.
Ήρθε η ώρα. όλα θα ξαναρχίσουν τώρα, κι ο λε-
πτουργός, σε βαθιά κι ευφρόσυνη αμφιβολία, θα συνε-
χίσει την κρυπτογράφηση των φαινομένων.
Φέρνει κοντά του τον μεγάλο κώδικα της προσευ-
χής.
Κύριε. Που μοίρασες τις εκατό αισθήσεις, ζητώντας
πίσω την εκατοστή. Που με χωρίζεις μια στιγμή απ΄
την μοναδικότητά μου και υπάρχω. Από τ’ αμέτρητα
ονόματά σου κι απ΄το απαγορευμένο, και σε επικα-
λούμαι.
Κοινωνώ την ποσότητά σου. Κατεργάζομαι, Κύριε,
την ψυχή μου.
(Ο λεπτουργός, Κέδρος 1995)
(Ξέρω την αμαρτία μου, η άνθρωπος.
Έτεκα ποίημα κάποτε
-Τόσο απλό, τόσο απλό το ανέφικτο-
Και δεν ηλικιώνεται για να πεθάνει
Να ενσωματωθεί ξανά στο φως.)
Τυχοδιώκτης,
Κέρδισες περιουσία
Στα χαρτιά, στα άλογα
Επιταγές αγνώστου εξαργυρώσες,
Τις λέξεις ξόδεψες όλες
Στα αβάφτιστα.
Πού πας, κυνηγημένος,
Με τα κλοπιμαία της ζωής σου;”)
Στη λάμψη της,
Έμεινε, φοβερός, ν’ αντανακλάται
Έξω απ’ το χρόνο,
Πάνοπλος.
Μέσα,
Μια δυσδιάκριτη ηχώ,
Οσμή και γεύση από συντέλεια.)
(Ημερολόγιο του διπλού χρόνου, Κεδρος 2005)
Ποίηση (2)
Η ποίηση πρέπει να μεταδίδει, σε
πρώτο ή σε δεύτερο επίπεδο ανάγνω-
σης, άμεσα και ζωντανά, κάτι που καμιά
τέχνη (εκτός από τη μουσική και τον έρωτα)
δεν μπορεί να μεταδώσει: μια εξωαισθητική
αντίληψη των ορατών και αοράτων.
Προσοχή
Οφείλω να προσέχω ακόμα περισσότε-
ρο, καθώς διατρέχω την κάθε μου μέρα,
τα πράγματα και τους ανθρώπους. Ήδη, νομί-
ζω πως είμαι πολύ πιο παρατηρητική-σχε-
δόν όσο ήμουν ως παιδί.
Σύνδρομο του συγγραφέα
Το οτι γράφω οφείλεται πότε σε μια
μικρή μου ανεπάρκεια να ζήσω, πότε σε
μια αφόρητη υπερεπάρκεια.
Ζωή
Η ζωή είναι ένα παραισθησιογόνο από
το οποίο όλοι έχουμε πάρει θανατηφόρα
δόση.
Ύπνος
Αν υποτεθεί οτι κάποιος ζει 70 χρόνια,
κοιμάται 70χ360=25200 φορές. Γιατί
χρειαζόμαστε τόσες γενικές δοκιμές; Πρέπει
να πρόκειται για πολύ σπουδαία παράσταση.
(Πρώτη Ύλη. Ροές [Πτερόεντα], 2003)
Ωραίος ο χριστιανικός μυστικισμός του πρώτου ποιήματος, γιατί κοιτάει ανατολικά. Αναβλύζει όντως ένα άρωμα ησυχασμού.
Τα πέντε τελευταία δεν τα θεωρώ ποιήματα αλλά η ενδιαφέρουσα φιλοσοφική τους διάθεση θα μπορούσε να τα κατατάξει σε φιλοσοφικούς αφορισμούς. Το πρώτο απο αυτά, νομίζω πως υστερεί σε ευρηματικότητα έκφρασης και σε στοχαστικό βάθος σε σχέση με τα υπόλοιπα.
Ευχάριστη η έκπληξή μου, απο μια γυναικεία ποίηση με ενδιαφέρουσες φιλοσοφικές/υπαρξιακές αναζητήσεις και ένα αξιόλογο μυστικιστικό υπόβαθρο.
Ευχαριστώ τον Νίκο Ράπτη για το σχόλιό του.
Διευκρινίζω ότι τα κομμάτια που έχουν τίτλο δεν είναι ποιήματα (αλλά ούτε ακριβώς και αφορισμοί): προέρχονται από ένα βιβλίο φτιαγμένο από σημειώσεις, σκέψεις, λήμματα προσωπικού λεξικού κ.ά. – αυτά που τα ονομάζω όλα Πρώτη Ύλη= πράγματα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να γίνουν ποιήματα ή ιστορίες ή αφορισμοί ή οτιδήποτε…
Τα υπόλοιπα είναι αποσπάσματα από δυο ποιητικά μου βιβλία – και αρκετά ανακατεμένα, μάλιστα.
Τώρα, το πραγματικό μου σχόλιο: εντυπωσιάστηκα συναντώντας ξανά τον όρο “γυναικεία ποίηση”. Θαρρώ ήταν της μόδας τη δεκαετία του 70… Νόμιζα πως η ποίηση έχει αποκατασταθεί πλέον ως μη έχουσα φύλο…
Οι διευκρινίσεις για τα βιβλία (είδος βιβλίου, σειρά ποιημάτωνν κτλ) δεν έγιναν, συνειδητά, από τον ανθολογούντα, εξ’ ου και ο τίτλος, Μικρό Ανθολόγιο, ως εξήγηση.
Έχετε δίκιο. Η προκατάληψη που ενέχει ο όρος αυτός με πρόδωσε. Χρειάζομαι μάλλον παραπάνω χρόνο (και διάβασμα) για να συνηθίσω τις νέες αυτές συνθήκες (τις νέες θεματολογίες ποίησης, τους νέους ρόλους, τα νέα φύλα). Άλλωστε η δεκαετία του ’70 είναι απελπιστικά κοντά σε σχέση με το εύρος της ανθρώπινης ιστορίας…
ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΜΟΥ ΕΊΝΑΙ ΑΠΛΑ ΘΑΥΜΑΣΤΙΚΑ !!!