Ακούστε τον Νικάνορ Πάρα

Για ποιό λόγο έχουμε γεννηθεί άνθρωποι
αν μας δίνουν ένα θάνατο ζώων.
*
Αμνέ του Θεού, ο αίρων τας αμαρτίας του κόσμου,
πες μου πόσα μήλα υπάρχουν στο γήϊνο παράδεισο;

*
Νομίζουμε πως είμαστε ο τόπος και η αλήθεια είναι
πως είμαστε μόλις το τοπίο.
*
Πες μου ποιές είναι για σένα οι 10 λέξεις οι πιο όμορφες
της ισπανικής γλώσσας και θα σου πω ποιός είσαι.
*
Η Σκέψη πεθαίνει στο στόμα.
*
Αριστερά και Δεξιά ενωμένες
ποτέ νικημένες.
*
Η πραγματικότητα τείνει να εξαφανιστεί.
*
Μαρξιστής; Άθεος, με τη χάρη του Θεού.
*
Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνει.
Αυτό που θέλω να πω είναι άλλο.
*
Πρώτη αρχή όλων των κορυφαίων έργων
να περάσουν απαρατήρητα.
*
Η.Π.Α. Όπου η ελευθερία είναι ένα άγαλμα.
*
Κάθε ποιητής που εκτιμάει τον εαυτό του
πρέπει να έχει το δικό του Λεξικό.
*
Ο ποιητής δεν τηρεί το λόγο του αν δεν
αλλάζει τα ονόματα των πραγμάτων.
*
Ὀταν περάσουν τα χρόνια κι εγώ θα είμαι μόνο
ένας άντρας που αγάπησε, ένα όν που σταμάτησε
μια στιγμή απέναντι στα χείλη σου, ένας φτωχός άνθρωπος
κουρασμένος από το να βαδίζει στους κήπους,
που θα βρίσκεσαι εσύ;

Ακούστε ΕΔΩ

Ἰθάκη

Σὰ βγεῖς στὸν πηγαιμὸ γιὰ τὴν Ἰθάκη,
νὰ εὔχεσαι νά ῾ναι μακρὺς ὁ δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.

Τοὺς Λαιστρυγόνας καὶ τοὺς Κύκλωπας,
τὸν θυμωμένο Ποσειδῶνα μὴ φοβᾶσαι,
τέτοια στὸν δρόμο σου ποτέ σου δὲν θὰ βρεῖς,
ἂν μέν᾿ ἡ σκέψις σου ὑψηλή, ἂν ἐκλεκτὴ
συγκίνησις τὸ πνεῦμα καὶ τὸ σῶμα σου ἀγγίζει.

Τοὺς Λαιστρυγόνας καὶ τοὺς Κύκλωπας,
τὸν ἄγριο Ποσειδῶνα δὲν θὰ συναντήσεις,
ἂν δὲν τοὺς κουβανεῖς μὲς στὴν ψυχή σου,
ἂν ἡ ψυχή σου δὲν τοὺς στήνει ἐμπρός σου.

Νὰ εὔχεσαι νά ῾ναι μακρὺς ὁ δρόμος.
Πολλὰ τὰ καλοκαιρινὰ πρωινὰ νὰ εἶναι
ποῦ μὲ τί εὐχαρίστηση, μὲ τί χαρὰ
θὰ μπαίνεις σὲ λιμένας πρωτοειδωμένους.

Νὰ σταματήσεις σ᾿ ἐμπορεῖα Φοινικικά,
καὶ τὲς καλὲς πραγμάτειες ν᾿ ἀποκτήσεις,
σεντέφια καὶ κοράλλια, κεχριμπάρια κ᾿ ἔβενους,
καὶ ἡδονικὰ μυρωδικὰ κάθε λογῆς,
ὅσο μπορεῖς πιὸ ἄφθονα ἡδονικὰ μυρωδικά.

Σὲ πόλεις Αἰγυπτιακὲς πολλὲς νὰ πᾷς,
νὰ μάθεις καὶ νὰ μάθεις ἀπ᾿ τοὺς σπουδασμένους.
Πάντα στὸ νοῦ σου νά ῾χεις τὴν Ἰθάκη.
Τὸ φθάσιμον ἐκεῖ εἶν᾿ ὁ προορισμός σου.

Ἀλλὰ μὴ βιάζεις τὸ ταξίδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλὰ νὰ διαρκέσει.
Καὶ γέρος πιὰ ν᾿ ἀράξεις στὸ νησί,
πλούσιος μὲ ὅσα κέρδισες στὸν δρόμο,
μὴ προσδοκώντας πλούτη νὰ σὲ δώσει ἡ Ἰθάκη.

