Το μέλλον της ανθρωπότητας τα cyborgs
Ζωώδη ένστικτα
πράμα βρωμερό
γεμάτο ύπουλες τρύπες
απʼόπου ξεβράζονται σαμπρέλες/απόβλητα
-τρίχες
«από ζάχαρη είσαι και θα λιώσεις;»
εκζέματα, αλλεργικά σοκ, αναφυλαξία
εγκαύματα, φωτογήρανση –αηδία
περιφρόνηση/διχοτόμηση
για όσα κουβαλούμε σε μορφή σάρκας και λίπους
μοναχική μου φαιά ουσία
υπερτιμημένη
Στάσου, υπερβολές και αναλήθειες
κάτι ξέρει αυτό το μαλακό κέλυφος
ταπεινός δάσκαλος
μαθήματα ζεστασιάς και αγάπης
τρυφερότητας, αποδοχής, εγκαρδιότητας
μια αγκαλιά φτάνει
να δώσει/να πάρει/να σπείρει
όλα
όσα
ο υπέροχος εγκέφαλος
αδυνατεί να κατανοήσει
αφή που πάλλεται, ανάσα βαριά στο αυτί
φιλί της ζωής – σαλιωμένο
τέσσερα άκρα με συντονισμένες κινήσεις
ήταν αυτά που έβγαλαν το νου από το λάκκο με τα φίδια
καιρός να αναθεωρήσεις, φίλε:
κάτι ξέρουν τα σώματα,
που εμείς αγνοούμε.
`
*
Μια λεμονιά (ανθίζει στη γειτονιά)
Τυράννια η τελειότητα
μέγγενη η τελειομανία
αρρώστια μοντέρνα με ψυχοσωματικές περιπλοκές
το αντίδοτο οι πιο σοφοί ερευνητές
έβαλαν στόχο πάραυτα να εφεύρουν
να το διανείμουν δωρεάν στα σταυροδρόμια
προτού αφανιστούμε όλοι από προσώπου γης
με σύνδρομο κατωτερότητας κι άλλα παρόμοια συμπτώματα
Ως τότε, ας υπομείνουμε, αδέρφια
μες τα τείχη που ʽχουμε χτίσει
ας υπομείνουμε λίγο ακόμη
το βάρος της ασημαντότητάς μας.
`
*
κρακ
οι τάβλες του κρεβατιού
έσπασαν
-δείγμα ανήσυχου ύπνου-
φλογερός επισκέπτης ονείρων
θα παραμείνεις,
ξένε
`
*
180°
ανοιξιάτικα κλινοσκεπάσματα
δυνατότης αλλαγής κλίματος
μέσω εναλλαγής παραστάσεων
Γκραν Πρι στο Μονακό
λιμάνια, γέφυρες, αρχαία αγάλματα
βαλίτσα ανοιχτή για συρτάρτι
κι εγώ πετάω τις στάχτες μου
στη γούβα του Κολοσσαίου
`
*
Κυψέλη Μόνη
Και, να
που υπήρχε ένα ακόμη επεισόδιο
στο σήριαλ της σχέσης-φάντασμα
που ήταν η αγάπη μας
για αλλοτινούς εαυτούς
Φίλεψα μια τυρόπιτα εσένα κι εκείνη
-λίγο πριν κάνατε έρωτα και πεινούσατε-
`
****************************************************
Σύντομο Βιογραφικό
Η Στέλλα Παρασχά γεννήθηκε αρχές ογδόντα. Μεγάλωσε στην επαρχία. Σπούδασε θέατρο, κινηματογράφο και πολιτιστική διαχείριση. Άλλαξε μπόλικες χώρες και έκανε διάφορες δουλειές είτε από ανάγκη, είτε από περιέργεια. Έμαθε τουλάχιστον τρεις ξένες γλώσσες, κατά τι χειρότερα από τη μητρική της. Παλεύει καθημερινά με όλες τους, χωρίς σίγουρη επιτυχία. Αισθάνεται ξένη τις περισσότερες μέρες του χρόνου. Α, και αδυνατεί να κατανοήσει κατά πόσο βοηθούν τα βιογραφικά σημειώματα στην πρόσληψη της εκάστοτε συγγραφικής, ποιητικής ή άλλης καλλιτεχνικής απόπειρας που συνοδεύουν.
Η κ. Παρασχά πήρε καποιες σκέψεις και εποίεισε !!
ΑΝΘΡΩΠΟΣ: Μικρό και ασήμαντο βιολογικό εργαστήριο παραγωγής αποβλήτων!!
( τρίχες , δάκρυα , βλέννα , σίελος , ιδρώτας , νύχια , ούρα , κόπρανα )
Σας υπερευχαριστώ για τα σχόλια, άλλωστε ο βασικός λόγος έκθεσης είναι, τελικά, να υπάρξει μια κάποια διάδραση.
Καλώς αναρωτηθήκατε, κύριε Μίχο, αν με βοηθούν ή όχι τα λεγόμενά σας. Μου είναι σχετικά δύσκολο να κατανοήσω την ακριβή πρόσληψη που έχουν όσα γράφω και αν οι εκάστοτε ενστάσεις έχουν αφετηρία κυρίως τη μορφολογία, τη θεματολογία ή είναι τέλος τέλος απλώς έκφραση τυχαίας ασυμβατότητας αισθητικής. Γιατί, το μεταμοντέρνο δεν επιτρέπει, τάχα, “αυτό το ατίθασο υλικό” που ενδεχομένως μοιάζει ημιτελές να λέγεται ποίηση ή και ό,τι άλλο επιθυμεί να λέγεται;
Θα εκτιμούσα τις σκέψεις σας επ’αυτού -και πάλι ευχαριστώ.
Δεκτή η άποψή σας και η σιωπή σας -και ευχαριστώ για το άρθρο.
Προσωπικά, όχι από ξιπασιά, ούτε από αίσθηση παντοδυναμίας, αλλά επιζητώντας τη μεγαλύτερη δυνατή απελευθέρωση από στείρους κανόνες, θέλω να θεωρώ τέχνη ό,τι φέρει συναισθηματικό φορτίο και δίνει τροφή για σκέψη. Κάτι αντίστοιχο βλέπω ως δυνατότητα της ποίησης στην εποχή του μεταμοντέρνου.
Άλλωστε, όπως αλλάζει το συναισθηματικό τοπίο αυτού που γράφει, έτσι δύναται να αλλάξει και το προϊόν γραφής –ποιος τάχα έχει αέναα συμπαγή λυρική διάθεση;
Εκθέτω σκέψεις προσωπικές σαφώς, χωρίς απαραίτητα να μένω σε δόκιμες θεωρίες.
Και πάλι ευχαριστώ για το διάλογο.
Μην περιμένετε ανταπάντηση από τον κ. Μίχο κυρία Παρασχά. Ματαίως. Αφενός μεν είναι ψευδώνυμο, αφετέρου δεν μπορεί να απαντήσει στα ερωτήματα που πολύ ορθά θέτετε. Συγχαρητήρια.