εξώφυλλο: Στράτος Φουντούλης

Ακούστε εδώ την παρουσίαση του Βασίλη Λαλιώτη

VI. ΑΛΟΗ ΚΑΙ ΣΑΠΩΝΑΡΙΑ
Στον Γεδεών Γκουτσούμπα, στον Άδη

Το νερό δεν είναι ποτέ ζεστό
στην μπανιέρα, μόλις ανοίξεις το ντουζ, όσο
κι αν το σπρώχνεις στο κόκκινο. Το απόθεμα
των υδραυλικών σωλήνων εκστομίζει
κρύο κι αναφυλαξία. Εκείνη
τη στιγμή το χάος ανάμεσα
σʼ επιθυμία κι εντολή,
έχεις όλο το χρόνο να σκεφθείς,
πολύτιμα δευτερόλεπτα ανακωχής,
το σώμα σου στις ελάχιστες
παραμορφώσεις του: ο νεκρός χρόνος
της θέασης ενός σπίλου,
ένας καλόγηρος που κατασκήνωσε
σε μια πτυχή του γλουτού σου
μοναχός και παραδείσιος
από μηνός και πλέον,
η αντίστροφη ανάπτυξη
μιας τρίχας που εξελίσσεται ερήμην σου
σε απόστημα, μια επίμονη φαγούρα
στους όρχεις. Έχεις όλο το χρόνο
μέχρι να φτάσει ζεστό το νερό
στη σωλήνα να ψάξεις το σώμα σου
στις ελάχιστες μεταλλάξεις του,
το εξωτερικό που αναβλύζει
και σου γλύφει τους μηρούς
ρυάκι που αλλάζει θερμοκρασία
κρύο, ζεματιστό, επιθετικό
διακόπτει την ενασχόλησή σου
με τον εξωτερικό σου εαυτό,
που όσο κι αν τον ψάχνεις νυχθημερόν,
σου φαίνεται πως δεν θα επικοινωνήσεις
ποτέ μαζί του: από το κρύο ντουζ
στο ζεστό κι απʼ το καυτό
στην οδύνη το σώμα αποτραβιέται,
θέλει να αποφύγει το επώδυνο
ερέθισμα, ως τα άκρα
κι ας είναι μόνο τα δάκτυλα
σομελιέ της καθημερινής σου δοκιμασίας,
αφού κανένας δεν σου απάντησε ακόμη
πως ξεπλένονται τα σπλάχνα,
τα σηκώτια σου πως ζεματίζονται.

Δύο ηχητικά ποιήματα: εδώ

ΩΣ ΟΜΗΡΟΣ

Όμηρος,
άσαρκης
αγάπης
σαρκοβόρας,
γδέρνω τους βραχίονές μου,
στα συρματοπλέγματα
των ονείρων Σου,
μητέρα.

Το αίμα μου στις γλάστρες,
του μπαλκονιού Σου,
στάζει .

Ποτέ δεν ήσαν τα κρίνα
πιο κόκκινα.
Ποτέ πιο αθώα.

ΕΡΩΤΙΚΟ

Σε πάμφωτη αιμορραγία,
ξημερώθηκα.
Ή σκέψη σου,
κατέτρωγε τη μέσα μου
καμπύλη.

Ο έρπητας, στʼ απανώχειλο,
μαρτυρούσε
πώς πέρασες στην νύχτα μου,
σαν πυρετός .

Το σώμα μου, όλο ,
μια παρενέργεια
ερωτηματικού.

Αφέθηκα,
στα νερά του πρωινού λουτρού,
κι είπα:
«Δεν αναρωτιέται , ο Πρωτέας, τι είδους είνʼ η θάλασσα.
Μα μήτε κι εκείνη …»

Ακούστε ΕΔΩ

Κάποια φορά, μεσάνυχτα, ενώ εμελετούσα
κατάκοπος κι αδύναμος ένα παλιό βιβλίο
μιας επιστήμης άγνωστης, άκουσα ένα κρότο
σα να χτυπούσε σιγανά κανείς στη ξώπορτά μου.
“Κανένας ξένος”, σκέφτηκα “οπού χτυπά τη πόρτα,
τούτο θα είναι μοναχά και όχι τίποτ’ άλλο”.