Ἡ Ἰθάκη σ᾿ ἔδωσε τ᾿ ὡραῖο ταξίδι.
Χωρὶς αὐτὴν δὲν θά ῾βγαινες στὸν δρόμο.
Ἄλλα δὲν ἔχει νὰ σὲ δώσει πιά.

Κι ἂν πτωχικὴ τὴν βρεῖς, ἡ Ἰθάκη δὲν σὲ γέλασε.
Ἔτσι σοφὸς ποὺ ἔγινες, μὲ τόση πεῖρα,
ἤδη θὰ τὸ κατάλαβες οἱ Ἰθάκες τὶ σημαίνουν.

Ακούστε εδώ

Κοίτα τα!

Και μόνο που σε βλέπω μου ʽρχεται να σηκώσω τη μπλούζα μου
να ρουφήξω την ανάσα μου και να πω, Κοίτα! Κοίτα τα,
τα κράτησα κρυμμένα μέχρι τώρα
κάτω από φαρδιά πουκάμισα, μπλούζες του μπαμπά μου.

Και ξάφνου τα προσφέρω
σαν γυναίκα έτοιμη για ζευγάρωμα.
Με κομμένη ανάσα.
Μη μου πεις όχι.

Look at these
Seeing you makes me want to lift up my top,
breathe in and say Look! Look at these
I’ve kept them hidden till now
under loose shirts, Dad’s jumpers.

Suddenly I’m offering them
like a woman ready to mate.
I’m holding my breath.
Don’t tell me not to.

Ολοκληρώνεται σήμερα η παρουσίαση των 10 νικητών του Α΄Διαγωνισμού Μελοποιημένης Ποίησης που διοργανωσαν τα περιοδικα ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ, ΜusicHeaven.gr και ΠΟΙΕΙΝ.  Ευχαριστούμε θερμά όλους τους συμμετέχοντες.

ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ

«Ολοσκότεινα φιλιά»

Βούλες βούλες στο κορμί μου
ολοσκότεινα φιλιά.
Μου τα έδινες τη νύχτα
σαν με είχες αγκαλιά.

Τα μετράω στον καθρέφτη,
ξαναζώ τις περιστάσεις,
που ρουφούσες το κορμί μου
δίχως καν να ξαποστάσεις.

Κάθε μαυρισιά κι αγάπη,
κάθε φίλημα και ρίγος.
Δεν χορτάσαμε τα χάδια,
ήτανε ο χρόνος λίγος.

Δεν με νοιάζει αν τα βλέπουν
πονηρά κι αθώα μάτια,
τα σημάδια των χειλιών σου,
της ζωής μου τά κομμάτια.

Μου ορκίστηκες πως θα ‘ρθεις,
μόλις βρείς την ευκαιρία.
Δεν το θέλω να ξανάρθεις,
δεν υπάρχει σωτηρία.

Ό,τι έγινε μια νύχτα,
δεν μπορεί να ξαναγίνει.
Άσε τις επαναλήψεις,
μόνο εκείνο να μας μείνει.

Πιάνο: Παναγιώτης Τσεβάς
Μπουζούκι-Μπαγλαμά: Τάσος Ζαφειρίου
Τραγούδι: Θοδωρής Τσάγγαρης

ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ

 
Όλοι μαζί – 3η ανάγνωση

Ποιητής: Κώστας Γ. Καρυωτάκης
Τίτλος βιβλίου: Ποιήματα και Πεζά
Εκδόσεις: Αθήνα: Εστία, 1993

 
Όλοι μαζί κινούμε, συρφετός,
γυρεύοντας ομοιοκαταληξία.
Mια τόσο ευγενικιά φιλοδοξία
έγινε της ζωής μας ο σκοπός.

Aλλάζουμε με ήχους και συλλαβές
τα αισθήματα στη χάρτινη καρδιά μας,
δημοσιεύουμε τα ποιήματά μας
για να τιτλοφορούμεθα ποιητές.

Aφήνουμε στο αγέρι τα μαλλιά
και τη γραβάτα μας. Παίρνουμε πόζα.
Aνυπόφορη νομίζουμε πρόζα
των καλών ανθρώπων τη συντροφιά.

Mόνο για μας υπάρχουν του Θεού
τα πλάσματα και, βέβαια, όλη η φύσις.
Στη Γη για να στέλνουμε ανταποκρίσεις,
ανεβήκαμε στ’ άστρα τ’ ουρανού.

Kι αν πειναλέοι γυρνάμε ολημερίς,
κι αν ξενυχτούμε κάτου απ’ τα γεφύρια,
επέσαμε θύματα εξιλαστήρια
του «περιβάλλοντος», της «εποχής».

 Τραγούδι: Μαρίλια Αξιώτη