Ο συνεργάτης του “ποιείν” Φώτης Παπαδόπουλος σε τρία δικά του τραγούδια: εδώ

1. Μισό-μισό

Τι όμορφο που είναι να ξυπνάς
και δίπλα σου η ζωή να τραγουδάει
το πρώτο σου φιλί να το κερνάς
στον άνθρωπο που σου χαμογελάει

Μισό μισό, σημαίνει ένα
σ’ έχω εγώ κι έχεις εμένα
μισό μισό, αυτό μετράει
να σ’ αγαπώ, να ‘μαστε πλάϊ

Τι όμορφο που είναι να κοιτάς
τα μάτια που κοιτάνε μόνο εσένα
στα σύννεφα χαμένος να πετάς
να μη σε τρώει βάσανο κανένα

Τι όμορφο που είναι να ζητάς
μονάχα μια αγκαλιά να σε ζεσταίνει
τις πίκρες, τις φωτιές που κουβαλάς
αυτή η αγκαλιά να τις μικραίνει.

Ο Καρμέλο Μπένε απαγγέλει δύο ποιήματα του Ντίνο Καμπάνα

Genova

Poi che la nube si fermò nei cieli
Lontano sulla tacita infinita
Marina chiusa nei lontani veli,
E ritornava l’anima partita
Che tutto a lei d’intorno era già arcanamente
illustrato del giardino il verde
Sogno nell’apparenza sovrumana
De le corrusche sue statue superbe:
E udìi canto udìi voce di poeti
Ne le fonti e le sfingi sui frontoni
Benigne un primo oblìo parvero ai proni
Umani ancor largire: dai segreti
Dedali uscìi: sorgeva un torreggiare
Bianco nell’aria: innumeri dal mare
Parvero i bianchi sogni dei mattini
Lontano dileguando incatenare
Come un ignoto turbine di suono.
Tra le vele di spuma udivo il suono.
Pieno era il sole di Maggio

Ο Άλεν Γκίνσμπεργκ διαβάζει το “Ουρλιαχτό”

Ιζαμπέλα Σασλόγλου: Τι είναι ποίηση;

Άλεν Γκίνσμπεργκ: Η πρώτη σκέψη είναι πάντα η καλύτερη ή, ανοίγοντας εισαγωγικά, «η ρυθµική καταγραφή του συναισθήµατος µε λέξεις», κλείνουν τα εισαγωγικά, σε αντίθεση µε τη ζωγραφική που είναι «η ρυθµική καταγραφή του συναισθήµατος µε λαδοµπογιά» (χαµόγελο). Τι λες δηλαδή στον εαυτό σου, στο σκοτάδι, µες τη νύχτα, ξαπλωµένος στο κρεβάτι, ξύπνιος, µόνος, µιλώντας χωρίς να βγαίνει ήχος. Ο Ουίλιαµ Μπλέικ είπε πρώτος τη ρήση ότι στα καλλιτεχνικά θέµατα, η πρώτη σκέψη είναι πάντα η καλύτερη, και πρόσθεσε, ότι στα υπόλοιπα, καλό είναι να το ξανασκεφτείς (γέλιο).

Ολόκληρη η συνέντευξη του Allen Ginsberg στο ιστολόγιο του Φυσιοδίφη

Η Νανά Ησαΐα διαβάζει το ποίημά της “Μάσκα”εδώ

από την κασέτα του περιοδικού “Νήσος”, τεύχος 4, Μάιος 1985

ΜΟΡΦΗ

Είναι αυστηρά τα σύμβολα απόψε
Αν και από καιρό νεκρά
Ο χαρτοκόπτης
Η κρύπτη
Μια εικόνα κενή,
Όλα είναι ακατάληπτα.
Πέρα απʼ τις σκέψεις.
Ποιες σκέψεις;
Στην θέση μου κάθεται μια λευκή μορφή.
Αντιγράφει τη σκηνή.
Όπως την υποβάλλουν
Τα αντικείμενα λέξεις.

ΕΝΝΟΙΕΣ ΦΩΤΟΣ

Ώρες σαν διάρκειες νεκρές
Στον τεμαχισμένο αυτό χρόνο.
Κάποιοι τόνοι μνήμης.
Πολύτιμοι τόποι λήθης.
Χάνονται για μένα μαζί μου πια.
Από την κρυστάλλινη στάση μου
Οι λάμψεις χάνουν συνέχεια την έννοα του φωτός.
Είναι νεκρός ο καιρός/
Σαν είδωλο συνωμοτώ με τον νεκρό εαυτό μου.

Στίχοι: Άκης Πάνου
Μουσική: Άκης Πάνου
Πρώτη-μεταμεσονύκτια- εκτέλεση: Στράτος Διονυσίου

Πρώτη-πρωινή-εκτέλεση: Μωχαμέντ Φρανζεσκάκις

Δεύτερη-απογευματινή-εκτέλεση: Μωχαμέντ Φρανζεσκάκις 

Εγώ καλά σου τα ‘λεγα
και τ’ άκουγες παράλογα
Περπάτησε ανάλογα
Θυμάσαι που σου τα ‘λεγα;
Εγώ καλά σου τα ‘λεγα

Γιατί δε συμβιβάζεσαι;
Που τρέχεις και τι βιάζεσαι;
Αμάρτησες; Κολάζεσαι!
Αδίκως θυσιάζεσαι
Γιατί δε συμβιβάζεσαι;

Αφού το κρίμα κρίνεται
κι ο αίτιος ευθύνεται
το πίνεις και δεν πίνεται
Εξαίρεση δε γίνεται
αφού το κρίμα κρίνεται