[author]του Βασίλη Λαλιώτη [/author]

Θυμήθηκα το Χατζιδάκι, που έλεγε ότι τρώμε φάπες που μας θυμίζουν ότι δεν είμαστε αυτό που νομίζουμε ότι είμαστε… Διότι αυτό που πέφτει στο χάσμα της σιωπής των λαλίστατων δημόσιων αγορητών, που περιμένουν στην ποδοσφαιρική λογική τους υλικό για το υπέρ ή κατά της ομάδας που διάλεξαν, αυτό που αχνοφαίνεται να ανάβει μια στιγμή και να χάνεται,  είναι ακριβώς αυτό το ποιοί θέλουμε να είμαστε και κυρίως τι είμαστε διατεθειμένοι να δώσουμε για να είμαστε. Όχι για το τι αποφασίζουν να μας πάρουν, αλλά για το τι να δώσουμε. Κι εκεί φαίνεται η καταστροφή της κοινωνίας. Κοινωνία σαλταδόρων που όταν δεν κατέχεται από ξένους, σαλτάρει πάνω στα δικά της.
Δεν υπάρχει άλλος δάσκαλος από τον πόνο καί σύντομα οι Έλληνες θα πρέπει να αποδείξουμε αν πόνεσαμε αρκετά, καθώς το πέπλο του διεφθαρμένου πολιτικού προσωπικού, που δείχνει να μην πόνεσε καθόλου, έχει αποσυρθεί στην αντιπολίτευση, τουλάχιστον εικονικά, γιατί υπάρχει κι αυτό που συνεχίζει και στη νέα Κυβέρνηση.
Γιατί σύντομα ο καθένας θα ρισκάρει να δώσει ανάλογα με τον πόνο του τα τελευταία αυτά χρόνια. Η Ελληνική κοινωνία, όπου δεν μηδενίστηκε από την κρίση, συνεχίζει σπάταλη και εκτός οικονομίας. Τη στιγμή που οι Δανοί συνεχίζουν κι αυτοί για πέμπτη χρονιά το σιωπηλό μποικοτάζ τους στα γερμανικά προϊόντα…

[author]του Σπύρου Αραβανή[/author]

Τώρα που πολλοί θα σπεύσουν να ξεσκονίσουν τον παλιό αριστερό συγγενή και εαυτό τους για να κερδίσουν «μια θεσούλα», ας θυμήσουμε ότι η Aριστερά είναι το μοναδικό μη κληρονομικό προνόμιο που δεν μεταβιβάζεται ούτε καν από εαυτόν εις εαυτόν. Μοναχά κληροδοτεί. Αίμα σαν ζωή και ζωή σαν αίμα.
Και να θυμήσουμε ακόμα ότι πριν από τον «Ήλιο» του Σικελιανού, υπάρχει η «Ηλιόπετρα» του Οκτάβιο Πας, ειδικά για το σημείο: «είναι ορατός στο σώμα σου ήδη ο κόσμος,/ διάφανος μες στη διαφάνειά σου […]».

`

….μια παρουσία σαν έξαφνο τραγούδι,
σαν άνεμος που τραγουδά στις φλόγες,
δυο μάτια που τον κόσμο μετεωρίζουν
μ’ όλα τα πέλαγα και τα βουνά του,
σώμα από φως που φίλτραρε ο αχάτης,
μηροί από φως, κοιλιά από φως, οι κόλποι,
οι βράχοι του ήλιου, ένα κορμί στο χρώμα
του σύννεφου, στο χρώμα άλτριας μέρας,
η ώρα σπινθηρίζει, παίρνει σώμα,
είναι ορατός στο σώμα σου ήδη ο κόσμος,
διάφανος μες στη διαφάνειά σου […]
`

