Στο καφενείο της πόλης

Το μερτικό στα χρόνια μου το πήρα.
Ό,τι μου αναλογούσε ήρθε, έφυγε.
Κάθομαι μόνος τώρα. Δεν πίνω δεν καπνίζω.
Κάθομαι τώρα. Βιβλία ξεκινημένα
κι αφημένα γραφτά μισογραμμένα
κείμενα που δεν μπορώ νʼ αποτελειώσω.

Τα χρόνια μου ήρθαν, σώθηκαν.
Του σώματος η δύναμη, της σκέψης, έχει λήξει.
Σαρκίο που κάθεται στο καφενείο της πόλης
κοιτάζει απʼ το θαμπό γυαλί την κίνηση
αφαιρείται. Άδειο φλυτζάνι του καφέ στο λείο
του τραπεζιού που λάμπει μάρμαρο ψυχρό και κρύο…

Charles Baudelaire
Ο Θάνατος των Εραστών

Θα ʽχουμε κλίνες, με μια απαλή ευωδία

Βαθιά ανάκλιντρα όπως στους τάφους

Και παράξενα λουλούδια πάνω στα ράφια

Ανθισμένα για μας, κάτω απʼ ουρανούς πιο ωραίους

Καθώς θα στερεύουν οι τελευταίοι μας πόθοι

Θα ʽναι οι καρδιές μας δύο αχανείς λαμπάδες

που αντανακλούν τη διπλή τους λάμψη

πάνω στα δυο πνεύματά μας, τούτοι οι δίδυμοι καθρέπτες

Κάποιο δειλινό φτιαγμένο σε μυστήριο ρόδινο και γαλανό

Θʼ ανταλλάξουμε μοναδικό έναν κεραυνό

ανυπόφορο αντίο, τι μακρόσυρτος λυγμός

Και αργότερα ένας Άγγελος, μισανοίγοντας τις πόρτες

Θα έρθει ανασταίνοντας, πιστός και χαρούμενος

Τους θολούς καθρέπτες, και τις σβησμένες φλόγες

Paul Verlaine
Φεγγαρόφωτο

Είναι η ψυχή σας ένα θεσπέσιο τοπίο

όπου συρρέουν μασκοφόροι μαγευτικοί

παίζοντας τον αυλό, χορεύοντας, κι ίσως σχεδόν

θλιμμένοι κάτω απʼ τις εξαίσιες φορεσιές τους

Σύσσωμοι όλοι τραγουδούν σε κλίμακες οδύνης

για νικηφόρους έρωτες και ανθοστόλιστους βίους

ίσως να μην πιστεύουν μέσα στην ευτυχία τους

και οι φωνές τους μπλέκονται στο φεγγαρόφωτο

Ω, γαλήνιο φως του φεγγαριού πανέμορφο όμως και τόσο μελαγχολικό

που δίνεις στα πουλιά τη δύναμη να ονειρευτούν μέσα στα δέντρα

και κάνεις τις πηγές με όλο λυγμούς να κλαίνε εκστατικές

εκείνες τις πελώριες πηγές ανάμεσα απʼ τα αγάλματα.

Cho Byung–Hwa (1921–2003)

ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ

Το κοχύλι είναι μόνο
πλάϊ στη θάλασσα.

Σαν νιώσει απεγνωσμένο
με μάταιες ελπίδες,
το κοχύλι κρυφά
νοσταλγεί το βυθό.

Καθώς οι εποχές παρέρχονται,
τα όνειρα του κοχυλιού
σκληραίνουν από την αρμύρα.

Πάνω στην παραλία,
το κοχύλι είναι μόνο
όλη τη μέρα, όλη τη νύχτα.

Choi Yearn–hong

ΤΟ ΟΝΟΜΑ

Κοιτάζω
το όνομά μου, σιωπηλά.
Βλέπω τον κύρη μου σε νεαρή ηλικία,
πού ʼθελε ο γιος του ποιητής να γίνει.

