Curriculum Vitae

Είμαι ένα εκκολαπτόμενο μηδενικό που διψάει για το άπειρο.
Είμαι αυτός που σωπαίνει όταν οι άλλοι ματώνουν τις φωνές τους (Βγάζω μόνο κάτι κραυγές ηλιθιότητας όταν δω χαραμάδες φωτός ανάμεσα στους ανθρώπους).
Το μόνο που ζήλεψα είναι η υστεροφημία των αστεριών.

ΙΑΣΗ

Μ’ ένα βιβλίο κοιμάμαι
πάντα στο προσκεφάλι μου
ξυπνώντας από εικόνες φρικτές
να προλάβω μ’ ένα στίχο να ξορκίσω.
Μπλε διάδρομοι και ατσάλινα φορεία
κι εγώ με μια μπλούζα ιατρική ανάμεσά τους
να γεφυρώνω με λευκό, το χρωματικό κενό.
Ορός η ελπίδα που στάζει στις φλέβες των αρρώστων
το βλέμμα τους στραμμένο στην πόρτα του θαλάμου
συνήθεια έγινε η προσμονή ενός χαμόγελου
και βάλσαμο το χέρι μου που τους αγγίζει.
Νυστέρια αποστειρωμένα και ανίδεα
σκίζουν την σάρκα τους δίχως ενοχή
σαν αίμα πλημμύρισε ο ανθρώπινος πόνος
και μύρισε κρασί από την Θεία Κοινωνία.
Και πάνω που ο ύπνος με αρνήθηκε κι απόψε
ανοίγω το βιβλίο μου να ξεχαστώ,
“Γιατρέ σ’ ευχαριστώ που ήσουν πλάι μου”
γράφει ένας άγγελος που με προσέχει από ψηλά
να μου θυμίσει να σηκώσω αυτό το ράκος την αυγή
να παίξει πάλι σκάκι με τον Θάνατο.
Θέλει διπλή αρετή και τόλμη
η Ίαση.

Matrix 5D

Στην έξυπνη πόλη σου
η έξυπνη συσκευή σου οπτικοποιεί το Ποίημα
εικόνα η χάρη της!
πού είσαι μέσα και ποιός;
Ένας πρωινός τρόμος ανασαίνει στο στήθος
Σε βλέπουν πενταδιάστατα
χορταστικά
Και ξεκινά η μέρα.

ΤΡΟΠΗ

Οι μέρες κινούνται αριστερόστροφα.
Και τα παιδιά στις πλατείες μάζεψαν τα βιολιά και τις μπάλες τους.
Τα σχολειά κλείσαν για πάντα.
Δεν πάει στον φάρο πια κανείς – ούτε γλάρος -.
Η αλεπού κατεβαίνει κάθε βράδυ απ’ το βουνό και δεν συναντά κανέναν,
Τρώει όσες κότες χωράνε στην κοιλιά της.

Αφήνεις τη ζωή να κυλάει από τα σπλάχνα σου.
Ένα του καλοκαιριού προσμένεις να πεθάνεις δείλι.
Τους χειμώνες μπροστά στον καθρέφτη σου
δοκιμάζεις το σάβανο σου.
Πένθιμο ρούχο που μυρίζει αρμύρα.
Κατάστικτο από τα αίματα της σφαγής
των καλοκαιρινών σου λιογερμάτων.
Ένα χέρι άρπαξε τον ήλιο
θυσία για τα πένθιμα σου καλοκαίρια.
Ποτάμι το αίμα έβαψε τα στάχυα κόκκινα.
Ένα ολάκαιρο χωράφι κόκκινα του αίματος στάχυα
και δυο σαν σκέλεθρα χέρια να μαζεύουν τους θερινούς καρπούς
με αιμάτινο να σου κλείσουν το στόμα ψωμί.