….όλα μεταμορφώνονται, όλα αγιάζουν,
κέντρο του κόσμου κάθε κάμαρα είναι,
κάθε μια πρώτη νύχτα, πρώτη μέρα,
γεννιέται ο κόσμος όταν δυο φιλιούνται,
μια στάλα φως στα διάφανά μας σπλάχνα
η κάμαρα σαν φρούτο μισανοίγει
ή εκρήγνυται σαν σιωπηλό αστέρι
κι οι νόμοι φαγωμένοι απ’ τα ποντίκια,
κάγκελλα τραπεζών, δεσμωτηρίων,
συρματοπλέγματα, χάρτινες γρίλιες,
τ’ αγκάθια, τα κεντριά και οι σφραγίδες,
το μονόχορδο κήρυγμα των όπλων,
μελίρρυτοι σκορπιοί με πετραχήλι,
ο τίγρης με το ημίψηλο που ηγείται
του Ερυθρού Σταυρού ή των Χορτοφάγων,
όνοι παιδαγωγοί κι εθνοπατέρες,
κροκόδειλοι που κάνουν τους σωτήρες,
ο Ηγέτης, το τσακάλι, ο εργολάβος
του μέλλοντος, το ένστολο γουρούνι,
ο υιός ο εκλεκτός της Εκκλησίας
που πλένει μ’ αγιασμό τα μαύρα δόντια
κι ακούει μαθήματα αγγλικών κατ’ οίκον
ή και δημοκρατίας, αθέατοι τοίχοι
και σάπιες προσωπίδες που χωρίζουν
τον άνθρωπο απ’ τους άλλους τους ανθρώπους,
τον άνθρωπο απ’ τον ίδιο,
καταρρέουν
σε μια αχανή στιγμή καθώς για λίγο
νιώθουμε τη χαμένη ενότητά μας,
τη δόξα και την ερημιά του ανθρώπου
που θάνατο, ήλιο και ψωμί μοιράζει,
το ξεχασμένο σάστισμα πως ζούμε  […]

(μετφρ. Κώστας Κουτσουρέλης).

[author]του Κώστα Ρεούση[/author]

Με αφορμή τη δημοσίευση της έκθεσης του γραμματέα του Ο.Η.Ε., Μπαν Κι Μουν, για την ανανέωση της θητείας της UNFICYP (United Nations Peacekeeping Force In Cyprus-Ειρηνευτική Δύναμη των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο).

Και το πανηγύρι καλά κρατεί, κι αρχίσανε τα έντονα διαβήματα και οι, σε αυστηρό ύφος, επιστολές στα αρμόδια όργανα. Καλά εντάξει, μάλλον οι ασκούντες, σʼ αυτόν τον τόπο, πολιτική έχουν μετοικήσει στον πλανήτη Άρη και ψάχνουνε ίχνη ζωής, χωρίς σκάφανδρο κι οξυγόνο. Η κυβέρνηση πράττει ότι προβλέπει το πρωτόκολλο, οι αντίπαλες πολιτικές δυνάμεις βρίσκουν ευκαιρία να στηλιτέψουν αλλότριες πρακτικές ή γεωπολιτικές στρατηγικές, οι δημοσιογράφοι τρώνε μία ακόμη σερβιρισμένη, από τα ίδια υλικά με εναλλαγές στη δοσολογία, ακατάσχετη μπουρδολογία και δήθεν πόλωση και οι ενεργοί έως δημόσια πρόσωπα, από τη δράση της επαγγελματικής τους ιδιότητας, πολίτες συνεχίζουν απρόσκοπτα τις επικερδείς δοσοληψίες τους με τα, όχι και τόσο αφελή, προγράμματα των Ηνωμένων Εθνών, σε διάφορους τομείς του δημόσιου βίου της νήσου. Μία από τα συνηθισμένα, δηλαδή, αλλά όχι και τόσο βαρετά ή αδιάφορα για να τʼ αφήσει κανείς ασχολίαστα. Όταν το 2003, ο μακαρίτης ο Ντενκτάς, μετατόπισε το όποιο πιόνι του ανοίγοντας τα οδοφράγματα τού de facto «κρατιδίου» του, δε βρέθηκε από τη δική μας de jure πλευρά, ένας ηγέτης ικανός να τα κλείσει πάραυτα, αναλαμβάνοντας την ευθύνη της πλέον δίκαιης πράξης που θα μπορούσε να επιτευχθεί από τον καιρό της δημιουργίας τής -εξακολουθητικά ανάπηρης και με μύρια όσα δεκανίκια- περιβόητης «Ανεξάρτητης Κυπριακής Δημοκρατίας». Τα προσχήματα που έχουν ενδυθεί τα μοδάτα κουρέλια της «επαναπροσέγγισης» και της «ειρηνικής διευθέτησης», διαβρώνουν διαβρωτικά διαβρωμένους καταφερτζήδες του δημόσιου και ιδιωτικού… αβίωτου! Οι κυανόκρανοι είναι μία κάποια «λύση» (κι εδώ ο Αλεξανδρινός, τουλάχιστον, καγχάζει): μʼ αυτή πορευόμαστε δεκαετίες, μʼ αυτή χτίσαμε καριέρες, μʼ αυτή ταξιδέψαμε στα σαλόνια του κόσμου, μʼ αυτή φτιάχτηκε ο τραπεζικός μας λογαριασμός (κι αφορολόγητα, μην το ξεχνάμε), μʼ αυτή σκυλοπηδιόμαστε με τους Τούρκους απέναντι για το ποιος θα τα πρωτοπαντελονιάσει, και ο κατάλογος τελειωμό δεν έχει. Οπότε, γαργάρα για άλλη μια φορά, και κρύψε να περάσουμε κι έχει ο Θεός. Βοήθειά μας, το λοιπόν! Αυτά.

