2007

Χρόνος πληκτικός,
οι εποχές άτονες, επίπεδες,
σαν να πατινάρεις απʼ άκρη
σʼ άκρη του παγοδρομίου.

Τον Αύγουστο φώναξα «Α!»
Τον Οκτώβριο φώναξα «Ωχ!»
Στη γιορτή μου
και στα γενέθλιά μου.

ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΗ

Το πιο πολύ του εαυτού μου στον καθρέφτη:
Το πιο πολύ του εαυτού μου να πεθαίνει.

ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ

Να ένα ρόδο, το ρόδινο του ονόματός του.
Το άρωμα να νοηματοδοτεί την σιωπή.
Δίνοντάς το, προσθέτω λίγα ακόμα δευτερόλεπτα
ως απόδειξη πως κάποτε ήμουν εδώ.

Βρήκες σκοινί να δέσεις την αρμάδα

στο κόμπο του σπαρτάρησες μικρός

ποιός σε στοιχειώνει άραγε νεκρός

λέξη των ημερών η αποφράδα

άρρητη κλίση των παθών θηλιά

χορεύει στο κενό ο πολυέλαιος

ποιός χορηγός επένδυσε στο έλεος

λέξη ενδημείς σ’ αδέσποτα σκυλιά

Τι γύρευες να βρείς στο κομοδέσιο

το πέταξες στα μαύρα τα νερά

και ποιά μουλάτα να σε κλαίει γοερά

λέξη των ναυαγών το σιτηρέσιο

χάος αλφάδι και της μοίρας τιμονιά

βοστρύχων έλικες χυτοί στο νεκραλώνι

ποιός τώρα ασκεί τα χρέη του τελώνη

λέξη ενεδρεύεις στου λύκου τη μονιά

το χρόνο το μετράς με τα τσιγάρα

λέξη του μελλοθάνατου κατάρα

1.
Εσύ, για πρώτη φορά στη ζωή μου
εσύ είσαι η μουσική
που θα ντύσει τη σάρκα
και τα κόκκαλά μου
την απεχθή μου γύμνια
γιατί μόνο οι γυμνοί που είναι μόνοι τους
φαίνονται άσχημοι.
Τα μάτια που μας κοιτάζουνε
μας κάνουνε ωραίους.

2.
Ανοίγεις δρόμους
μέσα μου,
χαράς αβάδιστης.

Εμαθες να επιβιώνεις.
Με δύναμη πλεύσεως απεριόριστη αντέχεις ανθρώπους και βάρη σωματικά και ψυχικά.
Ολοι ζητάνε ένα κομμάτι σου ή ένα κάθισμα.
Δεν ξέρεις πιά αν είσαι το πλοίο, ο καπετάνιος ή απλά ένα κάθισμα.
Σηκωθείτε σας παρακαλώ, πρέπει να πάρω ανάσα.
Κοιτάς τους ανθρώπους από το παρελθόν και το μέλλον.
Είστε πολλοί και θα βουλιάξουμε.
Μπείτε σε μιά σειρά και θα εξυπηρετηθείτε όλοι.
Ο γιατρός πέταξε την ρόμπα του.
Οι άσπρες χειροπέδες έχουν λερωθεί.
Θα πάω να τις ξεπλύνω στο κύμα.
Είσαι νέος και κρατάς την σανίδα του surf.
Βουτάς για να βρεις το σωστό κύμα.
Η εξωτική Copacabana.
Ωραίος προορισμός μου ακούγεται.
Μελαχροινά χαμόγελα και τορνευτά οπίσθια.
Χρωματιστά ποτά με ομπρελάκια.
Θα μπορούσε να φυσήξει ο άνεμος και να πετάξεις μαζί τους.
Είσαι αραχτός στις ξαπλώστρες.
Η μουσική έχει τον παλμό του αίματος που κοχλάζει μέσα σου.
Υστερα ξανά στο νερό για νέο προορισμό.
Fucking good είναι αυτή η ζωή με τις τρικυμίες της και τις νηνεμίες της.
Μ’αρέσουν τα μεγάλα κύματα.
Οι βάρβαροι έχουν την απίστευτη λέξη ΤΗΕ WAVE.
Περιγράφουν εκείνο το τεράστιο κύμα που πάνω του θες να σκαρφαλώσεις.
Μιά στιγμή να συλλάβεις τον ήλιο και να ξανακατέβεις.
Γιατί να μην υπάρχει η αντίστοιχη ελληνική λέξη;

Κάποτε ο Χάνραχαν ταξίδευε προς τον Βορρά, προσφέροντας κάθε τόσο την βοήθειά του σε κάποιον αγρότη κατά την πλέον επιβαρυμένη με γεωργικές εργασίες περίοδο του έτους· κι ακόμη: διηγείτο τις ιστορίες του και μοιραζόταν τα τραγούδια του σε αγρυπνίες νεκρών και γάμους.
Μια μέρα συνάντησε κατά τύχη, στον δρόμο του για το Κολούνει,_ κάποια Μάργκαρετ —Ρούνει, μία γυναίκα που γνώριζε από το Μούνστερ, όταν ήταν νέος, και η οποία δεν έχαιρε και της καλύτερης φήμης εκείνον τον καιρό· οι λυσσαλέες προσπάθειες που κατέβαλε ο ιερέας για να την εκδιώξει από την περιοχή, την ανάγκασαν εν τέλει να αυτοεξοριστεί. Ο Χάνραχαν την αναγνώρισε από την περπατησιά και από το χρώμα των ματιών της καθώς και από τον τρόπο που έπιανε πίσω τα μαλλιά της, φεύγοντάς τα από το πρόσωπο, με το αριστερό χέρι. –περιφερόταν, του είπε, από τόπο σε τόπο πουλώντας ρέγκες και άλλα ψαρικά, και τώρα επέστρεφε στο Σλάιγκο,_ στο σπίτι της στο Μπάροου,⁴ όπου συγκατοικούσε με μιαν άλλη γυναίκα, την Μαίρη Γκίλις, η οποία είχε υποφέρει στο παρελθόν σχεδόν την ίδια ιστορία με εκείνη και του είπε πως θα της έδινε ιδιαίτερη χαρά αν ερχόταν να μείνει στο σπίτι μαζί τους και μοιραζόταν τα τραγούδια του με τους μπάκαχς και τους τυφλούς και τους βιολιστές του Μπάροου. Και του είπε πως τον θυμόταν καλά και πώς έτρεφε για αυτόν –παλιά– κάποιαν ερωτική επιθυμία· όσο για την Μαίρη Γκίλις, συχνά σιγοψιθύριζε κάποια τραγούδια του από μνήμης, και συνεπώς δεν θα έπρεπε να φοβάται μην τύχει κακής μεταχείρισης· και ακόμη, όλοι οι μπάκαχς και οι φτωχοί μόλις τον άκουγαν θα του εξασφάλιζαν ένα μερίδιο από τα κέρδη τους –όσον καιρό θα έμενε κοντά τους– για τις ιστορίες και τα τραγούδια του και συνάμα θα φρόντιζαν να εξαπλωθεί η φήμη του ονόματος του σε όλες τις κοινότητες της Ιρλανδίας.