[author]του Αντώνη Αντωνάκου[/author]
Βλέπω νέους και γέρους και κόρες της ντροπής να διαβάζουν τη γραπτή τους ύλη σε ιδρύματα πλουσίων, σε καφέ της πόλεως των Αθηνών κουλτουριάρικα και νεοφιλελέ.
Βλέπω το τελετουργικό της δημιουργικής ασάφειας όσων θέλουν τη μούρη τους μπροστά απʼ τα ποιήματα, σʼ ένα περιβάλλον μικροανταγωνισμού και αυτολύπησης στολισμένο με καταραμένους της οκάς που διαθέτουν χοντρούς μικρούς ποιητικούς αδένες, φυτρωμένους κάτω απʼ το λαιμό σαν αρχίδια σκύλου.
Έχουν μια μούρλια σχέση όλοι αυτοί, με τη θεότητα που ανεβάζει και κατεβάζει κυβερνήσεις στα εκδοτικά σαλονάκια, ξέροντας ακριβώς πώς να την καλοπιάσουν με γαλιφιές και μαλαγανιές και ξέροντας ακόμα πώς να της αποσπάσουν με κολακείες μερικές πενταροδεκάρες. Σε αντάλλαγμα για τις γαλιφιές τους, μπροστά στο φιλολογικό ερμάρι, παίρνουν τη μερίδα τους από αναγνώριση πολλά υποσχόμενης ποιητικής φωνής.
Ο ντενεκές αρχίζει να βγάζει ήχο από σαξόφωνο, στριτζώνεται και συσπάται, παίρνει πόζα νομπελίστα διαβάζοντας με συγκατάβαση το αλήτικο ποίημα του που είναι σίγουρα πασπαλισμένο με Λακάν και κορακίστικο στόμφο.
Οι τοίχοι των μεγάρων είναι κατάμεστοι από φωτογραφίες ποιητών. Κάθε φιλημένος από ματαιοδοξία ανήρ περιμένει τη σειρά του.
Ω! διάβολε, τα μέλη του γενεαλογικού δέντρου των ποιητών που δείχνουν την προίκα τους και τα κάλλη τους στην αγορά μοιάζουνε με μαραμένα φύλλα.
Οι γυναίκες φαίνονται ασθενικές με τρομαγμένο βλέμμα και οι άντρες μαγκωμένοι στον αρπαχτικό τους λήθαργο, σαν καλοεκπαιδευμένοι χιμπατζήδες.
Κλείνονται δουλειές και συμφωνίες. Υπογράφονται συμβόλαια έρωτος και ανακωχής.
Είναι όλοι τους εδώ, με τις σβουνιές τους και τα κοκαλιάρικα πόδια τους. Με τα παλιομοδίτικα ματογυάλια τους και τις γκομενοπαγίδες τους.
Στο βάθος διακρίνεις τα απομεινάρια ενός αετώματος, αγάλματα με στρεβλωμένα χέρια, ανθρώπους από άλλους τόπους σπασμένους στην πλατεία Ομονοίας, τεχνουργήματα του γερμανικού ιμπεριαλισμού και του αμερικάνικου κλιματιζόμενου εφιάλτη, σαν ανθρώπινες σαρανταποδαρούσες που ξερνάνε.
Παντώνυμος Λόγος
Δεν σχολιάζω το κείμενο που κομμάτι αναρχικό,κομμάτι υπερρεαλιστικό,κομμάτι αβανταδόρικο λέει κάποιες πικρές αλήθειες.Δεν πήγα σε κάποια φεστιβάλ στην Ισπανία και στη Λατινική Αμερική επειδή ως μηχανικός έχω φοβία με τα αεροπλάνα. Έχω όμως μια καλή εικόνα των φεστιβάλ ποίησης που γίνονται στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Σε όλα διαβάζεται καλή,μέτρια και κακή ποίηση.Ας αφήσουμε τη μεγάλη ποίηση απ’εξω….Αυτή δεν έχει ανάγκη τα φεστιβάλΕκδίδεται και ένας τόμος με τα ποιήματα του φεστιβάλ.Παγκόσμια πατέντα.Ας μή κλαψουρίζουν οι απέξω.”Ε εσίς οι απέξω”(Βόλφγκαμ Μπόχερτ) ηρεμήστε:”Φτιάχνουν οι Ελληνες κυκλώματα κι ιστορία οι παρέες”(Νιόνιος)!.Αλλο να είσαι ο Aλεν Γκίνσμπεργκ,να έχεις γράψει το “Ουρλιαχτό ” και την “Αμερική” και να τα διαβάζεις υπό βροχή στο Παρίσι μπροστά σε χιλιάδες θεατές…Υπομονή.Φτιάξτε φεστιβάλ ποίησης σε κάθε πόλη της Ελλάδας.Αφήστε όλα τα λουλούδια να ανθίσουν(Μάο και Κινέζοι ως τον Λάο Τσέ).Από την ποσότητα βγαίνει η ποιότητα του Ποιείν..(Karlos Marx)