Αγριόχορτο

Δεν ψιθυρίζεσαι
Κραυγείς, διαιωνίζεις
Επήρα λάθος δρόμο
Ξηραίνεσαι χλωραίνεσαι
Άγρια άγρια
Όχι δεν γράφω να
Συγχωρηθεί ο
Θάνατος
Να πας τουαλέτα
Άλλη μία ιδρωμένο sex
Δεν γράφω να
Ομορφαίνουν
Χεσμένα όνειρα
Χορτοβρυκόλακες
Ανέμοι

Ραφεία μνήμης

Τίποτα δε θυμάμαι
Από ό, τι φόραγες
Πόσες φορές χτενιζόσουν
Πόντους στα τακούνια σου πόνους
Πείνες όσο κακομαγείρευες
Ξηλώματα φιλιά
Στα μαντήλια
Τίποτα από τους όρκους
Τα σιδερώματα
Καφέδες που δεν χύθηκαν
Ελιές πικραμένες
Θυμάμαι τα χιλιόμετρα
Χαμόγελα ναυάγια
Χίλια βυζιά σεντόνια
Μουρμουρογάργαρα
Που τώρα αδίψαστα
Ας πιώ τους ήχους
Να γκρεμιστώ
Μες στις φωτογραφίες

`

ΜΕΤΟΥΣΙΩΣΗ

Σημείον βρασμού:
εκατό βαθμοί συγκέντρωσης θυμού κι ανεκπλήρωτων ονείρων.
Με λίγη προστιθέμενη θέρμη γίνονται υδρατμοί
και πήζουν κάτω από τα μάτια σαν ανοιξιάτικες μπόρες,
που ξεσπούν σε αίθρια νύχτα.
Σημείον τήξεως.
Το παράπονο σέρνεται πάνω στα σύννεφα
που εκκολάπτουν στις μήτρες τους φουρνιές αγγέλων
που λυσσομανάνε
που διψούν να πάρουν εκδίκηση.
Τα χείλη
σημείον τριβής και εκρήξεων
απέραντων ουρανών κι αλάξευτων κόσμων.
Κόσμων που πλάθονται απʼ την οργή
και τιμούν τα ασάλευτα φύλλα του λήθαργου
Σημείον εξάχνωσης:
η Νέμεσις στην κορυφή του όρους βλεφάρων –
νοτισμένο έδαφος, σαπισμένη επιδερμίδα ως τον πυρήνα που κοχλάζει.
Σημείον εξιλέωσης:
η συγγνώμη που παρεμβαίνει στοργικά στην καταιγίδα.
Αυτό περίμενε ο κεραυνός να γίνει φεγγαρόφωτο.

Αχτένιστα χρυσάνθεμα

Βιολί θλιμμένο
κερνάει αχτένιστα χρυσάνθεμα
και δάκρυα που μυρίζουν γη.
Θα ξεδιψάσει τους ξενιτεμένους μες στο χώμα
Θα σπείρει αυριανό ψωμί.
Ανείπωτη θάλασσα φεύγει.
Σκουπίζοντας με ξέπλεκα μαλλιά τις μέρες.
Η καλημέρα
συνέχεια φυλλοροεί στο κίτρινο του χρόνου.
Ένα μαντήλι στα φτερά του αγγέλλου
χορεύει την ελπίδα.
Μέσα μας χορεύει.

ΓΡΑΜΜΙΚΗ Β΄

Γράψτε τα γράμματά σας στον πηλό.
Όχι στην πέτρα, όχι στο χαρτί, γράψτε
τα γράμματά σας, κάμετε
τους λογαριασμούς σας
στον πηλό.
Θά ʼρθει η φωτιά, θα κάψει
το χαρτί, ίσως γλυτώσει
η πέτρα, όμως
δεν πρόκειται να δυναμώσει, ξέρει
μόνο ο πηλός πώς να κερδίζει
απʼ τη φωτιά, γράψτε λοιπόν
τα γράμματά σας στον πηλό, γράψτε τα
στη φωτιά.

`

*

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΛΙΟΥ ΚΑΙΡΟΥ

–Βάγια! φωνάζω, Βάγια! δεν ακούς;
και πώς νʼ ακούσει, μας χωρίζαν
εκατοντάδες τα χιλιόμετρα, και προπαντός
χιλιάδες μας χωρίζανε
τα χρόνια, τέλος
με τα πολλά κατάλαβε, μα δε με λένε
Βάγια, μου αποκρίνεται, Δάφνη
είναι τʼ όνομά μου, κι είχε
δίκαιο, δε βρισκόταν
βαθιά σε δάσος Αμπελίων, δεν έστεκε
ψηλά σε λόφο, στην αυλή
του πατρικού μου, εδώ στη μεγαλούπολη
ζούσε κι ανάπνεε σε μια γλάστρα, εδώ
στην άκρη της βεράντας, επομένως
Δάφνη τη λέγαν κι όχι Βάγια (κι ούτε
κουβέντα, βέβαια, για Βάια), όμως εγώ
Βάγια! της φώναζα απελπισμένος, Βάγια!
της ντοπιολαλιάς μου
απελπισμένος, έχοντας
σχεδόν πιστέψει πως τα δέντρα δεν ακούν
δεν αποκρίνονται.

`

Ι

Κι αυτό που πάει να γεννηθεί
ή μάλλον να ξυπνήσει
πίσω από κάστρα ανέγγιχτα, φυγόκεντρα
πως είναι σαν να πέφτω
από τα μάτια σου ως το χαμόγελό σου
σαν σε τσουλήθρα παιδική
και να χτυπάω σ΄ εκείνη την ανάγκη
να μου μεταφράσεις
δυο-τρεις λεξούλες μοναχά
οικείο
ανταπόκριση
και βλέμμα
Το δικό σου

Κι ας ονειρεύομαι
Ας ονειρεύομαι μες στη σιωπή
πως προσγειώνομαι σε χώμα απαλό
κοινής λαχτάρας
για μετάφραση
ή συγγραφή εκ νέου
δύο βλεμμάτων
δύο σωμάτων
Των δικών μας