Ο συνεργάτης του “ποιείν” Φώτης Παπαδόπουλος σε τρία δικά του τραγούδια: εδώ
1. Μισό-μισό
Τι όμορφο που είναι να ξυπνάς
και δίπλα σου η ζωή να τραγουδάει
το πρώτο σου φιλί να το κερνάς
στον άνθρωπο που σου χαμογελάει
Μισό μισό, σημαίνει ένα
σ’ έχω εγώ κι έχεις εμένα
μισό μισό, αυτό μετράει
να σ’ αγαπώ, να ‘μαστε πλάϊ
Τι όμορφο που είναι να κοιτάς
τα μάτια που κοιτάνε μόνο εσένα
στα σύννεφα χαμένος να πετάς
να μη σε τρώει βάσανο κανένα
Τι όμορφο που είναι να ζητάς
μονάχα μια αγκαλιά να σε ζεσταίνει
τις πίκρες, τις φωτιές που κουβαλάς
αυτή η αγκαλιά να τις μικραίνει.
2. “Σκιά” του Ν. Λαπαθιώτη
Δε με παρηγορεί πια τ’ όνειρό μου
κι η αγάπη δε μου δίνει πια χαρά
Τώρα, ώς το τέρμα αυτού του λίγου δρόμου
τι μου μένει, το βλέπω καθαρά
Και μην κοιτάς που τάχα δεν το δείχνω,
και βαδίζω με βήμα θαρρετό,
με κάθε μου ματιά που γύρω ρίχνω,
μοιάζει σαν κάτι ν’ αποχαιρετώ.
Και σεις ακόμα βήματα φτωχά μου
λες ήτανε της μοίρας ορισμός
καθένα σας που σβήνει, τώρα, χάμου,
να με θλίβει σαν ένας χωρισμός.
Δε με παρηγορεί πια τ’ όνειρό μου
και τα μάταια στολίδια που φορεί
Κοιτώ μονάχα το παράθυρό μου
και βλέπω τη σκιά να προχωρεί.
3. Ναργιλέδες
Σ’ αυτήν την πόλη που δε μ’ άφησαν να ζήσω,
κι όλοι μου λένε τι να πω, πώς να βαδίσω,
σ’ αυτήν την πόλη που’ χει δύσκολους λεκέδες,
θ’ ανάψω μέσα στην πλατεία ναργιλέδεςΚαι θα φυσάω απ’ το πρωί
στο Σύνταγμα και στη Βουλή,
μήπως ξυπνήσουνε του έθνους οι πατέρες,
μήπως τους πάρουν οι καπνοί
και γίνουνε πιο ταπεινοί,
μήπως και πάψουν να πετάνε στους αιθέρες…
τύφλα να έχει ο Lucio Dalla, αγόραρε…
Σ’ αγαπώ πολύ και το ξέρεις..
Εμένα πάντως μ’ αρέσουν οι ναργιλέδες, μακάρι να μπορούσα να το ακούσω κιόλας.
Ο Λαπαθιώτης κατά την άποψή μου έχει γράψει και καλύτερα ποιήματα και προσφέρονται νομίζω όλα για μελοποίηση (ίσως και λόγω της πολύχρονης σχέσης του με το πιάνο).
Μια μικρή παρατήρηση μόνο, αν και δεν γνωρίζω καλά την τεχνική των στίχων, νομίζω πως θα ήταν ακόμα καλύτεροι οι ναργιλέδες με ένα δεύτερο τετράστιχο μετά από το κουπλέ ή όπως το λένε. Σαν να λείπει μια κατάληξη στην ιστορία μου φαίνεται.
Thanks Nikos-ta poiimata sou, prota.
Sigoura ο Λαπαθιώτης έγραψε καλύτερα, το συγκεκριμένο απλά βρέθηκε μπροστά μου κάποια στιγμή που κρατούσα την κιθάρα και προέκυψε. Άρεσε και σε ένα φίλο που έχει πεθάνει, οπότε ένας λόγος παραπάνω. Τους ναργιλέδες πρέπει να πατήσεις στο ποντκαστ του Παστάκα για να τ’ ακούσεις ή να πας΄στο http://physiodifis.blogspot.com/2007/04/o.html
Κιπ ον μπρίθινγκ.