Λευκωσία, 16.01.2015

[author]της Μαρίας Ανδρεαδέλλη [/author]

Τώρα ας εξετάσουμε τις ευχές και τα όνειρα ως μέρος της ζωής μας.
Ζωή μας και τα ανεκπλήρωτα όνειρα, ζωή εν αποστάσει, ζωή σε μορφή λανθάνουσα.

Η υπόσχεση των ονείρων μοιάζει να είναι η εκπλήρωση του ιδεατού.
Μια ιδέα, ένα όραμα, βγαλμένο από ένα σύμπλεγμα επιθυμιών μεταμορφώνεται σε όνειρο και τίθεται κατόπιν αλλεπάλληλων ευχών ως σκοπός μιας ζωής.
Η ζωή μας, αυτομάτως παύει να είναι η αρκούντως επιθυμητή, αποκτά μια σειρά από ελλείψεις ώστε έτσι να μπορέσει να θεμελιωθεί γερά το όνειρο.

Συχνά το όνειρο μένει ως μια μακρινή υπόσχεση ευτυχίας και αυτή είναι μια όχι και τόσο ευτυχής κατάληξη, όμως είναι σαφέστατα ασφαλέστερη από μια άλλη αρκετά επικίνδυνη εκδοχή: το να βρεθούμε μετά από ψυχικούς ή και σωματικούς κόπους και αγώνες στο κατώφλι του ονείρου μας και τότε να διαπιστώσουμε ότι τελικά δεν είναι κάτι το τόσο εκπληκτικό και ότι πλέον δεν είναι αυτό εκείνο που επιθυμούμε.

Καλή Χρονιά!

[author]της Τζένης Θεοφανοπούλου [/author]