Θυμάμαι ήταν στον ψυχρό και παγερό Δεκέμβρη
και κάθε λάμψη της φωτιάς σα φάντασμα φαινόταν.
Ποθούσα το ξημέρωμα, μάταια προσπαθούσα
να δώσει με παρηγορία στη λύπη το βιβλίο,
για τη γλυκιά Ελεονόρα μου, την όμορφη τη κόρη
όπως οι αγγέλοι τη καλούν, ενώ εδώ δεν έχει
για πάντα ούτε όνομα.

Και τ’ αλαφρό μουρμουρητό που κάναν οι κουρτίνες
με άγγιζε, με γέμιζε με τρόμους φανταχτούς,
και για να πάψει τ’ άγριο το χτύπημα η καρδιά μου
σηκώθηκα φωνάζοντας: “Θα είναι κάποιος ξένος
όπου ζητά να κοιμηθεί έδω στη κάμαρά μου
αυτό θα είναι μοναχά και περισσότερο όχι”.

Ακούστε το τραγούδι:εδώ

Μουσική: Γιώργος Αλτής
Στίχοι: Βαγγέλης Ατραΐδης
Τραγούδι: Κώστας Δημουλιάκας

Ο Βαγγέλης Ατραΐδης στο Facebook

ΤΙΤΛΟΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ : “Αυτός ο τύπος”

ΕΡΜΗΝΕΙΑ : Βάνου Τζένη

Μουσική/Στίχοι: Βασιλόπουλος Γιάννης/Ατραΐδης Ευάγγελος

Τι μου ʽχει κάνει αυτός ο τύπος

και σαν πρωτάρα τον αγαπώ

Κι έτσι που πάμε φοβάμαι μήπως

στον έρωτά του αποκλειστώ

Έχασα τον δρόμο μου μαζί του

κι έδιωξα σαράντα προξενιά

Είναι δυναμίτης το φιλί του

και μου συγκλονίζει την καρδιά

Αυτός ο τύπος μʼ άναψε φωτιά

Κι έχω διώξει σαράντα προξενιά

Ό, τι μου κάνει του δίνω δίκιο

Κι αν έχει σφάλμα τον συγχωρώ

Μʼ αυτόν τον τύπο εγώ την βρίσκω

Και στʼ όνομά του πίνω νερό

ΕΔΩ: LIVE
(ηχογράφηση: Πέτρος Γκολίτσης)

1

Τούτο το ποίημα είναι γυμνό.

Δεν μπορεί να κρύψει, γιατί το κρυφό χρειάζεται ένδυμα.
Δεν αποκαλύπτει, γιατί το γυμνό δεν μπορεί να κρύψει.
Είναι εκτεθειμένο·
στην αμηχανία της ειλικρίνειας, στη χλεύη του δέοντος,
στη δυσπιστία των ειωθότων, στης εντροπίας το έθος.
Τούτο το ποίημα ομολογεί μόνο
στην πληρότητα του σώματος,
στο γυμνό και μόνο λόγο.

2

Μνήμη λέγε.

Πάντα λέγε το κόκκινο που πότιζε τη γκρίζα χλόη. Το μέτωπο που λάξευε το τοίχο. Τη σκεβρή παλάμη που σκούριαζε το σίδερο. Την αδειανή όραση. Τους ξεθεμελιωμένους φράχτες που δάγκωναν την κραυγή. Τη σακάτισσα πάνινη κούκλα που ψιθύριζε μυστικά στη μικρή Μαρία. Το μέλλον του χθες που γέμισε τους αγρούς σποδό.
Μνήμη λέγε.
Πάντα λέγε τα χάρτινα, τον ήλιο, το φεγγάρι, τʼ αστέρια. Χάρτινα όλα, αναίσθητα, απλώνονταν να στεγνώσουν απʼ το βάλτο στο σύρμα.
Η βροχή συντρέχει την υλακή των λύκων στα μέλανα δάση. Το ψύχος, την καθαρότητα του σπέρματος. Την αντισηψία των δαχτύλων. Το διηνεκές της επανάληψης, της φονικής μετάνοιας.
Μνήμη πάντα λέγε.
Πάντα λέγε για το φονικό σκοτάδι που κρύβει κάθε αυγή.