Ο δρομέας

Κάτω από τη σχεδόν πανσέληνο
ένας σχεδόν άνθρωπος
παλεύει το σχεδόν θηρίο του.
Στα δέκα χιλιόμετρα το φτάνει
στα δώδεκα το δαμάζει.
Στα δεκατέσσερα χιλιόμετρα ο σχεδόν άνθρωπος
και το σχεδόν θηρίο γίνονται σχεδόν ένα….
Ένας δρομέας!
Από εκεί και πέρα μήτε άνθρωπος μήτε θηρίο…
Μόνο δρομέας!

`

Τα Ζάρια του Ήλιου

Έβηξα δυνατά. Ξανά και ξανά. Από το στόμα μου βγήκε ορμητικά, σε μορφή

στάχτης, ένας μικρός ανθρωπάκος. Γύρω στα πενήντα, νομίζω. Έκανε ένα γύρο τη

σπηλιά. Αγκομαχούσε. Κάθε τόσο σταμάταγε και με κοιτούσε. Με τρόμο, με βία και

με κούραση. Και συνέχιζε να περπατάει. Να περπατάει, να σταματάει και πάλι από

την αρχή. Μίκραινε καθώς περπατούσε. Στο τέλος αυτός ο μικρός ανθρωπάκος από

στάχτη όπως και όλοι οι προηγούμενοι σωριάστηκε στο έδαφος. Δεν έμεινε τίποτα

από αυτόν, μόνο μια μακριά σταχτιά γραμμή που διέτρεχε τη σπηλιά. Έβγαλα, για

άλλη μια φορά, τα ζάρια από την τσέπη. Ήρθε ο αριθμός τρία. Δύο και άσσος.

Πλησίασα τη φωτιά στο κέντρο της σπηλιάς. Έφαγα τρεις μεγάλες μπουκιές.

Μάσησα αργά. Τις κατάπια δύσκολα, αλλά έτσι είναι. Τα Ζάρια του Ήλιου, έτσι

είναι.

`
ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ: Ο Leonard Cohen μιλά για την ποίηση (1966: CBC Archives)
`
Βοήθησέ με στὴ βροχή, βοήθησέ με στὸ σκοτάδι, βοήθησέ με ὅταν ἔχω ἀφεθεῖ στὶς μάταιες εὐωχίες μου. Γονάτισέ με στὴ βροχὴ καὶ ἄφησε τὸ σκοτάδι νὰ μιλήσει στὴν καρδιά μου. Εὐλογημένος εἶσαι, ἐσὺ ποὺ μιλᾶς μέσα ἀπὸ τὸ σκοτάδι, ποὺ δίνεις μορφὴ στὴν ἀπόγνωση. Ἐσὺ ξαναμαζεύεις τὴν καρδιὰ ποὺ χύθηκε στὸν κόσμο, ἐσὺ καθορίζεις τὰ σύνορα τοῦ πόνου. Γνωρίζεις τὸ ἔλεός σου σὲ αὐτοὺς ποὺ γνωρίζουν τὸ ὄνομά σου, καὶ πίσω ἀπὸ τὴν κραυγὴ ποὺ ξεσπᾶ φανερώνεται ἴαση ποὺ ἔρχεται ἀπὸ σένα. Τὰ ἐρείπια μιλοῦν γιὰ τὴ δύναμή σου, ἀπὸ τὸ χέρι σου γκρεμίζεται τὸ πᾶν καὶ ὅλα τὰ πράγματα ραγίζουν γιὰ νὰ ἀποκατασταθεῖ ὁ θρόνος σου στὴν καρδιά. Ἔγραψες τὸ ὄνομά σου πάνω στὸ χάος. Τὰ μάτια ποὺ κυλᾶνε στὸ σκοτάδι, τὰ ἔφερες πάλι στὸ κρανίο. Δῶσε στὸν κάθε ἄνθρωπο σκέπη μέσα στὸ ὀχυρὸ τοῦ ὀνόματός σου, καὶ δῶσε στὸν καθένα νὰ δεῖ τὸν ἄλλο ἀπὸ τοὺς πύργους τοῦ νόμου σου. Δημούργησε πάλι τὸν κόσμο καὶ ἀνόρθωσέ μας, ὅπως καὶ πρίν, στὸ θεμέλιο τοῦ φωτός σου.

`

α΄

Ένα τρελό μεσημέρι
κατέβηκαν οι θεοί στη γη
με όλα τα ξωτικά μαζί και τους προφήτες
μια πολύχρωμη παρέα
ο Βότον αγκαλιά με τον Σίβα
κορύνες πετούσαν στα φανάρια
υποκλίνονταν οι Βαλκυρίες
και μάζευαν χαλκό και βρισίδια

στα φανάρια συμβαίνουν διάφορα
κουλούρια και υαλοκαθαριστές

πώς αλλιώς όταν η τελειότητα είναι το ζητούμενο;

ΑΙΜΑ ΥΠΕΡΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ

Ιχνηλατώντας
Μόνος

Το βάδισμα
Από τη
Γης
Στη μήτρα
Να κυοφορήσω

Δρασκελίζοντας
Πιστός

Το πέταγμα
Από το
Γαλαξιακό
Στο σπέρμα
Να γεννήσω

Ναρκοθετώντας
Ορκισμένος

Το υποβρύχιο
Από τη
Θάλασσα
Στην κολυμβήθρα
Να βαφτίσω

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗ ΠΡΩΤΟΜΗΝΙΑ

Πέντε πράσινες πιπεριές
Κοιμούνται το ψυγείο

Στʼ όνειρο
Κυκλοφορούν
Πορτοκάλια

Τα πουλιά
Τρυγούν τα σύκα
Απέναντι

Ιπτάμενη επάρκεια
Συνδαυλίζει το φρικτό

ΑΠΟΣΤΑΓΜΑ ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑΣ

στον Γιώργο Χαριτωνίδη

Σκονισμένες ανορθογραφίες
Ενός χειμερινού κολυμβητή
Αθέατα συρματοπλέγματα
Τσιμπούν το βλέμμα

Καθώς το ποίημα
-με συντονισμένες απλωτές-
Οδηγεί την τέφρα στη
Μνημονική αμνησία του καιρού

MANTIS RELIGIOZA

μνήμη Γιάννη Ενταφιανού

Απόψε η μπάρα χηρεύει

Αίφνης ο λόγος άχαρος
Εξακολουθητικά
Το αποκρουστικό
Χλευάζει

Από την ανέκδοτη και σε εξέλιξη ποιητική συλλογή, «Ξεκούρδιστος Λυγμός».