ΤΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ

Στο ίδιο ξενοδοχείο μετά από χρόνια
Στο ίδιο δωμάτιο με το ίδιο κρεβάτι
Η μόνη αλλαγή που παρατήρησα
Ήταν μια λάμπα νέας τεχνολογίας
Κατά τʼ άλλα, πουλιά στο πάτωμα
Φεγγάρια στο βάθος του καθρέφτη
Σκόνες χόρευαν πάνω στα σεντόνια
Η φωνή σου κλεισμένη στην ντουλάπα.

Στη μία βγαίνουν και τα φαντάσματα
Σιγοκλαίνε σαν τα ορφανά βρέφη
Με βλέπουν απʼ την κλειδαρότρυπα
Κι εγώ γυμνός από συναισθήματα
Αρπάζω ένα και το φορώ κατάσαρκα
Στη ρεσεψιόν ακούγονταν ουρλιαχτά
Ο αέρας τσάκιζε τους ευκαλύπτους
Όλη η ζωή μου σε αναπαράσταση.

Και στον τοίχο η ίδια μαύρη αράχνη
Ύφαινε το πέπλο του θανάτου μου.

(Έργο του Κώστα Τσιαχρή)

`

Οφειλή
στον Νίκο Α.

Και τώρα πρέπει
μέσα στα τόσα κλαδιά
στʼ αγκάθια που υπόσχονται αίμα
στο πράσινο με τις θηλιές του
στους βλαστούς χωρίς το φως της άνοιξης
πρέπει
με τα χέρια μου άμαθα
με το μυαλό μου απότομο και φρενιασμένο
με τόσο παρόν κι άλλη τόση λήθη
τραβώντας με το τσιμπιδάκι
τα όνειρα απʼ τα μάτια
πρέπει
με τη λύπη πάνω στα κατάρτια
με την ποίηση γκρεμό
Πιο κοντά στο κτήνος
και λιγότερο στον άνθρωπο
Νʼ ανοίξω πρέπει τις καταπακτές
να βγουν σαν τα ποντίκια
τρομαγμένες όλες μου οι φωνές
και σταθερά
με τη χορδή του τόξου τεντωμένη
να τις ρίχνω κάτω
και να βγάζουν τελευταία φορά
μια μουσική από άηχες νότες
τόσο απόκοσμη
που αυτός ο κόσμος
με τα φανερά και τʼ αφανέρωτά του
να σαστίζει

<

`

ΕΡΜΗΝΟΠΑΥΣΗ
Είπε: «Καλύτερα να πάει από κεραυνό»
και το εννοούσε.

Ο πιο κοντινός μου γείτονας
είναι μια εμφιαλωμένη αγάπη,
κάτω από τη σχάρα
περιμένουν το κρέας μας,
κάρβουνα εμφυλιακά.
Η Δυτική μου γλώσσα
ακουμπά αριστοκρατικά
το απονευρωμένο μου δόντι,
κανένας πόνος δεν με δυνάμωσε,
μηχανή χωρίς λάδι η μόνη μου προίκα,
πώς να ζευγαρώσω;
Διδάσκω παθολογία.
Τα δυο τρίτα του ανθρώπινου οργανισμού
είναι νερό.
Πώς γίνεται να νικά πάντα η φωτιά
μέσα μας;
Πλαστικές μύτες,
πλαστικές συναλλαγές,
λέξεις πλαστικές.
Η χημεία της φιλίας,
η χημεία του έρωτα,
η χημεία του εγκεφάλου,
η χημεία των καμαρινιών
τώρα στα φαστφουντάδικα.

Καλύτερα από κεραυνό!

Έχω ένα στρέμμα κληρονομιά
στην άγονη πλήξη,
διαπραγματεύομαι με τα μεσιτικά γραφεία
των μεταφυσικών ψυχολόγων
την αξία του.
Πίσω και από την προτελευταία κάσα
κάποιος θα μετρά λεφτά,
ένα άσπρο μπαλόνι
σαν σπερματοζωάριο
θα προσπαθεί να γονιμοποιήσει
την ουράνια σφαίρα.
– «Φέρτε τα σύννεφα…»
φωνάζει ο ρυθμιστής των πάντων.
«…καλύτερα να πάει από κεραυνό»
είπε και το εννοούσε.

Ηδονικόν

Ούτε καν κυματίζει το κυπαρίσσι
σε δρόμου περίπατο,
ούτε τ’ αηδόνι βλεφάριασε
στη μαρμάρινη γούρνα.
Μια πεταλούδα μονάχα ξυπνά,
και αυτή ξυπνάει εμένα.
Μόνο σταγόνες γαλακτερού
ξανανιώματος, ξάφνιασμα
τ’ άστρου που μοιάζει με πνεύμα
τώρα που διπλώνει ο κρίνος
όλη τη γλυκά του
και χώνεται μες της λίμνης τον κόρφο.
Ένα βήμα μπροστά, μίση λεύγα
μέσα στην κοιλάδα « θανάτου.»
Ας διπλώνεις λοιπόν τον εαυτό σου
να λαγιάζεις μέσα στη λίμνη και χώσου
στον κόρφο μου, ας χαθείς, θέλω
εντός μου!..

`

1.
Μνήμες

Τίποτα απʼ αυτά
δεν πήραν μαζί τους
ούτʼ ένα πουκάμισο
ούτε μια ρόμπα γυναίκας
σε φόντο καλοκαιρινό
ούτε μια ομπρέλα
ξεχασμένης λιαχτίδας
Μόνο τα κορμιά τους
γυμνά απʼ την ανάγκη
γυμνά από σάρκα
γυμνά από φως!

(Δεκέμβριος ʼ90)