Η Μελισσάνθη διαβάζει 2 Ποιήματα από ηχογράφηση του 1984 για την ΕΡΑ

1. Εκείνο το καλοκαίρι
2.Καλοκαιρινές ώρες (απόσπασμα)

Καλοκαιρινές ώρες

Καλοκαιρινές ώρες
Ανάβουν οι, ώρες του καλοκαιριού τα πρωινά!..
Πόσα καινούργια πρόσωπα, καινούργια βήματα, νέες φωνές,
από παντού καλέσματα, λάμψεις, μηνύματα
έρχονται, φεύγουν με το μελτεμάκι,
πού ξετρελλαίνει των παιδιών τις λυτές κόμες,
καθώς τρέχουν με πέλματα γυμνά στην αμμουδιά!..
Κʼ υστέρα πάει να σπρώξη τα ιστιοφόρα μας
καταμεσής του γαλανού πελάγου,
Με τόσα αποδημητικά πουλιά διασταυρωνόμαστε,
με τόσα σημαιοστόλιστα καράβια!..
Έρχονται, φεύγουν, φορτωμένα χαιρετίσματα, ποτισμένα αλάτι
και νοσταλγία θαλασσινή!..
Με την αυγή σαλπάρουν, ξεκινούν
σαν τα πουλιά τα μεγάλα ιστιοφόρα
παίρνοντας την αρμύρα από τα δάκρυα μας στʼ ανοιχτά πανιά τους,
πάνω στων γλάρων τις φτερούγες το χαιρετισμό μας!..

Ακόμʼ, αφρέ μου, να βαστάς και να ʼμαι γυρισμένος
με δυο φιλιά της μάνας μου, με φούχτα γη της γης μου!
Ο Πόρφυρας

Έρχομαι από το μακρινό χωριό Blackwell
της κομητείας Derbyshire
ένα παιδί από τʼ ανθρακωρυχεία
της Αγγλίας.
Η δική σου Κέρκυρα
με τους στρατώνες στο φρούριο
και κυρίως τη θάλασσα
– αυτή τη θάλασσα
με τα νερά γλυκά και χαριτωμένα
σε νύχτα σπαρμένη μάγια –
δεν είναι η δική μου γη κι ακρογιαλιά.

Το αγνοούμενο σώμα μου
μόλις δεκαοκτώ χρονών
ταξιδεύει ακόμη για τα Ιόνια Νησιά
από τον Ιανουάριο του 1847 –
μέλος του Τάγματος Εφεδρείας
του αγγλικού στρατού
ως τη συνάντησή μας
στον Μόλο της Μανδρακίνας

Απομεινάρι θαυμαστό ερμιάς και μεγαλείου

Λεύκιος Ζαφειρίου 8.4.2008

Μ Ε Τ Α Μ Ο Ρ Φ Ω Σ Ε Ι Σ

Μνήμη Χ. Λ. Μπόρχες

Με τον καιρό το κάθε ποίημα μετατρέπεται σε μια ελεγεία
Οι φίλοι που έχουν φύγει δια παντός σε αγγέλους
και στους θεούς μετέβησαν για να επιστρέψουν σαν χρυσή βροχή

τη στέρφα γη της μοναξιάς που θα ποτίσει
της Λήδας, που της φυλακής τα σίδερα θα γκρεμίσει
γιατί όλα τα μπορεί ο ουρανός με τη βοήθεια του Χρόνου – άν θέλει.

Οι λέξεις του ποιήματος σπόροι είναι που καρπίζουν,
οι τόκοι μιας κατάθεσης που κάποτε γυρίζουν
στον καταθέτη, την τράπεζα του μέλλοντος που είχε εμπιστευθεί.

Κι όλα μαζί αν ξεγελούν τον παρελθόντα κλέφτη
θα είναι γιατί η υποβόσκουσα ζωή έτσι το θέλει
να καμαρώσει όπως πεταλούδα το σκουλήκι: ποιητή!