Φυσιοδίφη ευχαριστώ για την υπόδειξη, αλλά δυστυχώς ό,τι και να πατήσω δεν γίνεται να ακούσω το τραγούδι, αφού τα αυτιά μου δεν με υποστηρίζουν!
Ευτυχώς όμως με υποστηρίζουν τα μάτια μου κι έτσι μπορώ να διαβάσω τους στίχους σου. Καλή συνέχεια…
ΥΓ: Ψάξε κι άλλο τον Λαπαθιώτη, μερικά άλλα είναι εντελώς υπέροχα. Όπως εκείνο για τη Σελήνη (που την είδαν όλοι από νωρίς τις πόρπες της να λύνει). Και κάποια αποσπάσματα θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν, όπως από εκείνο το μεγάλο που αρχίζει κάπως έτσι:
“ήμουν μόνος, μια νύχτα σε ένα πάρκο,
Δεκέμβρης μήνας, η ώρα θα ‘ταν μια…”
και είναι απολαυστικό ως το τέλος, φυσικά δεν μελοποιείται ολόκληρο, αλλά κάποιες μεμονωμένες στροφές είμαι σίγουρη πως θα μπορούσαν. Δεν ξέρω βέβαια ποιά έχουν μελοποιηθεί ήδη και από ποιούς.
Ο Φώτης όταν πιάνει την κιθάρα στα χέρια του στο Θησείο, στο σπίτι του, στον Κισσό…μεταμορφώνεται!
Χαίρομαι τις μεταμορφώσεις σου Φώτη…Τα τραγούδια σου είναι για να τα τραγουδάνε οι παρέες, θέλουν κόσμο τριγύρω, φαγητό και ποτό και ώρες ατέλειωτες από κουβέντες…
Να κάτι που δεν ήξερα για τον Φώτη. Τα χαμηλόφωνα ευαίσθητα κομμάτια του, χρωμάτισαν στο νού μου μια πιο πλήρη εικόνα από αυτήν που έχω μέχρι τώρα για εκείνον. Ξεδιπλώθηκε, άλλαξε πρόσωπο, ένοιωσα καλύτερα το σεβασμό του προς την ανθρώπινη έκφραση… Μπράβο ρε Φώτη!…Στην επόμενη συνάντησή μας δεν γλυτώνεις.
Πηγαίος και ειλικρινής, τραγουδοποιός με τα όλα του, ο Φώτης υπήρξε για μένα μια μικρή αποκάλυψη. Όσοι τον έχουν ακούσει να τραγουδά ζωντανά γνωρίζουν.
Βολκώφ
Μπήκα βραδιάτικα και με κάνετε να κοκκινίζω…Να είστε καλά.
Η χροιά της φωνής στους Ναργιλέδες, επιτρέψτε μου, όλα τα λεφτά. Ακροβατούσε φορές, έτσι μου ακούστηκε στα αυτιά μου. Κάπου πήγαινε να φαλτσάρει κι εκεί πάνω έβγαζε όλο το ζουμί.. Σπάνιο αυτό, δείχνει περισσεύματα από παράδεισο τέτοιο φαλτσάρισμα. Δε ξέρω αν γίνομαι αντιληπτή κι ελπίζω να μη παρεξηγούμαι, δεν σε ξέρω Φώτη και ούτε είμαι ειδική να σε κρίνω, αλλά έβγαλες μουσικότητα έντονη ιδίως με αυτό το τραγούδι και ιδίως στα παραλίγο φάλτσα σου.
Να είσαι καλά. (Το τραγουδώ φορές απ’ την ημέρα που το έβαλαν εδώ, μαζί κι κόρη μου 🙂
Ευχαριστώ όλους και την Αντινόη και την κόρη της (κι έλεγα να διορθώσω τα φάλτσα με ηλεκτρονικό κουρδιστίρι!).
Αντινόη του’χω κάνει και…βίντεο κλιπ του τραγουδιού ( http://www.youtube.com/watch?v=-lbmkgK6aiQ )
Καλό δρόμο Φώτη. Να βρεις τον εαυτό σου και εκεί ψηλά.