Ελεύθερη Πτώση

Είσαι τόσο μικρή
-στ’ αλήθεια-
αγάπη

μια κουκκίδα
μαύρο
στο ενδιάμεσο
ενός κόσμου
σε σήψη

μια λεπτή σχισμή
στα τετραγωνισμένα
όρια του πάθους.

Είσαι τόσο μικρή
που το μάτι μου
απλά χαϊδεύει
τη σκιά σου
– μια γεύση
τριαντάφυλλο
στο πετρώδες
έδαφος
του φόβου μου.

Κι εγώ
να λατρεύω
τη βουτιά
σε ελεύθερο
υψος
πάνω από σένα
πάνω από τον κόσμο

από τον φόβο
από την μέσα μου
εγκατάλειψη.

Μιαν ελεύθερη πτώση
ευθεία
στο λυπημένο σου
πρόσωπο
που κάθε φορά
χαράζει
δυο γκριζοπράσινα
μάτια

κι όλη τη θάλασσα
σ’ ένα αινιγματικό
χαμόγελο.

Είσαι τόσο μικρή
αγάπη
κι όμως
ποτέ δε φτάνω
ν’ ακουμπήσω
την άκρη των μαλλιών σου

πάντα
λίγο πριν
μια ριπή αέρα
και το αλεξίπτωτο
αίσθημα
της αυτοσυντήρησής μου

εμποδίζουν
ετούτη τη μοιραία
προσέγγιση.

Είσαι τόσο μικρή
αγάπη
κι εγώ τόσο
μα τόσο
κουρασμένος

για να σε ψάξω…

ΚΑΤΑΛΟΙΠΟ ΚΛΩΝΟΥ

Έντομα έγχρωμα με φτερά
περπατούσαν ανάποδα
μπαίναν σε τρύπες πανικόβλητα
μπαίναν σε μαύρους τοίχους ακατάπαυστα.
Άγιοι μαχαιρωμένοι παντού
Έτρεμαν στο κελί τους.
Αυτός ναρκωμένος κοιμόταν μέσα σε φως σκοτωμένο
ναρκωμένος μέσα σε μπάλα φλόγα
πουκαιγε τα χρυσάνθεμα
Έξω λύκοι γεμάτοι μίσος
τσαλαπατούσαν το κεφάλι του.
Αυτός έγερνε προς το αλωνάκι του τάφου του
Άχυρο μεσα σε μελανά όνειρα
Τα μάτια του δάκρυζαν στο σκοτάδι
κλωνάρια πασχαλιάς έγερναν και έλιωναν.

ΑΤΙΤΛΟ

Η καρδιά
οι χτύποι της καρδιάς
να ξεκουραστούν μέσα στο άχυρο.
Κάτω απο το καντηλάκι της σελήνης
μέσα στο σπήλαιο του αγέννητου
μακριά απο το χάνι των πιθήκων.
Μια πηγή να ακούγεται
να στάζει αίμα νυχτερινό
τραγούδι τραυματσμένης αγάπης.
να χτυπάνε ανοιχτά παράθυρα
που μπαινοβγαίνουν δάχτυλα νεκρά
Τα κρύα σεντόνια να κοκκαλώνουν
που διπλώσανε τα παγωμένα
δάχτυλα του νοσοκόμου.
Τα στερνά γεγονότα που
έσπειραν άγριους κρίνους
το τέλος της άνοιξης
με πυροβολισμούς.
Η χρυσόσκονη που ράντιζε
πάνω στο μηδέν και το άπειρο

ΕΣΠΕΡΙΝΟ

Τα δάκτυλα παίζουνλυκόφως.

Και πάλι να γυρίζεις
στα χιλιοειπωμένα
και να τα βλέπεις
σαν μικρό παιδί,
ανήξερος ως πάντοτε
στο θαύμα και στον όλεθρο

***

Ψαλμός φτερούγισμα

αναμέλποντας
το τίποτα
το παντοτινό
και η φωνή
κατρακυλάει
μέχρι τον πιο
βαθύ τον ουρανό,
μέχρι το πιο
βαθύ αθράκι

Με το πρόσωπο στο δρόμο

Μια μέρα του 2018

Στη γωνιά ρίχνει ακόμα η λάμπα αδύναμο φως –
σκιά στο δρόμο, τρέχοντας φτάνει κάποιος
μονάχος: το σπίτι κάηκε μες στη νύχτα –
επιτέλους
ελεύθερος θα γυρνάει:
μυρίζοντας το δρόμο, θα ψάχνει τʼ αδέλφια του
αριστερά δεξιά:
πουθενά στο σπίτι κείνο που ζητούσε: σε κάθε συρτάρι -τʼ άνοιξε
ένα ένα- τα ίδια γυμνά κόκαλα: φιλοσοφία του δικαίου, πολιτική
επιστήμη, ιστορία των θρησκειών: οι πατέρες
δε μένουν πια εδώ∙ μάταια ψάχνει για πατέρα, ο αδέσποτος –
να βγει λοιπόν! καταμεσήμερο
τριποδίζοντας στην πόλη:

`

ΚΑΝΕ ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΑ

Κάνε πιο γρήγορα, θέλω να δω αν άξιζε
τις μέρες που χαράμισα
καμιά τριανταριά τριμμένα πανωφόρια στους αγκώνες
κομμένα εισιτήρια σωρό σαν άδειαζα τις τσέπες
ένα σπίτι με δάνειο κι ένα παιδί μονάχα
κάτι Δεκέμβρηδες με ήλιους
τρεις ολικές εκλείψεις μεσ’ από τηλεσκόπια
στις άδειες παραλίες του Οκτώβρη
τις βόλτες σε προβλήτες βρωμερές
τις νύχτες που ξοδεύτηκα
κυλώντας σε σεντόνια δανεικά
που αγκάλιαζα τα πρωινά για να μυρίζω προδοσίες.

Κάνε πιο γρήγορα, θέλω να δω αν άξιζε
Κάνε πιο γρήγορα, θέλω να δω
στα λιβάδια μ’ ασφόδελους γυμνά μωρά να μπουσουλάνε
κι απ’ το θρόνο του να γνέφει ο Μέγας Προεξάρχων
ουρές, πόδια και χέρια να παλεύουνε στα πύρινα πελάγη
με στόμα ανοιχτό και μάτια κόκκινα να μου γελάει, λάγνος ο κερασφόρος
και ραίνοντάς με με φωτιές, θειάφι να θυμιατίζει
ποτάμια από γάλα και κρασί που μέσα κολυμπάνε
παρθένες φιλήδονες με τα μεγάλα στήθη
και δυό τρία στενά πιο ‘κει, στο πιο βαθύ σκοτάδι
την Περσεφόνή, να της πω ο Μάρτης πως δε θα ‘ρθει.

Τράβα κουπί πιό δυνατά,
Κάνε πιο γρήγορα, θέλω να δω αν άξιζε
τους δυό οβολούς που πήρες απ’ τα μάτια μου.