`

Η διοργάνωση ενός Πανελλήνιου Διαγωνισμού Διηγήματος από το Δίκτυο Ανταλλαγής και Αλληλεγγύης Αγίας Παρασκευής, με θέμα συναφές με την αλληλεγγύη και στόχο τη διακίνηση του βιβλίου που θα εκδοθεί με τα καλύτερα διηγήματα (Το βιβλίο θα εκδοθεί από τις εκδόσεις Ταξιδευτής) από ανέργους και άστεγους, αποτελεί μία καλή αφορμή προκειμένου τόσο η έννοια της «αλληλεγγύης» να επανακτήσει τη σημασία της, ως μια πράξη συμμαχίας μεταξύ ίσων για να εξασφαλιστεί η αξιοπρέπεια, όσο και να αναπτυχθεί ένας προβληματισμός, ή καλύτερα ένας διάλογος, αναφορικά με το ρόλο που καλούνται σήμερα να παίξουν νέες μορφές αδέσποτων συλλογικοτήτων και δομών, όπως τα Δίκτυα Αλληλεγγύης. Επιπλέον, ως εγχείρημα, η διοργάνωση ενός λογοτεχνικού διαγωνισμού στο πλαίσιο αυτών των νέων δομών, επιχειρεί να αναδείξει τον πολιτισμό ως απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάκτηση της κοινωνικής συνοχής και την ανόρθωση της ίδιας της κοινωνίας.
`

Αν και ο διαγωνισμός παραμένει ανοικτός μέχρι τις 31 Ιανουαρίου 2015, είναι ελπιδοφόρο το ενδιαφέρον που έχουν δείξει φορείς και άλλες συλλογικότητες για την επιτυχία της προσπάθειάς μας. Επίσης ενθαρρυντική είναι και η συμμετοχή, αφού ήδη έχουμε παραλάβει γύρω στα 30 διηγήματα, αριθμός που βεβαίως θα αυξηθεί βαδίζοντας προς την ολοκλήρωση του διαγωνισμού. Ωστόσο, αυτό που θα παρατηρούσα, εκφράζοντας προσωπική άποψη, είναι ότι από τα πρώτα κείμενα γίνεται φανερή η αναπηρία της ελληνικής κοινωνίας στην κατανόηση και τη σημασία της αλληλεγγύης, ως μέρους καθημερινής πρακτικής και όχι ως άσκησης «φιλανθρωπίας» ή «ελεημοσύνης». Από την άλλη φαίνεται η ανάγκη των ανθρώπων, τουλάχιστον των συμμετεχόντων, να «τεκμηριώσουν» αλληλεγγύη στο πλαίσιο της κοινωνίας μας, έστω και αν υπό τις παρούσες, πρωτόγνωρες για πολλές πλέον γενιές, συνθήκες που βιώνουμε, είναι ελλειμματική. Υπό αυτή την οπτική, πάντα κατά την προσωπική μου γνώμη, ενδιαφέρον θα είχε όχι η αποτύπωση μιας «ντε και καλά» αλληλεγγύης, αλλά ακόμα και η αποτύπωση της έλλειψής της. Εξάλλου και η Κριτική Επιτροπή του Διαγωνισμού, αποτελούμενη από τους Χριστόφορο Κάσδαγλη, Δημήτρη Νόλλα, Niemands Rose, Κώστα Παπαδόπουλο, Κρυσταλία Πατούλη, Πέτρο Στεφανέα και Τζένη Θεοφανοπούλου, στη συνάντηση που συζήτησε το γενικό σκεπτικό στην αποτίμηση των κειμένων κατέληξε ότι «βασικά κριτήρια είναι η ουσιαστική συνάφεια του κειμένου με το ζήτημα της αλληλεγγύης, χωρίς περαιτέρω ανάγκη τεκμηρίωσης, καθώς και η ειλικρίνεια που αποπνέει το κείμενο, ως βίωμα ή κατάσταση πραγμάτων».
`

Σε κάθε περίπτωση, βασικός στόχος του Διαγωνισμού μας είναι η διακίνηση του βιβλίου που θα εκδοθεί με τα καλύτερα διηγήματα από ανέργους και άστεγους. Ωστόσο, πιστεύουμε, ότι ο Διαγωνισμός θα έχει εκπληρώσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το στόχο του αν το ίδιο το βιβλίο διακριθεί για την ποιότητά του και όχι για το στόχο του. Με λίγα λόγια, αν οι συμπολίτες μας αγοράσουν το βιβλίο για να απολαύσουν ένα αξιόλογο λογοτεχνικό τεκμήριο μιας πραγματικότητας που βιώνουμε και όχι για να «ελεημονήσουν» τους διακινητές του.