Ο Διάβολος

Πόθε μου σκοτεινέ, κάνεις κομμάτια το καθρεφτάκι
που έχωσαν στα δόντια τ’ αγοριού
και κυκλωμένος τώρα από παντού,
βγάζει τη γλώσσα του, τη σελήνη.

Ό,τι αγαπώ η κατάρα το χτυπά
κι εγώ το πνίγω μέσα στη λεκάνη
και βγαίνει πάλι η γάτα η σύφιλη,
και κάνει βάρδια πάνω μου το βράδυ.

Η σάρκα του κελιού μου είναι από θάλασσα,
σ’ αυτήν ξεμολογιέμαι σαν σημάνει,
η ώρα για να βγω απ’ αυτή τη κόλαση
και ο δαίμονας που μου έσπειραν στη ράχη.

Τρελό περήφανο καλπάζει άτι.
Τρελό περήφανο καλπάζει άτι.
Πάνω στο νυφικό σας το κρεβάτι.

Η σάρκα του κελιού μου είναι από θάλασσα,
σ’ αυτήν ξεμολογιέμαι σαν σημάνει,
Η ώρα για να βγω απ’ αυτή τη κόλαση
και ο δαίμονας που μου έσπειραν στη ράχη.

Τρελό περήφανο καλπάζει άτι
Πάνω στο νυφικό σας το κρεβάτι

Στίχοι: Γιώργος Κακκουλίδης, Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος, Ερμηνεία: Χρήστος Θηβαίος από το δίσκο “ο Άμλετ της Σελήνης”, MINOS-EMI, 2002

(Περιοδικό “Πλανόδιον” #42, Ιούνιος 2007)

«Μόνο οι παραλογοτέχνες μιλάνε για κυκλώματα», λέει ο Γιάννης Κοντός στο «& 7» νούμερο 273 της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας στις 11/2/2007 στη Σταυρούλα Παπασπύρου. Το Microsoft Word αναγνωρίζει αμέσως τα κυκλώματα, αλλά κτυπάει κόκκινο στη λέξη παρα…μη! Κτύπησε ήδη κόκκινο δυο φορές παρόλο που το πρόσθεσα στο λεξικό. Θα δοκιμάσω άλλη μία: τις τελευταίες νύχτες ξυπνάω κάθιδρος από το μόνιμο πλέον εφιάλτη πως έχω στήσει το δικό μου κύκλωμα, και με ζώνουν τα φίδια. Ανακαλύπτω μέσα από αυτό το καταραμένο όνειρο, πως ενδόμυχη επιθυμία μου, και ο διακαής μου πόθος από παιδί ακόμα, δεν ήταν να γράφω ποιήματα, και μάλιστα καλά ποιήματα, αλλά να στήνω κυκλώματα…Σε ξεγέλασα, άτιμο Word!
Όχι. Ο εφιάλτης μου δεν είναι αυτός. Ο εφιάλτης μου είναι πως είμαι παραλογοτέχνης. Κοκκίνισε!!! Όπως κοκκινίζω κι εγώ ολόκληρος, ρόδο πορφυρό και ρόδο άλικο της χαμένης μου παρθενίας. Το είπα, και κοκκίνισε ολόκληρο! Τι να είναι άραγε αυτό που με κάνει να κοκκινίζω σαν να μου βάζει η μάνα μου κόκκινο πιπέρι στη γλώσσα, που είναι χειρότερο από βρισιά, πολύ χειρότερο από το κύκλωμα και τα κυκλώματα και τον κυκλοδίωκτο ήλιο στις αμμουδιές του Ομήρου;

Ο Τελευταίος των Μοϊκανών

Επιλέχθηκε για τη δύναμη της εικόνας και της μουσικής.
Αφιερώνεται στους σύγχρονους κριτικούς και στους πάσης φύσεως φιλολογίζοντες και φιλολογούντες, που, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, μέσα σε όλη αυτή τη μανία τους για το μεταμοντέρνο και την – ένας θεός ξέρει ποια – πρωτοπορία, δείχνουν να έχουν ξεχάσει τα υλικά από τα οποία φτιάχνεται η Ποίηση.
ʽΟσον αφορά αυτό, τα έργα των «πρώτων» Αμερικανών είναι εξόχως διδακτικά. Εδώ ο Κούπερ, παραπέρα ο Ουίτμαν και φυσικά αρκετοί άλλοι.
Ο κουρασμένος άνθρωπος του δυτικού πολιτισμού κοιτάζει με δυσπιστία και κυνισμό το γνήσιο πάθος. Άλλοτε προσπαθεί να του αμφισβητήσει την ίδια του την ύπαρξη, ανίκανος καθώς είναι να το δεξιωθεί, και άλλοτε το αντιμετωπίζει με φτηνή ειρωνεία παραδίδοντάς το στην εύκολη χλεύη. Δεν πρόκειται για γενναία στάση.
Και όμως άνθρωποι σαν του Κούπερ υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν.
Εδώ ο έρωτας φτάνει ώς την άκρα απελπισία, το μίσος ώς τον θάνατο.
Και τα «καλά παιδιά» κάνουν από καθέδρας ψιλή κριτική στις «Ιλιάδες» των καιρών και των τόπων και επί της ουσίας, έστω κι αν δεν το ομολογούν, καθίζουν στο σκαμνί τον «ελάχιστα ευπρεπή και διόλου εγκεφαλικό» Όμηρο, που κατά τα άλλα απαγγέλλουν από στήθους.
…Ευχαριστούμε Θεοδόση!