Ταχυδρόμος

Γιατί ο ήλιος
Καίει το γέλιο του
Πίσω από σιδερόφραχτες μέρες
Κι εκείνα που λογίζονταν πουλιά
Πέταξαν έξω απʼ το κάδρο
Κι ο γείτονας ρεύεται το φεγγάρι
Πάνω στα μούτρα μου κίτρινες πιτσιλιές
Την ώρα που με χαιρετάει
Έτσι γονατιστή βρέθηκα
Να αθροίζω προσευχές
Δεήσεις σε παλιούς θεούς
Πιο παλιούς πεθαίνεις
Ίσως μια κατανυκτική παλινωδία
Εντός κι εκτός αβάτων
Είναι εκείνο που στα αλήθεια θα ωφελούσε
Λοιπόν να ξεσκονίσω τα ράφια
Τα τέμπλα απʼ το χθες
Κι έπειτα να αλλάξω νύχια
Τρίχωμα
Ράμφος
Όνομα
Διεύθυνση
Μήπως και δε με βρει
Ο κύριος με τις απειλές στον σάκο

`

Παρτίδα

Μια παρτίδα σκακιού
ξετυλίγεται χωρίς εκπλήξεις
αλλά η καρδιά η ίδια μετριέται με τη μονάδα
του τυχαίου.
Ν . Καλλας Ενθάδε κείται η καρδιά

Ποιος διάλεξε και στέκομαι
στο άσπρο τετράγωνο;
Υπολογίζω τον χώρο:
εικοσιπέντε τετραγωνικά εκατοστά
ιστορικών μαχών κάτω απʼ τα πόδια μου.
Ποιος διάλεξε και στέκομαι;
Πάνω απʼ το κεφάλι μου
εικοσιπέντε τετραγωνικά εκατοστά
στρατηγικής
κι ένα χέρι.
Λευκά διαγώνια
χρόνια αγωνία
Συγχαρητήρια στρατηγέ! Νικήσαμε.
Η αγωνία διαγώνια σκάλα.
Να γλιστρούσα λιγάκι δίπλα….
Εκτός κανονισμών!
Λέει ο κατασκευαστής.
Σωπαίνεις. Τι να κάνεις;
Όμως
δίπλα μας , μπροστά και πίσω
οι πνιγμοί διαδέχονται ο ένας τον άλλο.
Σωρός τα πιόνια,
αυτοκτονούν,
δολοφονούνται.
Όχι , δεν θέλω πια να μʼ αγγίζουν
τα ιδρωμένα- μέγγενη- δάχτυλα.
Λευκή τετράγωνη σημαία!
Λυγίζω , πέφτω,
ακουμπώ στο μαύρο.
Μισό- μισό το πάτωμα,
το σώμα
μισό-μισό
αρχίζει νέο παιχνίδι.
Βλέπω επιτέλους ουρανό.
Οξυγόνο.

`

Η σκοτεινη και νυχτερινη

ματαιοπονία του Νίκου Καρούζου

`

«Μου λέει: άραγε θα βρω εκδότη εκείθε;»

ΜΑΝΟΛΗΣ ΠΡΑΤΙΚΑΚΗΣ, Τα δυσεύρετα χρώματα του τέλους

`
Είχε την απατηλη ιδέα:

ακόμη και μετα θάνατον ήλπιζε

πως θα έγραφε ωραία εαροχαρη ποιήματα.

Ήταν βαθια και ακλόνητη η πίστη του

στην Αγία και θριαμβεύουσα ποίηση!

`

Είχε και τον βασάνιζε μια μικρη έγνοια.

Λεπιδοφόρος έγνοια που του χάρασσε το σώμα,

που του έσφαζε τη δροσερη σκέψη,

που δεν τον άφηνε να κοιμηθει ήσυχα

τα βράδια το βαθυ ύπνο των δικαίων.

Αγωνιούσε ο άρχοντας-

της μοναξιας ο άρχοντας αγωνιούσε

για την τύχη που θα έχουν

στην άλλη ζωη τα ποιήματά του.

`

Απόμακρος Θεος και έσχατος

υπέρλαμπρος μέσα στην άκρα μοναξια του

σχεδίαζε και δημιουργούσε αθόρυβα

την άλλη πατρίδα, τη δεύτερη,

όπου οι αγαθοι άνθρωποι

θα σπέρνουν αστέρια στην εύφορη θάλασσα

κι οι αργοπορημένοι άγγελοι στον ουρανο

θα ψάχνουν ασθμαίνοντας για Σπουδαστήριο

να διδαχθουν Αρχαία και Νέα Ελληνικα.

6.4.2016-17.8.2016

`

Ευτυχία.

Για την Λουκία που δεν την λεν Λουκία.

