Ακόμʼ, αφρέ μου, να βαστάς και να ʼμαι γυρισμένος
με δυο φιλιά της μάνας μου, με φούχτα γη της γης μου!
Ο Πόρφυρας
Έρχομαι από το μακρινό χωριό Blackwell
της κομητείας Derbyshire
ένα παιδί από τʼ ανθρακωρυχεία
της Αγγλίας.
Η δική σου Κέρκυρα
με τους στρατώνες στο φρούριο
και κυρίως τη θάλασσα
– αυτή τη θάλασσα
με τα νερά γλυκά και χαριτωμένα
σε νύχτα σπαρμένη μάγια –
δεν είναι η δική μου γη κι ακρογιαλιά.
Το αγνοούμενο σώμα μου
μόλις δεκαοκτώ χρονών
ταξιδεύει ακόμη για τα Ιόνια Νησιά
από τον Ιανουάριο του 1847 –
μέλος του Τάγματος Εφεδρείας
του αγγλικού στρατού
ως τη συνάντησή μας
στον Μόλο της Μανδρακίνας
Απομεινάρι θαυμαστό ερμιάς και μεγαλείου
Λεύκιος Ζαφειρίου 8.4.2008
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ ΚΑΙ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΑΚΤΗ
Το περιοδικό Λογοτεχνίας και Κριτικής Ακτή
σε συνεργασία με τον Δήμο Στροβόλου,(Λευκωσία,Κύπρος)
οργανώνουν
«Ποιητική Βραδιά με Πανσέληνο»
την Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2008
από τις 9:30μμ-11:00μμ
στο Θεατράκι του Πάρκου Αγίου Δημητρίου
(δίπλα από το Αθλητικό Κέντρο του Δήμου Στροβόλου)
Θα διαβάσουν ποιήματά τους οι ποιητές:
Γιάννης Η. Παππάς
Ελένη Κεφάλα
Ανδρέας Σισμάνης
Συντονίζει ο φιλόλογος
Γιώργος Μύαρης
Δεξίωση
Είσοδος ελεύθερη
Χορηγοί : ΣΠΕ Στροβόλου
: Πολιτιστικές Υπηρεσίες Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού
@παιδί απο τ’ανθρακωρυχεία κάπου στο Derbyshire
William,
Τα διαμάντια της ζωής είναι μια χούφτα στιγμές. Μη τη σπαταλάς σε αναζήτηση των αχαράκτων λίθων που περιχαρακώνουν τα νιάτα και την ρέουσα ενέργεια σου.
Να φύγεις, μ’ακούς; Φύγε κι έλα στο Ποντικονήσι να στολίσουμε τους κήπους με νεραγκούλες και μενεξέδες.
Εκεί να δείς σκάψιμο.
Τα διαμάντια είναι παντοτινά αλλά στη κοπριά γεννιούνται τα λουλούδια (λέξεις, δάνειες και ακρωτηριασμένες λέξεις, λέξεις άλλων, να ποια είναι η ισχνή ελεημοσύνη που μας άφησαν οι ώρες και οι αιώνες..από το 1847 ως το 2008. Επαιτείας συνέχεια.)
@ παιδιά που εκμαυλίζονται εις πάσαν ειδικότητα
Αν δε μπορώ να το πω με μια εικόνα θα πρέπει να βρώ χίλιες λέξεις. Προτιμώ ένα τραγούδι που ντύνει τόσο αριστοτεχνικά την γαλήνια κραυγή ενός ανθρακωρύχου εξ’αντιπροσώπου Λεύκιου Ζαφειρίου.
http://www.youtube.com/watch?v=1Vp_tmExO3k
Νοιώθω σαν να θέλω να κλάψω.
Βλέπω τις φιγούρες γυμνών καρβουνιασμένων, σαν να βγήκαν απο τις φωτιές, κορμιών και αναρωτιέμαι: Τί είναι πιο σκαμένο. Η γη ή τα πρόσωπα τους;
‘Εξοχο καθ’ολα. Στίχοι, εικόνες. Τώρα έχει και μουσικό χαλάκι.