Φίλτρα

Αυτοί που κερνάνε αδράνεια, απραξία και ακηδία στα καφενεία
στέκονται σαν ψηλόλιγνοι κάκτοι σε γυμνό δωμάτιο

Αυτοί που με αιχμηρές ριπές σιωπής
Ανοίγουν συζητήσεις για το μέλλον

Αυτοί που παίζουν κορώνα-γράμματα
Τον χωρισμό, την ένωση, την ηδονή και τη φυγή

Που στη λύπη ανατριχιάζουν
Και κλονίζονται και ριγούν στην υποψία ευτυχίας

Είναι αχτίδα μαραμένου ήλιου
Που τρυπώνει στο δωμάτιο από την φρακαρισμένη γρίλια

Ίαση

Αφουγκράζομαι
τις σειρήνες
των ασθενοφόρων,
ικετεύοντας
μάταιες ελπίδες.
Οι πνεύμονές μου
φλέγονται.
Αναπνέω τα
σπαραγμένα μισόλογα
που τραυλίζεις ·
το μάτι σαλεμένο.

ΕΑΡΙΝΗ ΙΣΗΜΕΡΙΑ ΣΕ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ

20 Μαρτίου 2020
Αξιότιμε κύριε καθηγητά

Τα μικρά πράγματα
δεν προκαλούν
περνούν απαρατήρητα απ’ όλους
ή μάλλον όχι
προκαλούν
χωρίς αμφιβολία
τις πιο μεγάλες συμφορές

Δυϊκό

Υπάρχουν οι νεκροί∙
υπάρχουν κι οι πεθαμένοι
Αν με ρωτάτε,
ήμουνα πάντα με τους πεθαμένους.

Γενέθλια

Θέλω πολλές φορές ν’ αγγίξω
το γρατζούνισμα του καιρού
πάνω στο θαλασσινό ατσάλι
της σκέψης σου
και να με βρεις
να ξανανάβω μια μικρή,
ευδιάκριτη φωτιά
στην ακτή των μικρών αιωνίων.

Περί αγάπης

Ένιωσε μια φευγαλέα ανάσα έρωτα.
Στο στομάχι χτύπησε τα τοιχώματα, σα να ‘θελε να σπάσει τα δεσμά.
Έτσι, όμως, δε χτυπάει και ο πόνος;
Παρατεταμένα, όμως, δυνατά και άφευκτα.
Η ανάσα αυτή -παράδοξο- δεν έφερε τον πόνο στο φευγιό της.
Έφερε ένα κενό. Άνοιξε χώρο στο στομάχι άφθονο.
Μα δε χωρούν πια άλλες ανάσες έρωτος.
Οι τοίχοι πια σκληρύναν, θωρακίστηκαν και ξέρουν.
Εισπνοή. Εκπνοή. Αυτός είναι ο δρόμος των ερώτων των μεγάλων.
Μένει μόνο μια ανάγκη για την οριστική εισπνοή, την απόλυτη
Που θα μείνει πάντα εντός κι ας σφραγιστεί από τοίχους.