Όποτε γράφω
ένα ποίημα καλό,
βλέπω μπροστά μου τον πατέρα ζωντανό
την πόρτα μου να μου χτυπάει.

Μπροστά στον κύρη μου αυτόν
πού ʼθελε ως επιτύμβιο:
«Πατέρας ήμουν, Ποιητή»,
νιώθω ντροπή ακόμη.

Σαν να κοιμάται ακόμη

Ξύπνησε με μιας. Άνοιξε το παράθυρο στο αχνό φως, τον καθαρό ουρανό, το αναζωογονητικό αεράκι. Ένιωσε το κορμί του, σπιθαμή προς σπιθαμή, και το ένιωσε γερό. Κοίταξε στο μαξιλάρι και είδε πως δεν είχαν πέσει καθόλου τα μαλλιά του στη διάρκεια της νύχτας. Κοίταξε στο σεντόνι και δεν βρήκε ούτε ίχνος από αίμα. Άνοιξε το ράδιο και δεν άκουσε ειδήσεις για νέους σκοτωμούς στο Ιράκ, στη Γάζα ή στο Αφγανιστάν. Σκέφτηκε ότι κοιμάται ακόμη. Έτριψε τα μάτια του μπροστά στον καθρέφτη και αναγνώρισε εύκολα το πρόσωπό του. Φώναξε: «είμαι ζωντανός». Πήγε στην κουζίνα να φτιάξει καφέ. Έβαλε μια κουταλιά μέλι σε μια κούπα με γάλα χωρίς λιπαρά. Στο μπαλκόνι είδε ένα περαστικό καναρίνι κουρνιασμένο σε ένα δοχείο για λουλούδια που το είχε αφήσει χωρίς νερό. Είπε καλημέρα στο καναρίνι και σκόρπισε ψίχουλα από το ψωμί τριγύρω του. Το καναρίνι πέταξε και προσγειώθηκε στο κλαδί ενός θάμνου και άρχισε να τραγουδάει. Πάλι σκέφτηκε πως πρέπει να κοιμάται. Κοίταξε άλλη μια φορά τον καθρέφτη και είπε:«αυτός είμαι εγώ». Άκουσε το τελευταίο δελτίο ειδήσεων. Κανένα καινούργιο φονικό στον κόσμο. Ένιωσε πολύ χαρούμενος αυτό το αλλόκοτο πρωινό. Η χαρά του αυτή τον οδήγησε στο γραφείο του. Σχημάτισε μια φράση στο μυαλό του: « Είμαι ζωντανός παρόλο που δεν νιώθω κανένα πόνο». Ένιωσε γεμάτος από μια παθιασμένη επιθυμία να γράψει ποίηση, εξαιτίας αυτής της κρυστάλινης διαύγειας που είχε έρθει να τον βρει από κάποιο μακρινό τόπο. Από το μέρος εκείνο όπου βρισκόταν τώρα! Όταν κάθισε στο γραφείο του, βρήκε τη φράση «είμαι ζωντανός παρόλο που δεν νιώθω κανένα πόνο», γραμμένη σε μια λευκή κόλλα χαρτί. Τότε πια σταμάτησε να αναρωτιέται αν κοιμάται. Ήταν απόλυτα σίγουρος γι’ αυτό.

Τι βιάζεσαι παστάκα;
Απέτυχες να προσδιορίσεις
τι χρώμα έχουν τα συναισθήματα,
εφόσον υποθέσουμε την ταχύτητά τους,
παράξενο παιγνίδι αλκοολικού
ψυχιάτρου τον στα τέσσερα δεμένο
ν’ ατενίζει κενό
να μετρά το χώρο
απ’ τους ιμάντες ασφαλείας
στο ταβάνι
στο πρόσωπο της νοσοκόμας
κι από κει στο μούσι του Φρόιντ
τεθλασμένες ευθείες γραμμές
που ενώνουν το πεδίο
αναζητώντας βαλβίδα εκτόνωσης,
αφού δεν έμαθες ακόμη
με τι ταχύτητα τρέχουν
τα συναισθήματα
κι η σκέψη σου με πόσα;