Ακούστε τον Έζρα Πάουντ να διαβάζει
Με την τοκογλυφία,
δεν φτιάχνουν σπίτια οι άνθρωποι γερά:
η κάθε πέτρα λαξεμένη και βαλμένη στη θέση της σωστά
να στρώσει απάνω ο σοβάς, να δέσει
ο σκελετός, να κάτσουν τα στολίδια.
Με την τοκογλυφία
δεν ζωγραφίζουν οι άνθρωποι
παράδεισους στις εκκλησίες
μετά βαΐων και κλάδων,
την παναγιά να δέχεται τον άγγελο εξ ουρανών
κι απάνω εκεί στο πρόχειρο μολύβωμα να λάμπει
το φωτοστέφανό της.
Με την τοκογλυφία
δεν αξιώνονται οι άνθρωποι Γκονζάγα,
κληρονόμους, παλλακίδες,
δεν φτιάχνονται οι εικόνες για νʼ αντέξουν
στον χρόνο και να μας αντέξουν
φτιάχνονται για να πουληθούν αμέσως
και πουλιούνται
Με την τοκογλυφία,
κρίμα μεγάλο κι άδικο ενάντια την φύση,
κάτι μπαγιάτικα αποφάγια το ψωμί σου
χάρτινο το ψωμί σου,
χωρίς το στάρι των βουνών και το σκληρό αλεύρι.
Με την τοκογλυφία χοντραίνει η μολυβιά.
Με την τοκογλυφία ξεχαλινώνονται οι γραμμές
κι οι άνθρωποι δεν βρίσκουν τόπο να φωλιάσουν.
Η πέτρα τρώει το λιθοξόο
κι ο αργαλειός τον υφαντή.
ΜΕ ΤΗΝ ΤΟΚΟΓΛΥΦΙΑ
δεν φτάνει το μαλλί στην αγορά
και δεν αφήνει κέρδος το κοπάδι με την τοκογλυφία.
Μάστιγα, μάστιγα μεγάλη αυτή η τοκογλυφία
στομώνει τη βελόνα στο χέρι της κυράς
και σταματά το ακούραστο αδράχτι.
Δεν γίνεται Πιέδρο Λομπάρδο
ούτε κρασί με την τοκογλυφία.
Ντούτσιο δεν γίνεται ούτε Πιερ ντελά Φρανσέσκα
και Χουάν Μπελίν και Λα Καλούνια
ζωγραφιστή με την τοκογλυφία.
Αντζέλικο δεν γίνεται, δεν γίνεται Αμπρότζιο Πρέντις,
ούτε εκκλησία πέτρινη,
κι απάνω από την πύλη σμιλεμένο: Αγαπάτε Αλλήλους.
Άγιο Τρόφιμο… όχι, ασφαλώς, με την τοκογλυφία.
Και Άγιο Ιλαρίωνα… όχι, βεβαίως, με την τοκογλυφία.
Σκουριάζει η σμίλη με την τοκογλυφία.
Σκουριάζει η τέχνη κι ο τεχνίτης,
τρώει το νήμα ο αργαλειός,
κανείς δεν ξέρει πια να κάνει τα χρυσοκεντητά ,
έχει λεκέδες το γαλάζιο, σκορπίζεται το κρεμεζί,
Μέμλινκ δεν βρίσκει πια το σμαραγδί.
Έσφαξε η τοκογλυφία μες τη μήτρα το παιδί,
στόμωσε του νέου την ορμή,
την άνοια, την παράλυση έφερε στο κρεβάτι,
πήγε και ξάπλωσε ανάμεσα στη νύφη
και τον γαμπρό της
ΠΑΡΑΦΥΣΗ
Έφεραν πόρνες στην Ελευσίνα,
σερβίρουν πτώματα…
έτσι προστάζει η τοκογλυφία.
Ακούγοντας μεσημέρι Σαββάτου τη φωνή του Έζρα Πάουντ τη χρονιά της αποφυλακίσεώς του το 1958 (είχε παραμείνει στο St. Elizabeths Hospital in Washington, D.C.,για 12 ολόκληρα χρόνια, από το 1946 δηλαδή), ο νους μου πάει και σε άλλους λογοτέχνες που φυλακίστηκαν για διάφορους λόγους (τον Όσκαρ Ουάϊλντ, τον Σελίν, τον Γκρέγκορι Κόρσο…) και σκέφτομαι αν θα παρουσίαζε ενδιαφέρον να κάναμε μια ανθολογία με τους φυλακόβιους ποιητές…Η συνεισφορά όλων σας και επιθυμητή είναι και απαραίτητη…
Έμεινα έγκλειστος για ένα μήνα σε ένα Κάστρο το 2001, κι ήμουν ίσως ο μόνος άνθρωπος στον πλανήτη που δεν είδε την επίθεση στους δίδυμους πύργους…Ο εγκλεισμός μου εκεί ήταν παραγωγικός…και διάβασα και έγραψα…Ωστόσο ο Σαρτρ έγραφε σε ένα τραπεζάκι σε Μπιστρό…Δεν υπάρχουν κανόνες, τους κανόνες τους βάζει η γραφή από μόνη της και αυτή είναι όλη η γοητεία…Το ζητούμενο είναι να γράφουμε με ή χωρίς το διαδίκτυο…Ίσως τους δώσουμε μια ευκαιρία να μας ακούσουν λάιβ μέσα στο Νοέμβριο…
Πόσο επίκαιρος ο Πάουντ… Ειχα την αίσθηση πως η ανάρτηση έγινε στη σκιά της ενδεχόμενης κατάρρευσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Κανείς δεν αναφέρθηκε όμως σ αυτό θεωρώντας το μάλλον αυτονόητο.
Με την τοκογλυφία,
δεν φτιάχνουν σπίτια οι άνθρωποι γερά…
Συγχαρητήρια στον Κύριο Μπλάνα
Ζω κι εργάζομαι 4 χρόνια σε μια χώρα, όπου ο τόκος είναι “χαράμ”, ήτοι έγκλημα που επισύρει κάθειρξη, η δε τοκογλυφία ακόμη βαρύτερες συνέπειες. Αυτά προβλέπει ο ιερός νόμος, η περιώνυμη “σαρία”, που περνάει έξω από την πόρτα μου. Η “σαρία” ‘αλλωστε είναι το υπο-κείμενο της “Τοκογλυφίας” του Πάουντ, ο οποίος ήξερε πολλά τινά [και] περί Μουσουλμάνων.
Ας ειναι καλά ο κύριος που ανέβασε το ποίημα Τοκογλυφία με τη συγκλονιστική απαγγελία του Πάουντ .Μοναδική ακουστική εμπειρία .
Επίκαιρος πάντα ο μεγάλος ποιητής και άνθρωπος με αφήγηση που τσακίζει κόκκαλα,μας κάνει ν’αναρωτιέμαστε εάν κανένα απ’ τα εγχώρια ποιητικά μυαλά μας θ’αρθρώσει λόγο ΣΗΜΕΡΑ ή θα πει δυο-τρείς κουβέντες και ύστερα θα επιστρέψει στη σιωπή του…