η φωνή του Jorge Luis Borges εδώ

Όλα συμβαίνουν σʼ εκείνον, στον άλλο, στον Μπόρχες. Εγώ περπατάω στους δρόμους του Μπουένος Άιρες σταματώντας ίσως μηχανικά, για να κοιτάξω την καμάρα μιας πόρτας ή μια καγκελόπορτα· νέα του Μπόρχες παίρνω από το ταχυδρομείο και βλέπω ταʼ όνομά του σε ακαδημαϊκές επιτροπές, σε κάποιο βιογραφικό λεξικό. Μʼ αρέσουν οι κλεψύδρες, οι χάρτες, η τυπογραφία του δεκάτου ογδόου αιώνα, οι ετυμολογίες, η γέψη του καφέ και η πρόζα του Ρόμπερτ Λιούις Στήβενσον· ο άλλος μοιράζεται τις ίδιες προτιμήσεις, αλλά με ματαιοδοξία που τη μετατρέπει σε θεατρινισμούς. Θα ήταν υπερβολή να πω πως οι σχέσεις μας είναι εχθρικές· εγώ ζω, εξακολουθώ να ζω, για να μπορεί ο Μπόρχες να επινοεί τη λογοτεχνία του· κι αυτή η λογοτεχνία με δικαιώνει. Δε μου είναι δύσκολο να παραδεχτώ πως έχει συνεισφέρει μερικές αξιόλογες σελίδες, αυτές οι σελίδες όμως δεν μπορούν να με σώσουν, ίσως επειδή ό, τι είναι καλό δεν ανήκει πια σε κανένα, μήτε σʼ εκείνον, στον άλλο, αλλά στο λόγο ή στην παράδοση. Οπωσδήποτε πρόκειται κάποτε να χαθώ οριστικά, και μόνο μια στιγμή του εαυτού μου ίσως μπορέσει και ζήσει στον άλλο. Λίγο λίγο, του παραχωρώ έδαφος, ό,τι έχω και δεν έχω, αν και ξέρω καλά τη διεστραμμένη του συνήθεια, να υπερβάλλει και να παραποιεί τα πάντα. Ο Σπινόζα κατάλαβε πως όλα τα πράγματα προσπαθούν να διατηρήσουν την υπόστασή τους: η πέτρα θέλει να είναι αιωνίως πέτρα, και η τίγρη, τίγρη. Θα επιζήσω στον Μπόρχες, όχι στον εαυτό μου ( αν υποθέσουμε πως είμαι κάποιος) και πάλι αναγνωρίζω τον εαυτό μου λιγότερο στα βιβλία και περισσότερο στο περίπλοκο κούρντισμα μιας κιθάρας. Εδώ και χρόνια, προσπάθησα να τον ξεφορτωθώ και πέρασα από τις μυθολογίες των συνοικισμών της πόλης στα παιχνίδια με το χρόνο και το άπειρο, τώρα όμως, τούτα τα παιχνίδια ανήκουν στον Μπόρχες, και θα πρέπει να σκαρφιστώ κάτι άλλο. Έτσι η ζωή μου είναι μια διαρκής φυγή, και χάνω τα πάντα, και τα πάντα ανήκουν στη λήθη ή στον άλλο.
Δεν ξέρω ποιος απʼ τους δυο μας γράφει τούτη τη σελίδα.

Ο εραστής της Λαίδης Τσάτερλυ είναι μύθος.
Ακούστε, θα σας πω την ιστορία:
ο λόρδος, απʼ τον πόλεμο σακάτης∙
λαβώθηκε στην πλάτη και το στήθος
κι έμεινε μήνες στα νοσοκομεία.
Μα γύρισε στη Λαίδη -και κοντά της

σε νέα περνάει φάση το ζευγάρι.
Δεν εμποδίζει πια το σεξ η αναπηρία
-μα είναι ταμπού και δεν το συζητάει
κανείς, λες και του έρωτα η χάρη
σβήνει κι αυτή, με την ακινησία.
Μα ωστόσο, το μυαλό δεν σταματάει

ερωτικές να φτιάχνει παραστάσεις.
Κι υπάρχουνε ακόμα και χαπάκια
που οι Τσάτερλυ του σήμερα γνωρίζουν.
Σʼ εκείνες που βολεύονται τις στάσεις
μʼ αγγίγματα και χίλια δυο κολπάκια
την ηδονή στη σύντροφό τους τη χαρίζουν.

Αυτά μας είπε σαν ρωτήθηκε η Κυρία
(κι ήτανε ψέμα πως το Λόρδο απατούσε).
Καιρός να μάθει ο κόσμος την αλήθεια:
κάποιος με μια –κινητική- αναπηρία
τη σύζυγό του πια δεν θʼ αμελούσε
-κι ο Λώρενς είχε γράψει παραμύθια.

(31/5/2008, πρωτοδημοσιεύθηκε στο περιοδικό “Αναπηρία τώρα” τεύχος 62)