Άκου, η ζωή δεν είναι κ πολύ ευτυχισμένη φάση. Κ λυπάμαι που σου το λέω μα
είσαι άνθρωπος κι αν δεν θυμηθείς ν’ αυτοκτονήσεις
θα ζήσεις
κ θα απολαύσεις όλα τα ένδοξα φρούτα της ζωής:
ονείρωξη, ακμή, ξύρισμα, πρόωρη εκσπερμάτωση, σεξ χωρίς καθόλου
οργασμό κ εντέλει το πρώτο σου διαζύγιο.
Όσο για μένα, οκέι γράφω, μπορεί να σου πω κάτι
αν λάχει να με διαβάσεις, μπορεί κ όχι, μα δεν έχω ευτυχία να σου δώσω, έχω όμως
αντικαταθλιπτικά, αν θέλεις.
Άκου,
αν κ η ευτυχία, Λουκία, είναι πολύ καλύτερη από την θλίψη η ευτυχία
δεν είναι κάτι το τόσο σπουδαίο:
η ειρήνη (των νεκρών κ μη) είναι σπουδαίο πράμα: η δύναμη
κ η αντοχή είναι σπουδαίο πράμα, ο θάνατος κ η αγάπη
είναι σπουδαία μεν ανιαρά κ για βλάκες δε πράματα: η εγκαρτέρηση είναι ακόμη πιο σπουδαίο,
είναι η απόλυτη αρετή—απλά παρατήρησε τις γάτες σε περίοδο ζευγαρώματος.
Αλλά η ευτυχία δεν είναι καν κάτι το φυσικό, είναι μια οπτική, μια ψευδαίσθηση, ένα
κατασκεύασμα του νου: Τα αστέρια που πέφτουν
δεν πέφτουν για την ευτυχία, ένα πουλί δεν ανοίγει διάπλατα τα φτερά του στον αέρα
για την ευτυχία: Μια γάτα
που πέφτει στα πόδια σου δεν το κάνει για την ευτυχία, μια άλλη
που γουργουρίζει δεν το κάνει για την ευτυχία που έχεις να τις δώσεις. Όταν ο ΑΕΛίστας
πάει γήπεδο δεν πάει για την ευτυχία της νίκης ή του ποδοσφαίρου, δεν πάει καν
για το άθλημα αλλά για κάτι ανώτερο.
Πάνω στο βουνό τα δέντρα δεν στέκουν για την ευτυχία κ το νερό
δεν ρέει απ’ τα βουνά για την ευτυχία. Εσύ, όμως; Δεν είσαι ούτε γάτα, ούτε πουλί,
ούτε δέντρο, ούτε άστρο, ούτε βουνό, ούτε ΑΕΛ, μα ψάχνεις την ευτυχία.
Αυτή η αδυναμία της φάρας σου—στην ουσία
αυτή η αντικαταθλιπτική σιωπή,
μια μέρα θα διώξει τη θολούρα
απ’ τα σπαταλημένα σου μάτια, Λουκία—Λουκία, ο νους
προσπερνιέται, τα μάτια κλείνουν, η ψυχή αόρατη κι αφηρημένη ως έχει
είναι πέρασμα: η ομορφιά των πραμάτων εναπόκειται στην εγκαρτέρηση
& εγεννήθει πριν από τα μάτια κι αρκείται στο είναι της, κι αυτή η άλλη
η μεγάλη ομορφιά
που λυγίζει κ τους πιο σκληρούς κ κάνει άλλους να κλαίνε από χαρά σε κηδείες
θα παραμείνει ακόμα κι όταν δεν θα υπάρχουν σκληροί
να τους λυγίσει, κι ούτε κηδείες πια:
μα τότε, δεν θα ‘σαι στην Νιου Ντιβίζιον να θέλεις να με κερνάς Maltesers
& Ζάναξ.

`

Ι.

Έχοντας φάει το μήλο τής Γνώσης,
έπρεπε να ξέρεις τι σε περιμένει.
Σε ξερίζωσε το καλοκαιρινό αεράκι
και σε πήγε αλλού.
Δεν σε κατατάξανε.
Θεατής ή μέρος τού δράματος,
μέρα ή νύχτα,
αμνός ή ερίφιο
με μια συγγνώμη άθικτη στην τσέπη σε βρήκανε,
με έναν πόνο τρυφερό ,
να τον φροντίζουν μικρές συνομήλικες λύπες.
Εδώ πιο κάτω /μού δείχνεις/,
καταπατησα έναν Κρανίου Τόπο.
Αμαθη η αλήθεια στις γειτονιές του , ζαλίζεται..
Στην καρδιά του φύτρωσε ένας στίχος,
εκεί που νευρικά χτυπούν οι καμπάνες τής πόλης
και τα συνθήματα μιλούν την γλώσσα ανορθόγραφα,
σαλιώνοντας τις λέξεις.
Περπατάει πιο αθόρυβα ο χρόνος εδώ.
Περιμένοντας, ξεβάφει ο φόβος.
Φεύγουν με τα χειρότερα πλεούμενα οι μέρες.
Πνιγμένος είσαι.

Mια ουλή της θάλασσας.